Επιτυχία σημείωσε συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στις 6 Φεβρουαρίου. Παρ’ όλα αυτά, ήταν μια μάλλον αμήχανη βραδιά, καθώς έμοιαζε να απουσιάζει ο πυρήνας, το κέντρο βάρους. Το πρόγραμμα δομήθηκε γύρω από έναν διάσημο σολίστα, τον Σουηδό τρομπονίστα Κρίστιαν Λίντμπεργκ. Στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» και υπό τη διεύθυνση του Αλκη Μπαλτά, ο δημοφιλής μουσικός επέλεξε να παίξει ένα «ιστορικό» έργο του 19ου αιώνα, καθώς επίσης μία δική του σύνθεση του 2013. Πριν από αυτά ακούστηκε η «Βυζαντινή μελωδία» του Αντίοχου Ευαγγελάτου, ενώ στο δεύτερο μέρος της συναυλίας ακολούθησε γαλλική μουσική του τέλους του 19ου αιώνα, έργα των Γκαμπριέλ Φορέ και Ζιλ Μασνέ.
Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που ένα πρόγραμμα συντίθεται από ετερόκλητα έργα. Ούτε είναι αυτό οπωσδήποτε προβληματικό. Ομως, τη συγκεκριμένη βραδιά έμοιαζε να λείπει το «κυρίως πιάτο», καθώς καμία σύνθεση δεν ξεπερνούσε τα 25 λεπτά σε διάρκεια και, επιπλέον, οι περισσότερες ήταν σπονδυλωτές, αποτελούμενες από ολιγόλεπτα αυτοτελή επεισόδια, που κατακερμάτιζαν περαιτέρω τον χρόνο και τη μουσική εμπειρία: έξι ενότητες διέθετε το έργο του Λίντμπεργκ, τέσσερα επεισόδια είχε η σουίτα «Πελλέας και Μελισσάνθη» του Φορέ και επτά χορούς η σουίτα μπαλέτου από την όπερα «Ο Σιντ» του Μασνέ.
Φυσικά οι φαν του Σουηδού τρομπονίστα απόλαυσαν αυτό για το οποίο είχαν έρθει και οι υπόλοιποι χάρηκαν τις ερμηνείες του Μπαλτά σε μουσική που σπάνια ακούγεται.
Με τις δεκάδες ηχογραφήσεις του ο Λίντμπεργκ συνέβαλε όσο λίγοι στην ανάδειξη του τρομπονιού ως σολιστικού οργάνου. Η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία του, αλλά κυρίως η ικανότητά του να κυριαρχεί στη δυναμική του οργάνου και επομένως να αποδίδει τη μουσική όχι μόνο δυνατά αλλά και όσο χαμηλόφωνα επιτρέπει το τρομπόνι, τον έχουν αναδείξει σε έναν από τους κορυφαίους σολίστες αυτού του οργάνου. Είναι προφανές ότι ο ίδιος μπήκε στον κόπο να συνθέσει προκειμένου να επιδείξει τις ικανότητες του τρομπονιού όσο και τις δικές του.
Ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος του τέταρτου κοντσέρτου του με την επωνυμία «Χρυσαετός», που γράφτηκε έπειτα από παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ταϊπέι. Κι ως επίδειξη ήταν ασφαλώς εντυπωσιακή, αλλά ίσως και κάπως κουραστική, ειδικά στον βαθμό που είχε προηγηθεί το «Κοντσερτίνο» για τρομπόνι και ορχήστρα σε μι ύφεση μείζονα, έργο 4, ακόμα ένα έργο επίδειξης, που έγραψε το 1837 ο Γερμανός συνθέτης και δεξιοτέχνης βιολονίστας Φέρντιναντ Ντάβιντ για έναν σπουδαίο τρομπονίστα της δικής του εποχής. Η μουσική ως πρωταθλητισμός.
Γαλλική μουσική
Η προκατάληψη απέναντι στη γαλλική μουσική, ειδικά αυτή του τελευταίου τετάρτου του 19ου αιώνα, καλά κρατεί ακόμα και στις μέρες μας. Τα έργα των Φορέ και Μασνέ παίζονται σπάνια. Αυτό που σίγουρα είναι αλήθεια είναι πως προκειμένου να αναδειχθεί ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της μουσικής αυτών των συνθετών, χρειάζονται ερμηνευτές που να αντιλαμβάνονται τα ξεχωριστά στοιχεία του και, επιπλέον, να είναι σε θέση να τα αποδώσουν. Ο Αλκης Μπαλτάς γνωρίζει την τέχνη.
Στα τέσσερα μέρη από τη σκηνική μουσική που συνέθεσε ο Φορέ (και ενορχήστρωσε ο μαθητής του Σαρλ Κεκλέν) για την παρουσίαση του θεατρικού «Πελλέας και Μελισσάνθη» του Μέτερλινκ στο Λονδίνο, ο Μπαλτάς πρόβαλε τη χαμηλών τόνων μουσική, τις λεπταίσθητες αποχρώσεις, την τρυφερότητα και τη μελαγχολία που κυριαρχεί σε αυτήν.
Στη συνέχεια, στη σουίτα από το μπαλέτο για τη σπάνια παρουσιαζόμενη όπερα «Ο Σιντ», υπογράμμισε τη λαμπρότητα και τον «εξωτισμό» της γραφής του Μασνέ και έδωσε σε καθέναν από τους χορούς τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. Στη λυρική, αισθησιακή «Μαδριλένα» συνέβαλαν με ποιητικές ερμηνείες ο Νίκος Νικόπουλος (φλάουτο) και η Χριστίνα Παντελίδου (αγγλικό κόρνο).
Νωρίτερα, ο Μπαλτάς είχε διευθύνει τη σύντομη, υποβλητική «Βυζαντινή μελωδία» του Αντίοχου Ευαγγελάτου με ευγένεια και φροντίδα για τη δομή.
