Αποχαιρέτησε τον μάταιο ετούτο κόσμο το ξημέρωμα της Πέμπτης 17 Μαρτίου του 1988, στα 38 του μόλις χρόνια.
Από τότε το όνομα του Νικόλα Ασιμου έχει ανελλιπή παρουσία στην ενημέρωση και τη ζωή μας. Βλέπετε είναι κατά τα τραγούδια «καρφιά» –ενίοτε και «χάδια» μαζί– που παρουσίασε στον σχετικά σύντομο βίο του που δεν χάνουν στιγμή από τη απλή λάμψη και τη βαθιά ουσία τους.
Ο Νικόλας Ασημόπουλος που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου 1949 ήταν μπροστάρικο μυαλό και ψυχή ευαίσθητη και μοιραία χαρακωμένη.
Ο ίδιος επέλεξε το ψευδώνυμό του και τον ζόρικο βίο του. Ο ίδιος εξηγεί τη «φιλοσοφία» του, το καλοκαίρι του 1984 στον Κώστα Τζωρτζάκη, στα Χανιά, όταν βρέθηκε εκεί προσκεκλημένος του για να δώσει παράστασή του στον κινηματογράφο «Κήπος».
Οπως αναφέρει ο Μανώλης Νταλούκας με άρθρο του στο Μαρούσι – Ανεξάρτητο παρατηρητήριο της πόλης + Περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών, συγγενικό ιστότοπο της Ιστορίας της Ελληνικής Νεολαίας, ο Τζωρτζάκης διατηρούσε ροκ συγκρότημα, ραδιόφωνο και κοινόβιο και διοργάνωνε και συναυλίες, ενώ τη συγκεκριμένη στιγμή μαζί με τον Ασιμο ήταν ο Τόλης Βουλτζάτης και η Λίτσα Περράκη.
Η αποκαλυπτική συνέντευξη του Ασιμου είναι αναρτημένη στο youtube από τον χρήστη punk rock radio. Πέρα από την πολυτιμότητά της, είναι χαρακτηριστικά και τα σχόλια των ακροατών της, στα οποία νομίζω αξίζει να ανατρέξετε.
Ιδανικό ταίριασμα της παραπάνω μαρτυρίας είναι οι τοποθετήσεις του Σωτήρη Παστάκα σχετικά με τη γνωριμία με τον Νικόλα Ασιμο, στο kozani.tv, κανάλι δηλαδή της πόλης όπου μεγάλωσε ο τελευταίος.
Ο ποιητής, πεζογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, εκδότης και ψυχίατρος «έζησε» τον Νικόλα Ασιμο πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο Δαφνί, όταν έκανε την ειδικότητά του.
Είχε γίνει φίλος με όλους τους «τρελούς» τονίζει και τον σκιαγραφεί ως «αυθεντικό και ανένταχτο… περισσότερο και από τη Γώγου και από τον Σιδηρόπουλο».
