Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, αλλά από μαθητής ακόμα ξεκίνησε τη δημοσιογραφία, την οποία υπηρετεί επί σαράντα επτά συναπτά έτη. Εχει γράψει 22 μυθιστορήματα και έχει επιμεληθεί δεκαπέντε αθλητικά βιβλία για εφήβους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η «Σουλτάνα» από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Τιμήθηκε με το βραβείο Μπότση.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Διαβάζω τον «Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» του Ουίνστον Τσώρτσιλ και την «Κλέφτρα των βιβλίων» του Μάρκους Ζούσακ. Είναι μια εποχή που έχει να διδάξει πολλά. Δυστυχώς τα μηνύματα δεν ελήφθησαν και για μια ακόμη φορά ο πλανήτης τρίζει.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Διάβασα τη «Σοφία των λύκων» της Ελι Ράντινγκερ και εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο λειτουργίας της αγέλης. Είναι το έπος της συνεργασίας. Αν οι άνθρωποι συνεργάζονταν όπως οι λύκοι, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Κάθε φορά βρίσκω τον μπελά μου όταν ξεκινάω ένα βιβλίο. Παρατάω τα πάντα και ξενυχτάω μέχρι να το τελειώσω. Οπότε δεν το κάνω ποτέ την περίοδο της συγγραφής. Θα ήταν μαρτύριο! Οταν διάβασα το «Περί τυφλότητος» του Σαραμάγκου που με… αιχμαλώτισε αλλά και τη «Μικρά Αγγλία», κόντεψα να χάσω το deadline του βιβλίου που έπρεπε να παραδώσω.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Τον χειμώνα μπροστά σε ένα τζάκι και με χαμηλό φωτισμό. Το καλοκαίρι σε ένα μπαλκόνι που βλέπει θάλασσα. Επιδιώκω και τα δύο, σε σημείο που μου έχει γίνει έμμονη ιδέα. Για μένα είναι η ύψιστη απόλαυση!
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Διαβάζω σχεδόν τα πάντα, με μια ροπή προς τις αληθινές ιστορίες αλλά και τα ιστορικά βιβλία, έχοντας εντρυφήσει κάποτε, ως φοιτητής, στην αστυνομική λογοτεχνία. Αποφεύγω την επιστημονική φαντασία, αν και βρήκα εξαιρετικά κάποια δυστοπικά μυθιστορήματα.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η επίγευσή του. Αυτό που μου δίνει συγκίνηση και πληρότητα, που με κάνει να το κρατάω στα χέρια κάμποση ώρα αφού το τελειώσω. Σε κάποιες περιπτώσεις το ακουμπάω παραδίπλα και χειροκροτώ μόνος μου.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Είμαστε στην τελική ευθεία να γίνει σειρά ένα αγαπημένο μου βιβλίο, τα «Δύο μαύρα πουκάμισα», μια δυνατή κρητική ιστορία με πλοκή και δράση. Ομολογώ ότι η όλη διαδικασία είναι μαγική και ανυπομονώ να δω τους ήρωές μου στη μικρή οθόνη. Οσο για τη μεγάλη; Θα ήμουν πανευτυχής αν κάποτε έβλεπα τον «Πορφυρό Κώδικα», μια ιστορία αρχαιοκαπηλίας στο μοναστήρι της Πάτμου. Ομως πάντα γράφω για το ίδιο το βιβλίο, όχι για την οθόνη.
Πώς αποφασίσατε να γράψετε την ιστορία της «Σουλτάνας»;
Νιώθω ευλογημένος που ήρθαν στα χέρια μου αληθινές ιστορίες, με πρόσωπα που ζουν ανάμεσά μας, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Είναι ευτυχία να σου εμπιστεύονται άνθρωποι τη ζωή τους, όπως έγινε με το «Πικρό γάλα» (ορφανοτροφεία Φρειδερίκης), το «Κορίτσι της στάχτης» (ολοκαύτωμα Καλαβρύτων), τα «Δεκαέξι γράμματα» (γηροκομείο). Οταν έμαθα τη σπαρακτική ιστορία της Σουλτάνας στην Kατοχή και στον Eμφύλιο, παράτησα τα πάντα για να μάθω τα πάντα. Οταν κλαίω κατά τη διάρκεια της αφήγησης των ηρώων αλλά και στη διάρκεια της συγγραφής, αντιλαμβάνομαι ότι το βιβλίο θα έχει απήχηση στο κοινό.
Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση κατά την έρευνα για το βιβλίο;
Τα πάθη του Χριστού που πέρασαν στη ζωή τους οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας. Γιατί αυτό είναι η Σουλτάνα. Η γιαγιά μας, που έφτυσε αίμα για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Κι όταν έμαθα ότι οι κόρες της έκλαιγαν από συγκίνηση διαβάζοντας το βιβλίο, ένιωσα μια αδιανόητη ευχαρίστηση. Ακόμα σκουπίζω τα δάκρυά μου όταν το σκέφτομαι.
