Ο αττικός ουρανός είναι πραγματικά μοναδικός και δικαίως έχει εμπνεύσει ανά τους αιώνες στοχαστές, ποιητές και ζωγράφους. Από τα αρχαία μνημεία που σχεδιάστηκαν για να «συνομιλούν» με τον ήλιο έως τις φιλοσοφικές σχολές που λειτουργούσαν σε ανοιχτούς χώρους, όλα μαρτυρούν τη σημασία που δινόταν από πάντα στη διαφάνεια του γλαυκού μας ουρανού. Ρωμαίοι λόγιοι και αυτοκράτορες θαύμασαν το αττικό φως, περιηγητές και φιλέλληνες ζωγράφοι το περιέγραψαν και το απεικόνισαν με ρομαντισμό. Το φως της Αθήνας έγινε μέρος της εθνικής ταυτότητας και του νέου ελληνικού κράτους.
Πω πω υπερηφάνεια, ζαριφιές και ομορφιές! Αναπόφευκτα μου έρχεται στον νου πως καλό θα ήταν να μπορούσαμε, έστω και κάθε τόσο, να τον βλέπαμε (αυτόν τον υπέροχο ουρανό) και να μην κοιτάμε περπατώντας μόνο κάτω από φόβο μήπως χτυπήσουμε στα κατασπασμένα αθηναϊκά πεζοδρόμια. Αλίμονο στους ρομαντικούς. Καραδοκούν επικίνδυνες τρύπες και κατεστραμμένα φρεάτια από το βάρος των παράνομα παρκαρισμένων οχημάτων.
Ενα παζλ ανθρωποφάγων παγίδων, δημιουργήματα της αδιαφορίας και της απουσίας του κράτους. Τις προάλλες, έγγραφο του Δήμου Αθηναίων έφτασε στα χέρια μου από ανήσυχο αναγνώστη. Ο άνθρωπος, μην αντέχοντας το διαλυμένο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι του, έκανε αίτηση στον Δήμο Αθηναίων ζητώντας να επισκευαστεί.
Η απάντηση που έλαβε είναι αποστομωτική και πρωτότυπα ελληνική: ευθύνη για τις τρύπες και ζημιές στα πεζοδρόμια έχουν οι ιδιοκτήτες των όμορων ακινήτων και όχι ο δήμος! Καλά διαβάσατε! Εχετε μάλιστα 20 ημέρες (από την παραλαβή της απάντησης του δήμου) για να καταθέσετε αίτηση και δικαιολογητικά προκειμένου να λάβετε άδεια για να επισκευάσετε, με δικά σας έξοδα, το επικίνδυνο πεζοδρόμιό σας. Μετά το πρώτο σοκ, αποφάσισα να ερευνήσω τι ισχύει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Χωρίς καμία έκπληξη ανακάλυψα πως είμαστε το μοναδικό τρελό κράτος. Οι παρανοϊκοί αυτοί νόμοι έχουν βεβαίως και παρανοϊκές συνέπειες: σε περίπτωση ατυχήματος οι ιδιοκτήτες των όμορων ακινήτων έχουν και αστική ευθύνη! Καραφλιάσατε; Εμένα πάντως ένα παλιό άρθρο γνώμης της Αλκηστης Πρωτοψάλτη μου ήρθε στο μυαλό. Η γνωστή σε όλους τραγουδίστρια έλεγε με καημό πόσο ακριβά πληρώνουμε στη χώρα μας αυτόν τον μπλε ουρανό. Θα σας θυμίσω πάντως και το τραγούδι που ερμήνευε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης: «Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός». Ναι, η υπομονή είναι πράγματι μεγάλη αρετή, αλλά αλήθεια δεν είναι ο ουρανός μας που έχει το πρόβλημα. Και χρειάζεται προσοχή, γιατί όπως πιστεύουν και οι Γαλάτες μπορεί να μας πέσει στο κεφάλι.
