Στο τέρμα της οδού Πατησίων, στον αριθμό 339, για παραπάνω από 65 χρόνια, το μεγάλο συγκρότημα κατοικιών και καταστημάτων «Η Χαρά» είναι σημείο αναφοράς. Είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση πολυκατοικίας, πρωτοποριακή για την εποχή της, χαρακτηριστική του ύφους από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, σχεδιασμένη από τους αρχιτέκτονες Αχιλλέα Σπανό και Ιππόλυτο Παπαηλιόπουλο, με νεωτερισμούς και πρωτοτυπίες.
Κατέλαβε μια τεράστια έκταση και αναπτύχθηκε με πανομοιότυπα κτίρια. Διαφημίστηκε ως καινότομος πρόταση. Καμία κρεβατοκάμαρα δεν έβλεπε σε φωταγωγό (αλλά σε εσωτερικό κήπο) και η εμφάνιση του συγκροτήματος τραβούσε τα βλέμματα και προκαλούσε συζητήσεις. Εκεί, από το 1969 στεγάζεται το γνωστό ζαχαροπλαστείο «Χαρά».
Είναι τόσο πολλά τα χρόνια από τότε που χτίστηκε αυτό το τεράστιο συγκρότημα ανάμεσα στην Πατησίων και στις οδούς Σκρα, Μπάμπη Αννινου και Τσίλλερ, απέναντι από το πάρκο Δρακόπουλου, που πλέον έχει θαμπώσει η μνήμη για όσα υπήρξαν παλαιότερα. Τα Πατήσια ήταν γεμάτα κήπους, επαύλεις και μικρότερα σπίτια. Η οικοπεδοποίηση των Πατησίων από τη δεκαετία του 1950 και μετά είναι μια από τις λιγότερο προβεβλημένες πράξεις αστοχίας και κερδοσκοπίας εις βάρος της πόλης. Μεγάλες εκτάσεις, μονοκατοικίες και κήποι έγιναν πολυκατοικίες με μεγάλη κάλυψη οικοπέδων. Μια περιοχή που θα έπρεπε να έχει οικιστικούς όρους καταστράφηκε χωρίς πολλή σκέψη.
Ας δούμε αυτήν την παλιά φωτογραφία που μας μεταφέρει στο απώτερο παρελθόν. Είναι η παλιά έπαυλη σε κατάφυτο κήπο, η οποία υπήρχε στη θέση του συγκροτήματος της «Χαράς». Είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα, χτισμένο πιθανώς γύρω στο 1920, με αρχιτέκτονα τον ονομαστό στην εποχή του Αναστάσιο Χέλμη. Ο Χέλμης φέρεται ως αρχιτέκτων του Μεγάρου Μαξίμου και άλλων μεγαλοαστικών κατοικιών στην Αθήνα, όπως της οικίας Βόγλη, επί της Βασιλίσσης Σοφίας 35. Ο Χέλμης τροποποίησε επίσης την οικία Ευταξία επί της οδού Παπαρρηγοπούλου, όπου στεγάζεται το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών.
Ενας διόλου τυχαίος αρχιτέκτων αναλαμβάνει μια έπαυλη στο τέρμα Πατησίων. Ο κ. Δημήτρης Κολιόπουλος, που μας έστειλε τη φωτογραφία, αναφέρει πως ο παππούς του (με το ίδιο όνομα) κατοικούσε σε αυτήν την έπαυλη όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Στα τέλη του 19ου αιώνα είχε μεταναστεύσει στη Μασσαλία, όπου χρημάτισε έμπορος. «Δεν γνωρίζω», λέει ο κ. Κολιόπουλος, «αν το κτίσμα προϋπήρχε ή αν ο παππούς μου αγόρασε το κτήμα όπου κτίστηκε εκ των υστέρων η συγκεκριμένη οικία». Συγγενικά πρόσωπα του κ. Κολιόπουλου δίνουν το όνομα του Αναστασίου Χέλμη ως αρχιτέκτονα της έπαυλης. Η μορφολογία του κτιρίου ταιριάζει στην αισθητική παλέτα του Χέλμη.
Σε αυτό το ονειρικό, για τα σημερινά δεδομένα, σπίτι των Πατησίων κατοικούσε όχι μόνο ο ιδιοκτήτης με τη σύζυγό του, αλλά και πολλά ακόμη μέλη της ευρύτερης οικογένειας. Εκεί έζησε και την πολύ πρώιμη περίοδο της ζωής του ο κ. Δημήτρης Κολιόπουλος (γεννηθείς το 1956). Το σπίτι κατεδαφίστηκε το 1958.
Η σύντομη αυτή ιστορία, που μας μεταφέρει στα χρόνια που τα Πατήσια ήταν εξοχή και τόπος παραδεισένιος, μας δείχνει μεταξύ άλλων όχι μόνο το πόσο και πώς άλλαξε η Αθήνα, αλλά και την επικρατούσα νοοτροπία, που οδήγησε πολλές εξοχικές και ημιεξοχικές περιοχές στην πλήρη αστικοποίηση.
