Προ ημερών μια καθηγήτρια ξένων γλωσσών σε λύκειο της Θεσσαλονίκης, με σημαντικό βιογραφικό και εμπειρία, απεβίωσε ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο συνδέθηκε με τις συνθήκες που βίωνε στη δουλειά της. Είχε παραπεμφθεί σε υγειονομική επιτροπή για ανικανότητα να διδάξει, καθώς φέρεται να είχε «χάσει» τον έλεγχο της τάξης της· οι μαθητές τής έκαναν τον βίο αβίωτο, και οι γονείς τους από κοντά υποστήριξαν τα βλαστάρια τους –αλήθεια, γιατί οι 17χρονοι ψηφοφόροι αντιμετωπίζονται κατά το δοκούν, σαν αμούστακα παιδάκια;– με καταγγελίες στη διεύθυνση του σχολείου. Και αυτό τής προκάλεσε μεγάλη πίεση. Τα ερωτήματα δεν είναι λίγα. Oχι μόνο προς τις υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, αλλά και τα ΜΜΕ. Εξηγούμαι.
Κάποιος «χαρτογιακάς» του υπουργείου Παιδείας θα προσπαθήσει, λέει, να ξεδιαλύνει το κουβάρι των γεγονότων που οδήγησαν στον θάνατο την καθηγήτρια. Θα γίνει, λέει, ΕΔΕ για τις ευθύνες της διεύθυνσης του σχολείου και της αρμόδιας τοπικής Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Βέβαια, μη φαντάζεστε ότι οι ελεγκτές θα μπουν στην ουσία της ιστορίας. Θα ψάξουν να βρουν εάν οι εμπλεκόμενοι τήρησαν το τάδε άρθρο του δείνα νόμου και όλοι θα βγουν «αθώοι», κρυμμένοι στους διαδρόμους της γραφειοκρατίας. Το by the book να τηρηθεί, να προστατέψουμε τα νώτα μας.
«Εχουμε σοβαρό πρόβλημα στελέχωσης της ιεραρχίας και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη της ιεραρχίας. Ολης της ιεραρχίας. Εμείς οι εκπαιδευτικοί τα αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Η δε αξιολόγηση των στελεχών έχει αποτύχει οικτρά. Εχει όλο το σύστημα γραφειοκρατικοποιηθεί και χάνουμε καθημερινά την ουσία. Ο έλεγχος των πραγματικά σοβαρών ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους που αποτελούν την εκπαίδευση έχει χαθεί πίσω από την ευθυνοφοβία, την πολυνομία και τον ωχαδερφισμό», ανέφερε καίρια ο εκπαιδευτικός Αχιλλέας Κωστούλας. Και έφθασε στην εντυπωσιακή κατακλείδα: «Μόνο όταν κάτι φτάσει “στα κανάλια”, όπως λέμε, “λύνεται”». Λύνεται;
Ο ρόλος του Τύπου είναι η δημοσιοποίηση των γεγονότων, η αναζήτηση της αλήθειας, ο έλεγχος της εξουσίας. Αλλά όχι ο κιτρινισμός και ο λαϊκισμός των «πρωινάδικων». Ενα ακόμη απτό παράδειγμα, ο θάνατος της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη. Παρουσιαστές και η τηλεοπτική παρέα τους, χωρίς να γνωρίζουν τα ακριβή γεγονότα σε ένα τόσο λεπτό θέμα, παρουσίασαν ως πεδίο μάχης τα ελληνικά σχολεία και –αναμενόμενο– έβγαλαν και ετυμηγορία.
Ανάλογα με τον ρόλο που έχει κάθε πανελίστας –«ο κακός, ο καλός και ο άσχημος»;– και η ετυμηγορία του. Ολοι τους αναπαρήγαγαν τη χάβρα, τον εγωκεντρισμό και τον διδακτισμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Απύλωτα στόματα.
