Η αισθητική του πόνου έχει τη δική της θέση στην παγκόσμια τραγουδοποιία, κυρίως στους λαούς της Ανατολής αλλά και στον τόπο μας.
Τελετουργικοί θρήνοι, μοιρολόγια αλλά και τραγούδια που εμπνέονται από τραγικά αληθινά περιστατικά έχουν περίοπτο ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Για να ξορκίσεις το κακό, πρέπει να πας κοντά του και μέσα από την επαφή μαζί του να λυτρωθείς.
20 Μαρτίου του 1991, Νέα Υόρκη. Ο τετράχρονος Conor, γιος του Eric Clapton και της Ιταλίδας ηθοποιού Lory Del Santo, σκοτώνεται ακαριαία μετά από πτώση του από ανοικτό παράθυρο διαμερίσματος που βρισκόταν στον 53ο όροφο πολυκατοικίας του Μανχάταν.
Υπήρχε νταντά που πρόσεχε το παιδί αλλά ξέφυγε από την επιτήρησή της.
Ο Eric Clapton δημιουργεί τη μελωδία, γράφει την πρώτη στροφή και ζητά απ’ τον καταξιωμένο στιχουργό Will Jennings να συμπληρώσει τα υπόλοιπα μέρη. Εκείνος αρνείται αρχικά και τον προτρέπει να το κάνει ο ίδιος, μια και πρόκειται για μια εντελώς προσωπική στιγμή. Τελικά όμως ο Jennings πείθεται θεωρώντας πως ταυτόχρονα είναι και μια ιδιαίτερη πρόκληση.
Το αποτέλεσμα θα συγκινήσει το κοινό σε όλο τον πλανήτη.
Το Tears in heaven θα ενταχθεί στο soundtrack που υπογράφει ο Clapton για την πετυχημένη ταινία Rush (1991) του Lili Fini Zanuck.
Τον Ιανουάριο του 1992, ο Κλάπτον θα ερμηνεύσει ζωντανά το τραγούδι στα Βρετανικά Bray Studios, παρουσία θεατών, για το MTV Unplugged και ως ηχογράφημα θα αποτελέσει μέρος του άλμπουμ του Unplugged που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της πολύχρονης καριέρας του χαρισματικού Βρετανού κιθαρίστα και τραγουδοποιού.
Νο1 σε πολλές γωνιές της Γης, με βραβεία, διακρίσεις και όχι μόνο.
Και καλλιτεχνικά πολλοί το χαρακτηρίζουν ως ένα από τα σημαντικότερα όλων των εποχών.
Μέχρι το 2004 ο Εric Clapton το τραγουδούσε στις παραστάσεις του. Μετά σιωπή… Τα τελευταία όμως χρόνια, ορισμένες φορές, το Tears in heaven επανήλθε στις εμφανίσεις του.
Μακάρι, κάπου, κάπως, οι πληγές του να έχουν γιατρευτεί.
