Από τις περιπτώσεις που τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν το χάρισμα.
Ο Γιώργος Κόρος υπήρξε μουσικός με τεράστια αναγνώριση τόσο από το σινάφι του όσο και από το κοινό που ξέρει να τιμά τους εκλεκτούς του.
Βέβαια αν είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα, σήμερα, οι δοξαριές του θα ακούγονταν σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, θα γινόντουσαν αφιερώματα και άλλα παρεμφερή.
Ο Γιώργος Κόρος ήταν έθνικ πριν το μουσικό κίνημα αποκτήσει τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό.
Ανατολή και Δύση και άλλα ακωδικοποίητα παντρεύονταν αρμονικά στη θεϊκή δοξαριά του.
Δυστυχώς οι λαϊκοδημοτικοί μας μουσικοί, ορισμένοι εκ των οποίων αποτελούν «φαινόμενα», δεν έχουν «παρασημοφορηθεί» όσο τους αρμόζει.
Και επαναλαμβάνω αναφερόμαστε σε καλλιτέχνες που λατρεύτηκαν και χαρακτηρίστηκαν «θεοί» απ’ τους ακροατές αλλά και τους ομότεχνούς τους και «πούλησαν» όσο λίγοι.
Στις αρχές της νέας χιλιετίας σε συνέντευξη που μου παραχώρησε και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Δίφωνο, ο Γιώργος Κόρος, μεταξύ άλλων μου είχε πει:
«Εγώ απ’ τα ωδεία δεν έχω περάσει ούτε απ’ έξω. Είχα όμως τον πατέρα μου καλό μουσικό και δάσκαλο. Με δίδαξε απ’ το Α ώς το Ω. Η βυζαντινή η μουσική είναι αστείρευτος πλούτος. Θησαυρός ανεκμετάλλευτος. Εκεί είναι όλο το ζουμί».
Και κατέληξε ο Γιώργος Κόρος:
«Δήμοι, όμιλοι, σύλλογοι με έχουν βραβεύσει κι ακόμη με καλούν να παίξω στις εκδηλώσεις τους. Η μεγάλη πολιτεία μόνο κοιμάται και αδιαφορεί αλλά δεν πειράζει, η αγάπη και η εκτίμηση του κόσμου με ικανοποιεί πιο πολύ από όλα. Σαν μουσικός έχω παίξει για δέκα ζωές άλλων μουσικών. Κι όμως ακόμα κρατώ στα χέρια μου με μεράκι το ίδιο όργανο που πρωτόπαιξα στους δίσκους και στα κέντρα. Αν το δοξάρι του βιολιού μου ήταν πριόνι, με τις δοξαριές μου έχω κόψει όλα τα δέντρα και τα δάση της Ρωσίας».
