Ο πορτρετίστας και τοπιογράφος Τόμας Γκέινσμπρο (Thomas Gainsborough) είναι ταυτισμένος με τον βρετανικό 18ο αιώνα. Γεννημένος στο Σάφολκ το 1727, είχε ήδη εγκατασταθεί στο Λονδίνο το 1745 ανοίγοντας δικό του στούντιο.
Ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας των Τεχνών το 1768, ο Τόμας Γκέινσμπρο κατέκτησε σπουδαία φήμη ως προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας, δεχόμενος παραγγελίες και αναθέσεις από τον βασιλέα Γεώργιο Γ΄ (1738-1820) καθώς και από τον Δούκα και τη Δούκισσα του Κάμπερλαντ, αν και όπως λέγεται η προσωπική του προτίμηση και έφεση ήταν στην τοπιογραφία.
Στις 12 Φεβρουαρίου εγκαινιάζεται στο Μουσείο της Συλλογής Φρικ στο Μανχάταν η έκθεση με τίτλο «Γκέινσμπρο: η μόδα του πορτρέτου», θεωρούμενη η πρώτη –στη Νέα Υόρκη– που αφιερώνεται στις προσωπογραφίες του ζωγράφου.
Με περίπου 25 προσωπογραφίες, προερχόμενες από τη Συλλογή Φρικ, αλλά και από συλλογές με προέλευση τη Βόρεια Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο, η έκθεση (διάρκεια έως τις 11 Μαΐου 2026) διερευνά τη στενή σχέση των προσώπων που ζωγράφιζε ο Γκέινσμπρο με τη μόδα του 18ου αιώνα.
Παράδειγμα, το εικονιζόμενο πορτρέτο της Κόμησσας του Howe, φιλοτεχνημένο το έτος 1764, με φόρεμα από ροζ ταφτά για βραδινές εμφανίσεις. Το άνοιγμα του φορέματος υποδηλώνει την εσωτερική χρήση ελαστικών βεργών που κρατούν το ύφασμα και του προσδίδουν βάρος και χάρη ταυτόχρονα. Το πλατύγυρο καπέλο με τη λευκή σατέν κορδέλα, τα κοσμήματα και η γλώσσα του σώματος μιλούν για μια γυναίκα της αριστοκρατίας. Η ταυτότητά της άλλωστε είναι γνωστή. Αν και φαίνεται ζωγραφισμένο στη φύση, το πορτρέτο φιλοτεχνήθηκε στο στούντιο του Γκέινσμπρο.
Η μόδα του 18ου αιώνα με τις πολλές διακυμάνσεις της σφραγίζει τα πορτρέτα που ζωγράφισε ο Γκέινσμπρο. Η μόδα της υψηλής κοινωνίας διαχεόταν στους περιπάτους και στην όπερα, αλλά και στα ατελιέ ραπτικής με τα φιγουρίνια και τα περιοδικά μόδας.
Η έκθεση καλεί τους επισκέπτες να σκεφθούν για την επίδραση που είχαν αυτά τα έργα στην εποχή τους, αντανακλώντας ιδέες και συμβολισμούς πάνω στην κοινωνική τάξη, τον υλικό πλούτο, την εργασία, την υφαντουργία, τη μόδα, αλλά και την επισημότητα, την οικειότητα και τη σήμανση του χρόνου. Η σύγχρονη τεχνολογία έχει επίσης προσφέρει νέα γνώση για τις τεχνικές με τις οποίες δούλευε ο Τόμας Γκέινσμπρο, αλλά και τη γνώση που είχε για τα υλικά, τα κοσμήματα, τα υφάσματα και τις βαφές.
ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Λονδίνο
Ρίτσαρντ Αβεντον
Η Τζάνις Τζόπλιν (1943-1970) είναι ένα από τα πρόσωπα που συνθέτουν την ανθρωποκεντρική έκθεση φωτογραφιών του Ρίτσαρντ Αβεντον (1923-2004) στην αίθουσα τέχνης Gagosian του Λονδίνου (20 Grosvenor Hill). Η έκθεση με τίτλο «Facing West» συγκεντρώνει φωτογραφίες από τη μεγάλη ενότητα για την αμερικανική Δύση που ο Αβεντον ολοκλήρωσε το 1985. Στην έκθεση (έως 14 Μαρτίου) επιμελήτρια είναι η εγγονή του φωτογράφου, Καρολάιν Αβεντον.
Νέα Υόρκη
Γοτθικά σχέδια
Το Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ανήγγειλε την έκθεση σχεδίων της γοτθικής αρχιτεκτονικής, η οποία θα εγκαινιαστεί στις 16 Απριλίου 2026. Η έκθεση εστιάζεται στη μαστοριά και στον σχεδιασμό των αρχιτεκτονικών προσχεδίων μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής θεώρησης της γοτθικής περιόδου. Αλλωστε, στη διάρκεια αυτής της περιόδου ανεγέρθηκαν ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονήματα της ευρωπαϊκής ηπείρου, θαύματα τέχνης και τεχνικής.
Παρίσι
Σκαπανείς της εικόνας
Οι μονογραφικές εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Οίκου της Φωτογραφίας (Maison Européenne de la Photographie – MEP) στο Παρίσι φωτίζουν εξαιρετικές περιπτώσεις από το παρελθόν και το παρόν. Η πρόσφατη έκθεση για τον Αμερικανό φωτογράφο Εντουαρντ Γουέστον (1886-1958) ανέδειξε τη διαχρονική ποιότητα του φωτογραφικού μοντερνισμού με απολύτως καλλιτεχνική ποιότητα. Στο ΜΕΡ, ο νέος κύκλος των εκθέσεων θα εγκαινιαστεί στις 11 Φεβρουαρίου.
Δισκογραφία
Λουτσιάνο Παβαρότι
Η εταιρεία Decca έχει κυκλοφορήσει το άλμπουμ «Το χαμένο κοντσέρτο: η ζωντανή συναυλία στο Llangollen (1995)», μια ανέκδοτη έως τώρα ηχογράφηση της συναυλίας που είχε δώσει ο Λουτσιάνο Παβαρότι στη σκηνή από όπου ξεκίνησε την καριέρα του το 1955. Με τη σύμπραξη της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του BBC, της σοπράνο Ατζούκο Καβαχάρα (Atzuko Kawahara) και της χορωδίας Ροσίνι, ο Παβαρότι δίνει μία από τις αξιομνημόνευτες ερμηνείες του.
Μαδρίτη
Η επίδραση της Ιταλίας
Η πρώτη θεματική έκθεση στο μουσείο Πράδο για το 2026 φωτίζει τον τρόπο με τον οποίον η ιταλική τέχνη επέδρασε στην Ισπανία στη διάρκεια του 14ου αιώνα και κυρίως στην 100ετία 1320-1420. Η ιταλική επίδραση επιτάχυνε εξελίξεις στην καλλιτεχνική, τεχνική και εικονογραφική πρακτική γεννώντας εντέλει μια αμφίδρομη (μεταξύ ιβηρικής και ιταλικής χερσονήσου) επίδραση και ανταλλαγές. Εμποροι και ιερείς ηγούνταν σε αυτές τις πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις.
