Τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και εμφανίστηκαν στο Λιστόν μέσα από τα καντούνια της Παλιάς Πόλης της Κέρκυρας. Φορούσαν εντυπωσιακά φορέματα και κάλυπταν το πρόσωπό τους με μάσκες Volto (αριστερά). Πρόσωπα χωρίς συναίσθημα, που δεν ήξερες αν πρέπει να τα πλησιάσεις ή να τα κοιτάς τρομαγμένος καθώς περνούν από δίπλα σου. Η Κέρκυρα αποτελεί έναν τόπο όπου το παραδοσιακό καρναβάλι συναντά την Ενετοκρατία. Πολλοί ντόπιοι αντιδρούν σε αυτές τις ενετικές αναβιώσεις, με το επιχείρημα πως είναι παράδοση των κατακτητών. Οσο μεσαιωνικό κι αν είναι το σκηνικό της Παλιάς Πόλης, η θέα τους στο κέντρο της πόλης ήταν κάπως τρομακτική και έμοιαζε λίγο επιτηδευμένη.
Σαν να ήθελαν κάποιοι Κερκυραίοι να γίνουν για λίγες ώρες Βενετοί, μιας και όπως είναι γνωστό, τα πάντα επιτρέπονται στις Απόκριες. -Π.Τσ.
Σεξ χωρίς σεξ
Αναστεναγμοί, ένα BDSM κλείσιμο του ματιού, «πριόνια» που πασχίζουν να πείσουν για το καταραμένο της ιστορίας. Μόνο που στα «Ανεμοδαρμένα ύψη 2026» τίποτα δεν είναι καταραμένο, τίποτα δεν είναι σέξι. Κι αν οι καμπ και κιτς πινελιές λειτουργούν ως meta σχόλια, η αποδόμηση πνίγεται στη σοβαροφάνεια. Το σλόγκαν «Διαλύσου» του promo μένει μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Ανεκπλήρωτη σαν το νερόβραστο –αλλά οικείο στο Gen Z κοινό– ρομάντζο της Κάθι-Ρόμπι και του Χίθκλιφ-Eλόρντι. -Θ.Λ.
Η σοκολάτα του ΛΕΞ
Zούμε στον αστερισμό του «sold out», ναι, αλλά ποιος θα το έλεγε ότι θα γίνει ακριβοθώρητη ακόμη και μία σοκολάτα. Σοκολάτα του Βορρά, με διακριτικό τον τηλεφωνικό κωδικό της Θεσσαλονίκης και τις «πλάτες» του ΛΕΞ και της εταιρείας παραγωγής του. Σοκολάτα μπουγάτσα υποσχέθηκε η μασκοφόρος συσκευασία και πείτε στην μπουγάτσα πως ακόμη την ψάχνω. Ισως καλύτερα, βέβαια, από χαλβά (και χαλβά!) με γεύση speculoos που έχει γίνει το νέο γευστικό «Dubai». -Ε.ΤΖ.
Γλυκιά παρακμή
Ο «Νηρέας», το ξενοδοχείο της Νέας Μάκρης όπου θα γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας με τον Μπραντ Πιτ, είναι υπέροχο. Εχω μείνει γιατί παντρεύτηκε εκεί η παιδική μου φίλη. Εχει μια γλυκιά παρακμή, κοστίζει μόλις 50 ευρώ, οι κριτικές που έχει στο Booking είναι τραγικές. Και όμως, πάντα σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε να είναι το πλέον κατάλληλο σκηνικό για μια greek weird wave ταινία του Γιώργου Λάνθιμου ή του Μπάμπη Μακρίδη – τον Μπραντ δεν τον είχα φανταστεί να περπατάει στα ξεθωριασμένα πλακάκια της πισίνας. Εύγε στο ρεπεράζ! -Ξ.Κ.
Κάθε όροφος ό,τι θέλει…
Σύνηθες το φαινόμενο της αναρχίας στις προσόψεις της Αθήνας, αλλά στην περίπτωση της φωτογραφίας μας έχουμε ένα σημαντικό δείγμα του προπολεμικού μοντερνισμού σε περίοπτη θέση στο κέντρο της πρωτεύουσας. Γωνία Ακαδημίας και Βουκουρεστίου, στέκει αυτή η πολυκατοικία από το 1935, σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Βασίλειο Τσαγρή. Τα ωραία στόρια και τα ξύλινα παράθυρα έχουν αντικατασταθεί και η θέα του κτιρίου είναι αυτή που βλέπετε. Στο ισόγειο εδώ και δεκαετίες έχει καταργηθεί επίσης κάθε έννοια σεβασμού στην ιστορία και στην αισθητική της πολυκατοικίας, κομμάτι και αυτή της αθηναϊκής ιστορικής ταυτότητας. -Ν.Β.
Πάρτι για όλους
Στην εμφάνιση του Ομάρ Σουλεϊμάν στη Στέγη, στο πλαίσιο του Take Over, η κεντρική σκηνή έμοιαζε να φιλοξενεί ένα τεράστιο πανηγύρι ή έναν αραβικό γάμο. Ο ήχος από ούτι, νταούλι και ζουρνά, μέσα σε έναν θεσμικό και πολιτιστικό χώρο, όχι μόνο δεν ξένισε αλλά λειτούργησε υποδειγματικά. Με τον εκρηκτικό ρυθμό του dabke, ο Σύρος τραγουδιστής ξεσήκωσε το κοινό και απέδειξε πως η λαϊκή παράδοση μπορεί να βρει θέση σε κάθε περιβάλλον, στήνοντας ένα ζωντανό, ανοιχτό πάρτι που ανήκει πραγματικά σε όλους. -Ε.Σ.
