Το έτος είναι 1902. Ο Μάλερ είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του, την Αλμα, το ίδιο κι εκείνη. Δεν θα κρατήσει πολύ όλο αυτό, αλλά όσο διαρκεί είναι πυρετικό.
Λίγες ημέρες πριν από τα γενέθλιά της, ο συνθέτης τής παίζει στο πιάνο την Πέμπτη Συμφωνία του. Η Αλμα δεν έχει ακόμα κλείσει τα είκοσι τρία. Είναι η πρώτη που ακούει ένα έργο που σήμερα είναι πια σημείο αναφοράς. Ο κύριος Γκρι αναρωτιέται αν στο περίφημο Adagietto, το μέρος του έργου που δόξασε με τον «Θάνατο στη Βενετία» ο Λουκίνο Βισκόντι, ένα ρίγος διαπέρασε τη νεαρή Αλμα.
Ο μουσικοκριτικός Νόρμαν Λέμπρεχτ γράφει στο «Why Mahler? How One Man and Ten Symphonies Changed the World» (εκδ. Faber & Faber) ότι το κορίτσι αναρωτήθηκε σε ποιο βαθμό υπήρχε η ίδια μέσα σε αυτό το «μεγαλειώδες» έργο.
Ο Μπρούνο Βάλτερ, πνευματικό παιδί του Μάλερ, βρίσκει την Πέμπτη «αισιόδοξη». Μάλλον είναι το Adagietto που στέκει σαν πυρηνικό τμήμα της όλης σύνθεσης, όπου αυτή η φωτεινή αχτίδα ζωής βρίσκει την αποθέωσή της.
Δεύτερος Μάλερ στη σειρά για τον κύριο Γκρι, μετά το «Τραγούδι της Γης» της περασμένης Κυριακής. Σήμερα, από την Alpha Classics έχουμε την Πέμπτη από την Τονχάλα Ορχήστρα της Ζυρίχης (που ιδρύθηκε το 1868!) με τον Πάαβο Γιάρβι στο πόντιουμ. Μία από τις πιο ξεχωριστές πρόσφατες μουσικές στιγμές, πάνω σε ένα έργο που ακροβατεί μεταξύ της αβύσσου και της φωλιάς, ανάμεσα στην εξορία και στην πατρίδα, ανάμεσα στο παραμύθιασμα και στην παραμυθία.
Οπως γράφει ο Λέμπρεχτ, ο συνθέτης φέρνει πάλι κοντά, σε ένα ασφυκτικό σφιχταγκάλιασμα, τον Ερωτα και τον Θάνατο, επισημαίνοντας ωστόσο πως ο Μάλερ «δεν εκφράζει τόσο τον έρωτά του προς τη γυναίκα του όσο την απόσυρσή του σε μια απλησίαστη μοναχικότητα (unreachable solitude). Ακόμα καλύτερα, κάνει ταυτόχρονα και τα δύο». Η μουσική αμφισημία (και αμφιθυμία) της σύνθεσης είναι παροιμιώδης.
Ακούγοντας την πρόσφατη ερμηνεία της Τονχάλα και του Γιάρβι, νιώθει κανείς τη σπάνια δύναμη μιας μουσικής που θα μπορούσε εύκολα να μετακυλήσει προς το μελό. Αλλά στο ψιθυριστό του κλείσιμο, έτσι όπως αργοσβήνει, επιβεβαιώνεται όλη του η ανατριχιαστική μοναδικότητα. Η Αλμα ίσως άκουσε τότε κάτι από το σκοτεινό μέλλον που παραμόνευε το ερωτευμένο ζευγάρι. Ο μελλοντικός «παράνομος» εραστής, ο Βάλτερ Γκρόπιους, αργοσάλευε κάπου μέσα στα υδάτινα ρεύματα του Adagietto.
