Ο κύριος Γκρι γράφει τούτες τις αράδες στο αεροδρόμιο της Λισσαβώνας. Αυτοί οι «μη τόποι» που είναι τα αεροδρόμια, όπου βρίσκεσαι πάντοτε σε έναν ενδιάμεσο χώρο και χρόνο, προσφέρονται για ακροάσεις με τα ακουστικά: το ambience της μουσικής απαλύνει αυτό το αίσθημα της μη ύπαρξης σε έναν μη τόπο. Αλλά ο κύριος Γκρι δεν επιλέγει ηλεκτρονικούς ήχους, μινιμαλισμό και μυστηριακές ατμόσφαιρες (όντως: ο πειρασμός να ακούσεις τον Μπράιαν Ινο σε ένα αεροδρόμιο είναι συνεχής και έντονος ήδη από το 1979, οπότε κυκλοφόρησε το περίφημο, κλασικό σήμερα, άλμπουμ «Ambient 1: Music for Airports»…)
Οχι, επιλέγει γυναίκες που έγραψαν εξαίσια μουσική τον δέκατο ένατο αιώνα (και έως τα μέσα του εικοστού). Εργα για πιάνο ερμηνευμένα εξαίσια από την Κλερ Χουάνγκσι σε μια πολύ πρόσφατη κυκλοφορία της Alpha-Classics.
Ποιες είναι αυτές; Πρώτη η Φάνι Χένσελ (1805-1847), που δεν είναι άλλη από την αδελφή του Φέλιξ Μέντελσον. Από τα σχεδόν πεντακόσια (!) έργα που συνέθεσε (ανέκδοτα και ανερμήνευτα σε δημόσιους χώρους όσο ζούσε), τα 125 είναι για σόλο πιάνο. Δύο από αυτά περιλαμβάνονται εδώ. Και είναι υπέροχα έργα της πρώιμης ρομαντικής περιόδου. Ο Φέλιξ ήταν μεγάλος συνθέτης, αλλά εάν η Φάνι ζούσε σε μεταγενέστερη εποχή θα είχε λάμψει το άστρο της. Σειρά έχει στον δίσκο η εκπληκτική Αμερικανίδα Εϊμι Μπιτς (1867-1944). Η Μπιτς ήταν πιο τυχερή από τη Φάνι. Ακουσε τα έργα της να παίζονται δημοσίως, ακόμα και συμφωνίες της. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τρία εξαιρετικής πνοής έργα για πιάνο. Οψιμη ρομαντική η Μπιτς, φέρει κάτι από τη δυναμική του Νέου Κόσμου στη μουσική της. Το «Dreaming» από το «4 Sketches», για παράδειγμα. Τέσσερα πιανιστικά έργα της Κλάρα Σούμαν (1819-1896) περιέχει το άλμπουμ. Τέσσερα μικρά αριστουργήματα από την αφοσιωμένη και παθιασμένη χήρα του Ρόμπερτ Σούμαν, την οποία με τόσο αξόδευτο (μάλλον…) πάθος ερωτεύτηκε ο Γιοχάνες Μπραμς. Εδώ ο ρομαντισμός βρίσκεται στο απόγειό του. Και η φωνή της Κλάρα έχει μια δική της δύναμη. Μερικά χρόνια αργότερα εάν ζούσε, όπως η Μπιτς, και ο ήλιος μέσα της θα είχε λάμψει.
Το άλμπουμ κλείνει με κάτι πολύ ιδιαίτερο: πέντε συνθέσεις της Φλόρενς Πράις (1887-1953). Η πρώτη Αφροαμερικανίδα μουσικός που άκουσε τα έργα της, συμφωνικά και μη, να αναγνωρίζονται δημοσίως. Ο κύριος Γκρι ακούει τον «Χορό του Βαμβακιού» και τη «Νέγρικη Φαντασία υπ’ αριθμ. 2» μέσα στο αεροδρόμιο, όχι πολύ μακριά από τις όχθες του Ατλαντικού και σκέφτεται τις τέσσερις συνθέτριες του άλμπουμ: οι δύο κάτι χάρηκαν από την ανταπόκριση που είχε η μουσική τους. Η Πράις, από το Αρκανσο μάλιστα, όπως και η Μπιτς, στάθηκαν πιο τυχερές. Η Φάνι και η Κλάρα όχι και τόσο.
