Πρόσφατα πληροφορήθηκα πως στη συμπρωτεύουσα δημότες ζητούν να μετατραπεί ο χώρος της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης σε μεγάλο μητροπολιτικό πάρκο. Σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις της οργανωτικής επιτροπής που ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία, έχουν ήδη συγκεντρωθεί πάνω από 23.000 έγκυρες υπογραφές, αριθμός που ξεπερνάει τον απαιτούμενο (από τον νόμο) προκειμένου να ζητηθεί επισήμως δημοψήφισμα. Πράγματι, στην περίπτωση που υπογράψει το 10% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, το Δημοτικό Συμβούλιο οφείλει να εγκρίνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Το θέμα προς εξέταση πρέπει βεβαίως να είναι δημοτικής αρμοδιότητας (και όχι κυβερνητικής) ώστε το αποτέλεσμα να έχει δεσμευτικό και όχι συμβουλευτικό χαρακτήρα. Παραμερίζοντας τη νομική ανάλυση του θέματος, σκέπτομαι πως ο αριθμός και μόνον των υπογραφών δείχνει ότι οι Eλληνες έχουν παντού την ίδια τρομερή ανάγκη για ελεύθερο (και πράσινο) δημόσιο χώρο.
Σε λίγο, επηρεασμένος ακόμη από την «επαναστατική» βορειοελλαδίτικη διάθεση, πέφτω πάνω σε αστυνομικό της ΕΛ.ΑΣ. που κάνει περιπολία. Τον πλησιάζω και του δείχνω τέσσερα δίκυκλα παρκαρισμένα φαρδιά-πλατιά πάνω στο πεζοδρόμιο. «Ελπίζω να τους γράψετε», του λέω. Μου γνέφει καταφατικά. «Ωραία», λέω με ανακούφιση, «θα καθίσω εδώ μέχρι να δω τις κλήσεις». Κοντοστέκεται και με κοιτάζει με απορία. «Τι», του λέω, «παράνομοι δεν είναι;». «Ακούστε να δείτε», απαντάει συγκρατημένα, «γι’ αυτού του είδους τις παραβάσεις υπεύθυνη είναι η Δημοτική Αστυνομία». «Μα δεν γράφει ποτέ στη γειτονιά μου», λέω με κεκτημένη ταχύτητα, «μην κάνετε ότι δεν το ξέρετε». «Ε, πώς!», αποκρίνεται με συναδελφική διάθεση, αλλά όχι με μεγάλη σιγουριά. «Εσείς», συνεχίζω με ετοιμότητα, «δεν μπορείτε να τους γράψετε;». «Oχι» μου λέει κοφτά, «δεν έχω μπλοκάκι».
Eχω αρχίσει και βγάζω ατμούς, αντιληπτούς μάλλον και από τον νεαρό που ο θεός να τον κάνει αξιωματικό της Αστυνομίας. «Βλέπετε τι γίνεται γύρω μας;», μου λέει. «Από εδώ που βρισκόμαστε μέχρι την επόμενη γωνία έχει πάνω στο πεζοδρόμιο, εκτός από τα τέσσερα μηχανάκια, δώδεκα ζαρντινιέρες, καμιά δεκαριά διαχωριστικά με τζάμια, τουλάχιστον έξι σόμπες υγραερίου, τρία μενού εστιατορίου πάνω σε stand, χριστουγεννιάτικα φωτάκια τυλιγμένα σε όλα τα δέντρα και το περίπτερο μπροστά μας καταλαμβάνει με τα ατελείωτα ψυγεία του τουλάχιστον τον τριπλό χώρο από αυτόν που πληρώνει και δικαιούται. Ποιον να πρωτογράψω; Θέλω για κάθε τετράγωνο του κέντρου τρία μπλοκάκια!».
Με θλίψη, φεύγοντας, αναλογίζομαι τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη που δήλωσε πριν από λίγες ημέρες πως «δεν διαπραγματευόμαστε τη νομιμότητα». Ρωτώ, λοιπόν, τι διαπραγματευόμαστε και δεχόμαστε να ζούμε σε τέτοιο χάλι;
