Είναι πάνω από 60 χρόνια τώρα, που το μοντερνιστικό ξενοδοχείο που υψώθηκε στην αρχή της οδού Πειραιώς, μια ανάσα από την Ομόνοια, είναι μέρος αυτού του ιδιαίτερου κόσμου που αναδύθηκε σε αυτό το κομμάτι της Αθήνας, λίγο-λίγο μετά τον πόλεμο. Οταν χτίστηκε του δόθηκε η ονομασία King Minos και ήταν ένα από τα μοντέρνα και καλά ξενοδοχεία που έφερναν άλλον αέρα στην Ομόνοια. Χτισμένο με μελέτη του 1963 από τον επιφανή αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Βουρέκα (1907-1992), το ξενοδοχείο έγινε εξ αρχής μέρος της νέας αστικής ζωής. Στη διάρκεια του 21ου αιώνα έχει ανακαινιστεί και αλλάξει ονομασία δύο φορές. Το παλιό King Minos έχει καταχωριστεί στη μνήμη της πόλης.
Στο εσωτερικό της πρώτης περιόδου έμφαση είχε δοθεί στον μοντερνισμό του ’60 με τη συμβολή του αρχιτέκτονα Ιωάννη Τριανταφυλλίδη. Ηταν η εποχή που οι προηγούμενες περίοδοι της αθηναϊκής ιστορίας συνωθούνταν στη λήθη. Δεν υπήρχε μέριμνα για τα ιδιωτικά μέγαρα του 19ου αιώνα που κατεδαφίζονταν μετέχοντας με την πτώση τους στην αναγέννηση της πόλης του 1960. Ηταν άλλη η ιεράρχηση. Και επιπλέον, δεν υπήρχε ιδιαίτερη τεχνογνωσία για την αποκατάσταση νεωτέρων μνημείων, ούτε, άλλωστε, υπήρχε η κοινωνική ευαισθησία. Υπήρχε συχνά εκφρασμένη λύπη για την Αθήνα που έφευγε, αλλά ακόμη και αυτή η νοσταλγία ήταν φυσικό επακόλουθο του νέου κόσμου που κάλπαζε. Μέσα από αυτήν την αντίληψη, η κατεδάφιση της οικίας Μουρούζη, του νεοκλασικού κτιρίου που προϋπήρχε στην ίδια θέση, θεωρήθηκε εκείνη την εποχή περίπου αυτονόητη εξέλιξη. Η κατεδάφιση έγινε πιθανότατα το 1956 και έχουμε μια θαυμάσια φωτογραφία του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά που μας δείχνει την οικία Μουρούζη ως αστική σκηνογραφία. Το σπίτι αυτό το είχε εντάξει και ο Παναγιώτης Τέτσης στην αθηναϊκή τοπιογραφία του (1953) και ο Τάσσος το είχε επίσης σχεδιάσει. Ηταν ένα από τα πολλά μεγαλοαστικά σπίτια που είχαν χτιστεί ολόγυρα στην Ομόνοια, στην πλατεία Κουμουνδούρου και στην πλατεία Λαυρίου.
Η οικία Μουρούζη ήταν κατοικία του Κωνσταντίνου Μουρούζη, γόνου Φαναριωτών, και χτίστηκε στην Πειραιώς 1 το έτος 1868 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Σέχου (1828-1901). Εξαρχής θεωρήθηκε ώριμη έκφραση του ελληνικού ρυθμού, στιβαρό, αρμονικό, ήπια μεγαλοπρεπές και αναντίρρητα περήφανα αθηναϊκό. Τα δύο πρόστυλα του ορόφου με τους ιωνικούς κίονες, η δίδυμη αετωματική στέψη και το ύφος της αστικής αυτοπεποίθησης που εξέπεμπε το κτίριο, προσέδιδαν κύρος και χάρη στην οικία Μουρούζη.
Παρότι χτίστηκε στα πρώτα χρόνια του Γεωργίου Α΄, φαινόταν να προέρχεται από την τελευταία φάση της οθωνικής περιόδου, όταν ήδη από το 1850, ευπατρίδες, ομογενείς και επιχειρηματίες του ευρύτερου ελληνικού κόσμου επένδυαν στη μικρή πρωτεύουσα. Η οικία Μουρούζη χτίστηκε λίγα χρόνια μετά τη διαμόρφωση της πλατείας Ομονοίας.
Θα έλεγε κανείς πως η νεοκλασική οικία Μουρούζη, διάσημη στην εποχή της, ξεχασμένη εδώ και δεκαετίες, ανήκει σε εκείνη τη γενιά κτιρίων που αν και προσέδωσαν χαρακτήρα και ταυτότητα στην πόλη, σαρώθηκαν από το συλλογικό υποσυνείδητο. Αναρίθμητα κτίρια, που σήμερα θα ήταν στην προθήκη της αθηναϊκής περηφάνιας, γκρεμίστηκαν εν μια νυκτί και ξεχάστηκαν χρόνο με τον χρόνο. Ο Κώστας Μπίρης μάς έχει αφήσει σημαντικές αναφορές για τα μέγαρα του 19ου αιώνα.
