Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Ιδρυμα Beyeler (κοντά στη Βασιλεία, στην Ελβετία) αφιερώνει έκθεση με έργα Πολ Σεζάν (Paul Cézanne, 1839-1906). Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 25 Μαΐου 2026 και περιλαμβάνει περίπου 80 έργα (λάδια και υδατογραφίες) από τη συλλογή του ιδρύματος καθώς και από άλλα μουσεία με έμφαση στην τελευταία και πιο σημαντική (για την ιστορία της τέχνης) περίοδο του Σεζάν. Φωτίζονται οι βασικές θεματικές του ζωγράφου, όπως νεκρές φύσεις, πορτρέτα, τοπία και σκηνές με λουόμενους. Ο Σεζάν έχει μείνει στην Ιστορία ως ο καλλιτέχνης που γεφύρωσε μοναδικά και ουσιαστικά τον 19ο με τον 20ό αιώνα. Η επιδραστικότητά του υπήρξε τεράστιας ισχύος και οι φιλικοί δεσμοί που διατηρούσε με σημαίνοντα πρόσωπα της διανόησης και της τέχνης στη Γαλλία τον προίκιζαν διαρκώς με την ικανότητα ανάγνωσης πολλαπλών προσεγγίσεων.
Ο Σεζάν προερχόταν από οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης, με έναν πατέρα αυταρχικής προσωπικότητας που διατηρούσε, για τον γιο του, σταθερές προσδοκίες συνέχισης της οικογενειακής παράδοσης σύμφωνα με τον προσωπικό του αξιακό κανόνα.
Η φυσική κλίση του για τις τέχνες εκδηλώθηκε πολύ νωρίς. Η νεανική φιλία του με τον Εμίλ Ζολά, οι πρώτες απόπειρες στην ποίηση, η παρατήρηση της τέχνης και της φύσης, οι διαρκείς πειραματισμοί στο χρώμα, στην προοπτική και στο βάθος τον οδήγησαν να διαμορφώσει την προσωπική του ιδιόλεκτο, προερχόμενη από τους κόλπους, αρχικά, του ιμπρεσιονισμού. Παρατηρώντας και μελετώντας τους φίλους του ιμπρεσιονιστές και με την ψυχική ενθάρρυνση προσώπων όπως ο επίσης ρηξικέλευθος ζωγράφος Καμίγ Πισαρό και ο επιδραστικός γκαλερίστας Αμπρουάζ Βολάρ, ο Σεζάν σταδιακά ξεδίπλωσε την προσωπικότητά του, ορίζοντας απόσχιση από το ρεύμα του ορθόδοξου ιμπρεσιονισμού.
Αν μπορούσε να εντάξει κανείς το ύφος των ώριμων και μεταγενέστερων περιόδων του, θα τον κατέτασσε στον μετα-ιμπρεσιονισμό και θα τον συνέδεε με τους ψιθύρους του πρώιμου κυβισμού. Ο Ανρί Ματίς και ο Πάμπλο Πικάσο αναφερόμενοι στην περίπτωση Σεζάν τον αναγνώριζαν ως «πατέρα όλων». Η βιογραφία του Σεζάν θα μπορούσε να είναι και η ιστορία των ιδεών από το 1850 έως το 1900.
Το Ιδρυμα Beyeler έχει στήσει την έκθεση στους ωραίους λευκούς χώρους του, αναδεικνύοντας την αναγνωρίσιμη και πολύσημη ζωγραφική του Σεζάν. Το εικονιζόμενο έργο με τις «Λουόμενες» του 1895 δείχνει ένα αγαπημένο του θέμα, που προσέγγισε με πολλούς τρόπους.
ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Λονδίνο
Ρόναλντ Μπλάιθ
H Βρετανική Βιβλιοθήκη ανακοίνωσε ότι απέκτησε το αρχείο του συγγραφέα Ρόναλντ Μπλάιθ (1922-2023). Στις 23/2 θα γίνει ειδική εκδήλωση για το έργο του Μπλάιθ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη γενέτειρά του, Σάφολκ. Ξεκίνησε ως βιβλιοθηκονόμος και εξελίχθηκε σε συγγραφέα 40 βιβλίων, πολλά από τα οποία εξερευνούν όψεις της βρετανικής εξοχής. Το πιο διάσημο βιβλίο του είναι το «Εϊκενφιλντ, το πορτρέτο ενός αγγλικού χωριού».
Παρίσι
Λούβρο 2026
Το Μουσείο του Λούβρου ανακοίνωσε νέες εκθέσεις που θα εγκαινιαστούν στη διάρκεια του τρέχοντος έτους. Τον Απρίλιο θα εγκαινιαστεί η έκθεση έργων του Αλσατού χαράκτη και ζωγράφου Μάρτιν Σονγκάουερ (Martin Schongauer, π. 1450-1453 έως 1491), που είχε γοητεύσει τον Ντύρερ. Τον ίδιο μήνα αναμένεται ο διάλογος ανάμεσα στον Μιχαήλ Αγγελο και στον Ροντέν, και τον Μάιο, έκθεση για την αρχαία Μεσοποταμία.
Νέα Υόρκη
Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ
Η Νέα Υόρκη του Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ (1925-2008) παρουσιάζεται στο Μουσείο της Πόλης της Νέας Υόρκης (έως 19 Απριλίου). Είναι μια πολυεπίπεδη προσέγγιση μέσα από μαυρόασπρες φωτογραφίες, εικαστικά έργα και «objets trouvés» που μας οδηγούν στη δική του, βαθιά, σύνδεση με τον σύνθετο και ρευστό κόσμο της Νέας Υόρκης. Η ανθρωπογεωγραφία του στις φωτογραφίες απηχεί μια προσωπική, γοητευτική ερμηνεία της πόλης.
Σικάγο
Λουκάς Σαμαράς
Στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου εγκαινιάστηκε νέα περιοδική έκθεση αφιερωμένη στον πρωτοποριακό Ελληνοαμερικανό καλλιτέχνη Λουκά Σαμαρά (1936-2017). Ο Σαμαράς, γεννημένος στην Καστοριά και από νεαρή ηλικία στις ΗΠΑ, πειραματίστηκε με πολλές φόρμες και τεχνικές ορίζοντας μια αυτόνομη ιδιόλεκτο. Η έκθεση στο Σικάγο εστιάζεται στις αντισυμβατικές φωτογραφίες του και στα αισθητικά και εννοιολογικά πειράματα που έκανε με τις πολαρόιντ.
Άμστερνταμ
«Ποιος λείπει;»
Το καλοκαίρι του 1941, με διαταγή των ναζιστικών αρχών, όλοι οι Εβραίοι μαθητές έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σχολεία τους και να γραφτούν σε σχολεία αποκλειστικά για εβραιόπουλα. Στο εβραϊκό λύκειο, ακουγόταν κάθε μέρα το ερώτημα: «Ποιος λείπει;». Εκεί αναγκάστηκαν να φοιτήσουν η Αννα Φρανκ και η αδελφή της. Μια έκθεση στο Σπίτι της Αννας Φρανκ με τον εύγλωττο τίτλο «Ποιος λείπει;» ζωντανεύει αυτήν τη σκοτεινή ιστορία.
