Μοιάζει παράξενο, αλλά ίσως ο γεννημένος το 1994 Χάρι Στάιλς να είναι αυτή τη στιγμή ο πιο «παλιομοδίτης» σούπερ σταρ της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας. Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου του («Harry’s house») είναι τέτοια η κυριαρχία του χιπ-χοπ, της R’n’B και της reggaeton, ειδικά όσον αφορά τους άνδρες καλλιτέχνες, που το άρτι αφιχθέν «Kiss all the time. Disco, occasionally» μοιάζει βγαλμένο από το… 2006. Υπερβάλλουμε φυσικά, αλλά η πρώτη εντύπωση που δίνει το ποπ-ροκ μείγμα του καινούργιου δίσκου είναι ακριβώς αυτή· ότι ανήκει δηλαδή σε άλλη δεκαετία. Χρειάζονται 2-3 ακροάσεις ακόμα για να καταλάβεις πως εδώ υπάρχει επίσης μια απολύτως σύγχρονη διάσταση, την οποία άλλωστε υπόσχεται και ο τίτλος.
Ηδη από το εναρκτήριο «Aperture», το οποίο είχε κυκλοφορήσει εδώ και κάποιο καιρό ως single, πιάνεις την ανάλαφρη, χαλαρή ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό όμως με μια τάση για… disco ή αλλιώς χορό. Χορό όμως κουλ, περισσότερο σαν έντονο λίκνισμα, ορισμένο από μελωδικό συνθεσάιζερ και λιγότερο εκρηκτικό, όπως επιτάσσουν τα ηλεκτρικά-ηλεκτρονικά «πριόνια». Η αίσθηση αυτή κυριαρχεί και στη συνέχεια, όχι όμως δίχως ποικιλία. Στο ρεφρέν «Ready, steady, go!» ο Στάιλς χρησιμοποιεί έντονα παραμορφωτικά εφέ στα φωνητικά, καλώντας μας να groove-άρουμε μαζί του· στο «Are you listening yet?» πιο πολύ μιλάει παρά τραγουδάει, πάνω σε έντονες κιθαριστικές γραμμές· στο «The waiting game», τέλος, η ατμόσφαιρα είναι πιο προσωπική, με στίχους που μιλούν (αφηρημένα) για την πραγματικότητα της διασημότητας και τη φωνή του να ακούγεται ατόφια, δίχως καμία παραμόρφωση.
Αυτό το τελευταίο συμβαίνει σχετικά σπάνια στο συγκεκριμένο άλμπουμ, το οποίο είναι φανερά επηρεασμένο από τη σκηνή των βερολινέζικων κλαμπ, τα οποία ο Στάιλς δήλωσε πρόσφατα ότι λάτρεψε τα τελευταία χρόνια. Στιγμές άλλωστε όπως η electro έναρξη του «Season 2 weight loss» ή ολόκληρα τα «Pop» -τιμά τον τίτλο του- και «Dance no more» -προσωπικό αγαπημένο- κινούνται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση, στηρίζοντας εφευρετικά το synth κτίσμα σε ροκ υποστυλώματα. Δεν είναι πρωτότυπο, ούτε ακριβώς βίντατζ, αλλά κάτι ενδιάμεσο και για αυτό ίσως τόσο αντιπροσωπευτικό της (μουσικής) εποχής μας.
Γενικώς, η πορεία και η εξέλιξη του Χάρι Στάιλς έχουν ενδιαφέρον: από εφηβικό αστέρα ως επικεφαλής των One Direction σε πιο ώριμο ποπ καλλιτέχνη, τραγουδοποιό αλλά και ηθοποιό. Λίγοι μάλλον το θυμούνται αλλά ο ίδιος έκανε κινηματογραφικό ντεμπούτο στη «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν, παίζοντας έναν από τους εγκλωβισμένους ναύτες στην γαλλική ακτή, ενώ αργότερα συμμετείχε στους «Eternals» της Marvel και πρωταγωνίστησε στα «Μην ανησυχείς, αγάπη μου» και «My policeman». Το εντυπωσιακό παρουσιαστικό και οι ανδρόγυνες στυλιστικές επιλογές του τον μετέτρεψαν σε είδωλο ενός ακόμα ευρύτερου κοινού, ωστόσο με το «Kiss all the time. Disco, occasionally» επανέρχεται κυρίως ως μουσικός, ο οποίος σερβίρει καλοφτιαγμένη ποπ, με άποψη και ταυτότητα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι η… italo-disco μπορεί να αναγεννηθεί εν έτει 2026. Με τους ρυθμούς άλλωστε που έρχονται και φεύγουν οι τάσεις πλέον, τίποτα δεν μοιάζει απίθανο.
