Δύο ενδιαφέρουσες συναυλίες πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» την εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα. Εκείνη της 20ής Δεκεμβρίου επεφύλασσε την πιο μεγάλη έκπληξη. Μετά το θερμό χειροκρότημα στο τέλος του προγράμματός τους, τα μέλη της Ελληνικής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων υπό τον αρχιμουσικό τους Διονύση Γραμμένο τραγούδησαν ένα μοτέτο του Μπρούκνερ. Κατ’ αρχάς, δεν είναι διόλου αυτονόητο ότι οι μουσικοί μιας ορχήστρας, και μάλιστα νέων, είναι σε θέση να τραγουδήσουν και κατά δεύτερον, ότι μπορούν να το πράξουν με τρόπο που θα έκανε αρκετά επαγγελματικά σύνολα να χλωμιάσουν.
Νωρίτερα, οι νεαροί μουσικοί είχαν αποδώσει εξαιρετικά τη Συμφωνία «του Νέου Κόσμου» του Ντβόρζακ. Ο Γραμμένος διηύθυνε με πλαστικότητα τη σκανδαλωδώς μελωδική αυτή μουσική, δίνοντας χώρο στις φράσεις να ανασάνουν αλλά εξίσου διασφαλίζοντας τον δυναμισμό των κλιμακώσεων. Υποδειγματικά αποδόθηκε το περίφημο σόλο στο αγγλικό κόρνο στο δεύτερο μέρος, όπως άριστες ήταν οι συνεισφορές των μουσικών στο φλάουτο, το κλαρινέτο και στο φαγκότο. Ομως, εκτός από τις μεμονωμένες παρουσίες, την ερμηνεία σφράγισαν η αμεσότητα της έκφρασης και οι διαρκείς αναπροσαρμογές δυναμικής και ταχυτήτων του Γραμμένου, που έδιναν παλμό στη μουσική.
Η βραδιά ξεκίνησε εξίσου εντυπωσιακά με τους Λεωνίδα Καβάκο και Τιμόθεο Γαβριηλίδη – Πέτριν να ερμηνεύουν υποδειγματικά το «Διπλό» Κοντσέρτο για βιολί και τσέλο του Μπραμς. Στη συνέχεια, εκτός προγράμματος, απέδωσαν το αργό τρίτο μέρος της Σονάτας για βιολί και τσέλο του Ραβέλ. Αριστα συντονισμένοι, με εξαιρετική ακρίβεια, συγγενή ήχο και κοινή αισθητική, οι δύο μουσικοί προχώρησαν σε ερμηνείες που σπάνια έχουν ακουστεί σε αυτή την αίθουσα.
Ο Μπραμς τους είχε δύναμη όπως και λυρισμό, ενώ ακόμα και οι λεπτομέρειες φανέρωναν παρόμοια επεξεργασία. Στη συνέχεια, η μουσική του Ραβέλ με τις πολύ διαφορετικές ποιότητές της απέσπασε μια ερμηνεία ξεχωριστής τρυφερότητας και ευγένειας.
Εξαιρετικοί μουσικοί
Τέσσερις μέρες νωρίτερα, στις 16 Δεκεμβρίου, το σύνολο «Οι ανθούσες τέχνες» επέστρεψε στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» για τέσσερις από τις έξι καντάτες του «Ορατορίου των Χριστουγέννων» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Μία από τις ιστορικές και από τις πλέον σημαντικές ορχήστρες με όργανα εποχής, οι «Ανθούσες τέχνες» δημιουργήθηκαν από τον Ουίλιαμ Κρίστι, υπό τη διεύθυνση του οποίου έχουν εμφανιστεί αρκετές φορές στην Αθήνα.
Αυτή τη φορά διηύθυνε ο Πολ Αγκνιου, συν-διευθυντής του συνόλου, ο οποίος πρότεινε μία ιδιαίτερα ζωηρή απόδοση της μουσικής, που ξεχώρισε για το πλήθος των αποχρώσεων που επιτρέπει η ποικιλία των διαφορετικών ηχοχρωμάτων των ξύλινων και χάλκινων πνευστών της ορχήστρας. Η ταχύτητα που επέλεγε ο Αγκνιου στα ζωηρά μέρη δεν τον εμπόδιζε να διαμορφώνει τις φράσεις με πλαστικότητα, δίνοντας ευχάριστο παλμό στη μουσική.
Η μόλις οκταμελής χορωδία που ενισχυόταν από τους τέσσερις μονωδούς, ακολουθούσε χωρίς δυσκολία τις υποδείξεις του, παράγοντας ένα εξαιρετικό ηχητικό αποτέλεσμα. Σε ό,τι αφορά τους μουσικούς, οφείλει κανείς ξεχωριστή μνεία στον τρομπετίστα Ρούπρεχτ Ντρέες, του οποίου ο λαμπερός ήχος και οι γάργαρες τρίλιες απογείωσαν ειδικά το τελικό χορωδιακό.
Κύριο στοιχείο κάθε καντάτας είναι οι άριες, συχνά με δεξιοτεχνικές δυσκολίες αλλά πάντοτε με απαιτήσεις έκφρασης. Το κουιντέτο των μονωδών που τις απέδωσε ανταποκρίθηκε μονάχα εν μέρει. Κρατά κανείς τη θεατρικότητα του τενόρου Νικ Πρίτσαρντ ως Ευαγγελιστή, το ευαίσθητο, γεμάτο αποχρώσεις τραγούδι του τενόρου Μπαστιάν Ριμοντί και τη στιβαρή φωνητική παρουσία του βαθύφωνου Αντρέας Βολφ. Μάλλον μονόχρωμο και δίχως την απαιτούμενη άρθρωση ήταν το τραγούδι της υψιφώνου Μίριαμ Αλαν, ενώ αξιοπρεπής αλλά χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις υπήρξε η άλτο Τζόρτζια Μπουράσκο. Η ανισότητα ανάμεσα στους μονωδούς, τη χορωδία και το ενόργανο σύνολο περιόρισε την επιτυχία.
