Με μια κερδισμένη εμπειρία ζωής, αλλά και απορίες, έφυγα την περασμένη Κυριακή τα ξημερώματα από το νυχτερινό κέντρο, στο οποίο φίλοι με προσκάλεσαν για να γιορτάσουν την επέτειό τους. Το πρώτο παραξένεμα μου δημιουργήθηκε όταν έμαθα την ώρα προσέλευσης: 12.30 τα μεσάνυχτα. Μα καλά, πώς θα βγάλω το νυχτέρι, θα έχω νυστάξει από τις 11 το βράδυ! Η συμβουλή του (έμπειρου) οικογενειακού περιβάλλοντος ήταν ένας υπνάκος το Σάββατο το απόγευμα – κατέληξε σε ύπνο, μιας και βγήκε η κούραση της εβδομάδας. Σηκώθηκα φρέσκος και βέβαιος ότι η φάση «ζόμπι» θα μου βγει την Κυριακή το πρωί, όταν το βιολογικό ρολόι θα «με ξυπνήσει» τη συνηθισμένη, καθημερινή του, πρωινή ώρα για τη δουλειά.
Και θα ντυθώ καλά; Το έκανα – σε γιορτή ήμουν καλεσμένος. Διαπίστωσα τελικά ότι δεν ήταν απαραίτητο. Εάν δεν φοράς κάτι που να στραφταλίζει, δεν βλέπει κανείς τα ρούχα σου μέσα στο σκοτάδι. Φόρα, λοιπόν, κάτι άνετο.
Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό. Ταυτόχρονη βιντεοσκόπηση και προβολή των επί σκηνής τραγουδιστών στο videowall, εντυπωσιακά γραφιστικά, γρήγορη εναλλαγή σκηνών, eighties ντισκομπάλες ανεβοκατέβαιναν, ταλαντούχοι νέοι χορευτές και τραγουδιστές που κάλυπταν τα κενά από τη λήξη του προγράμματος της μιας φίρμας μέχρι να εμφανιστεί η άλλη. Oσο για τα πρωτοκλασάτα ονόματα, οι ερμηνευτικές τους ικανότητες ήταν διακριτές. Αλλά γιατί όλο αυτό το ταλέντο να σπαταλιέται υπό αυτές τις συνθήκες; Η υπερβολική ένταση με την οποία η μουσική διαχεόταν στην αίθουσα και ο βόμβος που παρήγαν οι θεατές «θόλωναν» τα τραγούδια. Τον ίδιο «θόρυβο» –κυρίως στο οπτικό πεδίο των θαμώνων που προσπαθούσαν να είναι ευγενικοί μαζί τους– παρήγαν και οι αεικίνητοι σερβιτόροι.
Σε συνεχή κίνηση βρίσκονταν οι θεατές· είτε λικνιζόμενοι είτε βγάζοντας φωτογραφίες και βίντεο, ελάχιστες στιγμές παρατήρησα κάποιον να έχει προσηλωθεί στη σκηνή και στους καλλιτέχνες. Μα διασκεδάζουν έτσι; Αφήστε δε τον λογαριασμό. Αλλάζει όσο το τραπέζι προσεγγίζει την πίστα και μετριέται σε χιλιάδες ευρώ. Πόση ματαιόδοξη, ίσως επιδεικτική, σπατάλη χρημάτων και ενέργειας!
Μάλλον κάποιοι αναγνώστες θα μειδιούν, διαβάζοντας την εμπειρία του πρωτάρη στα μπουζούκια.
Και όμως, υπάρχει μια υπέροχη σκηνή που μου εντυπώθηκε. Hταν στο τέλος του προγράμματος, όταν τα πλαστικά πιάτα με τα γαρίφαλα που πετάγονταν σωρηδόν προς στον σούπερ σταρ τραγουδιστή, έκαναν έναν μικρό λοφίσκο μπροστά του, αφήνοντας μόνο ορατό το κεφάλι του. Ηταν σαν τον σκηνικό λοφίσκο από τον οποίο ξεπροβάλλει η Γουίνι του Σάμιουελ Μπέκετ, για να αναφωνήσει: «Ω, οι ευτυχισμένες νύχτες».
