Κάποτε ο κύριος Γκρι είχε γράψει το κομμάτι, «Κυρίες και κύριοι, ο Μπιλ Εβανς στο πιάνο» (25.11.2018): «Το 1956 στη Νέα Υόρκη, ο κλαρινετίστας Τόνι Σκοτ συστήνει στο κοινό του Βίλατζ Βανγκάρντ έναν νεαρό, ταλαντούχο πιανίστα ονόματι Μπιλ Εβανς. Είκοσι επτά χρόνων τότε ο Εβανς, κάθεται στο πιάνο και παίζει το “Round Midnight”, τη θρυλική σύνθεση του Τελόνιους Μονκ. (…) Απρόσιτος, σιωπηλός, μελαγχολικός και βυθισμένος στην αμφιβολία για τις ικανότητές του, έπειτα από τρία χρόνια στρατιωτικής θητείας που του άφησαν εφιάλτες, και στις απαρχές του εθισμού του στις ουσίες, ο Εβανς, λάτρης του Φρόιντ και κλασικών φιλοσοφικών κειμένων, μόλις που είχε αρχίσει να ανατέλλει με το άστρο του στο μουσικό στερέωμα της εποχής. Πίσω του είχε μερικές συνθέσεις δικές του –μελοποιημένη ποίηση του Ουίλιαμ Μπλέικ– αλλά και ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του, το “Βαλς για την Ντέμπι”, που είχε γράψει το 1953, εμπνευσμένο από την ανιψιά του».
Ξαναβρήκε το τόσο τρυφερό, γλυκό μουσικό θέμα του «Βαλς για την Ντέμπι» στη «Σουίτα Μπιλ Εβανς» που ο Δανός τρομπετίστας Πάλε Μίκελμποργκ (1941) έγραψε για εκείνον το 1969: συμφωνική σουίτα έξι μερών, για πιάνο και ορχήστρα, απ’ όπου περνούν και άλλα αγαπημένα θέματα του Εβανς. Μια ωραία εναλλαγή ανάμεσα στον ήχο του κλασικού, μελωδικού όσο και ρυθμικού τρίο του Εβανς (πιάνο, μπάσο, κρουστά) και στον άκρως ατμοσφαιρικό ήχο ενός μετρ του συμφωνικού-τζαζ arrangement, του Γκιλ Εβανς (απλή συνωνυμία).
Η σουίτα περιλαμβάνεται σε ένα νέο άλμπουμ της Pentatone, «Symbiosis. Tribute to Bill Evans», μαζί με το υποβλητικό «Για την Πι» του Τόμας Κλάουσεν: μπαλάντα για πιάνο στο ύφος του Εβανς που ο Κλάουσεν έγραψε 14 ακριβώς χρόνια μετά την αυτοκτονία της πρώην συζύγου του και μητέρας των κοριτσιών του.
Ο κύριος Γκρι ξαναβρίσκει στο άλμπουμ το περίφημο «Συμβίωσις»: κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Κλάους Ογκερμαν (1930-2016), με τον οποίο ο Εβανς είχε συνεργαστεί αρκετές φορές. Είχε σταθεί τότε ιδιαιτέρως στο δεύτερο μέρος (Largo – Andante – Maestoso – Largo): «Αργόσυρτο ερωτικό όσο και στοχαστικό κομμάτι, στο οποίο ο διάλογος του πιάνου με την ορχήστρα, κυρίως με τα έγχορδα αλλά και με τα ξύλινα πνευστά, προκαλεί ρίγη συγκίνησης – όπως κι όταν ξεκινά η πιο τζαζ συνομιλία του πιάνου με τα κρουστά και το μπάσο».
ΥΓ.: Με χαρά είχε «συναντήσει» τη μουσική αυτή ο κύριος Γκρι σε μια σκηνή της ταινίας «Πλαγίως» (2004) του Αλεξάντερ Πέιν…
