Πήγα την περασμένη Κυριακή στο Μουσείο Γουλανδρή στο Παγκράτι να δω την υπέροχη έκθεση «Από τον Μονέ στον Γουόρχολ» και, φεύγοντας, με προβλημάτισε η τύχη που έχει το αυτοκόλλητο που σου δίνουν μαζί με το εισιτήριό σου, για να το κολλήσεις στο πέτο σου. Εκατοντάδες από αυτά καταλήγουν στις κολόνες πέριξ του μουσείου –της στάσης των τρόλεϊ στην οδό Ερατοσθένους, των πινακίδων σήμανσης του ΚΟΚ, ακόμα και των υδρορροών–, όπως και στο πεζοδρόμιο. Δεν είναι κατ’ ανάγκην ακαλαίσθητη αυτή η «χαριτωμένη πρακτική», αλλά στα σημεία που τα αυτοκόλλητα στέκουν μίζερα, μισοξεκολλημένα, μου δημιούργησαν μια αμηχανία του τύπου «είναι αυτό ωραίο;». Κάπου ώπα, αγαπητοί φιλότεχνοι… -Π.Κ.
Τυφλά σημεία παντού
Η κορυφογραμμή των πόλεων, η σιλουέτα των κτιρίων στον ουρανό, είναι ένας τρόπος να διαβάσεις τον πολιτισμό ενός τόπου. Φυσικά η Αθήνα, πλην των ιστορικών λόφων της, παίρνει πολύ χαμηλό βαθμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα δεν μπορούν να βελτιωθούν. Χειροτερεύουν όμως αν στέκεται κανείς παθητικός και αδιάφορος παρατηρητής. Στην είσοδο του κέντρου της Αθήνας, από την Αμαλίας προς την Πανεπιστημίου, αυτή η εικόνα δείχνει τους τυφλούς τοίχους και τις ταράτσες πίσω από το υπό ανακαίνιση Μέγαρο Κούπα. Ενα θέαμα που θα μπορούσε να είναι αντικείμενο αρχιτεκτονικού διαγωνισμού κόντρα στην ασχήμια του αστικού τοπίου. -Ν.Β.
Αδιαμεσολάβητη τέκνο
Η εικόνα που έχει δημιουργηθεί γύρω από τα τέκνο events, ότι δήθεν χρειάζονται «ενισχύσεις» για να αποκτήσουν νόημα, είναι μια παρεξήγηση που αδικεί τη σκηνή και όσους την υπηρετούν με πάθος. Η ενέργεια βρίσκεται στη μουσική που από μόνη της λειτουργεί μεθυστικά: στον ρυθμό, στα drops, στα ηχοχρώματα που ενώνουν χιλιάδες ανθρώπους χωρίς καμία άλλη μεσολάβηση. Στο sold-out Universe ο Dimitri Vegas το απέδειξε με τρόπο αδιαπραγμάτευτο. Με ένα σετ γεμάτο ένταση, υπενθύμισε ότι όταν ο καλλιτέχνης ξέρει να δημιουργεί ατμόσφαιρα και να χτίζει την εμπειρία της βραδιάς, η μουσική από μόνη της γίνεται το ταξίδι. -Ε.Σ.
Σαλαμοποίηση
H μαμά του και η γιαγιά του ήταν χορεύτριες στο Μπαλέτο της Νέας Υόρκης. Παρ’ όλα αυτά, ο Τιμοτέ Σαλαμέ δεν δίστασε να δηλώσει ότι κανείς δεν νοιάζεται πια για το μπαλέτο και την όπερα – φυσικά, με όλο τον σεβασμό στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτά τα είδη τέχνης, όπως συμπλήρωσε. Η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τόσο ανεπτυγμένο ενδιαφέρον όσο για το σινεμά ή το θέατρο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί κάποιος να μιλάει εξ ονόματος όλων, επειδή θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία στην τρυφερή ηλικία των 30. Πολλώ δε μάλλον όταν με αυτή τη δήλωση υποδηλώνει ότι τα προσωπικά του επιτεύγματα στηρίζονται περισσότερο στην έκθεση παρά σε μια ουσιαστική καλλιτεχνική προετοιμασία. -Π.ΤΣ.
Χειροποίητος Πολ
«Τι σκοπεύεις να κάνεις από εδώ και πέρα;». «Να ενηλικιωθώ», ήταν το πλάνο του Πολ Μακάρτνεϊ μετά τη διάλυση των Beatles. Και όπως μας υπενθυμίζει το νέο «Man on the Run» (διαθέσιμο στο Prime Video), το έκανε με κάθε τρόπο: απομονώθηκε με τη Λίντα Ιστμαν και τα παιδιά τους σε μια φάρμα στη Σκωτία, έδειχνε ευτυχής με τα πιο απλά. Δηλαδή φτιάχνοντας χειροποίητους δίσκους και παγώνοντας τον χρόνο μέχρι να τον ξαναβάλει μπρος. Μέσα στην υπερπληθώρα του υλικού που βγαίνει αναμασημένο κάθε τόσο για τα «Σκαθάρια», έρχεται και ένα ντοκιμαντέρ σαν αυτό για να δικαιώσει και όσους από εμάς επιμένουμε σθεναρά στη γήινη, κοπιώδη τραγουδοποιία του Πολ έναντι της θεϊκής στόφας του Τζον. -Ε.ΤΖ.
Play it again, Sam
Κατεβαίνοντας στο θρυλικό «56» της Πλουτάρχου παύεις να είσαι στο 2026 κι αυτό από μόνο του είναι κάτι. Οι τζαζ μελωδίες που παίζουν φέρνουν στον νου κάτι από Γούντι Αλεν. Ή τη μελαγχολική αύρα του Μπόγκαρτ στην Καζαμπλάνκα. Οι ρυθμοί αργοί, τα τραπεζομάντιλα φθαρμένα, στοιχηματίζω πως και το πιάνο είναι ακούρδιστο. Η ζωή όμως ρολάρει. Ζευγάρια συναντιούνται ή χωρίζουν – έγινα ωτακουστής δύο (παρά λίγο τριών) χωρισμών σε ένα μήνα. Αρχετυπικοί πότες. Μοναχικοί μπαρόβιοι. Ζωντανό σινεμά που αντανακλάται στους καθρέφτες μιας άχρονης αθηναϊκής μπάρας. -Θ.Λ.
