Η Κατερίνα Σπυροπούλου γεννήθηκε το 1974 στο Μαρούσι και σπούδασε Οπτική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από νεαρή ηλικία η ποίηση αποτελεί για την ίδια βασικό τόπο έκφρασης και στοχασμού. Δημιούργησε τον διαδικτυακό ποιητικό χώρο Fruitful Writing | Γόνιμη Γραφή. Εχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Μικροχιμαιρικό» (ΑΩ εκδόσεις, 2024) και «Σιωπές», που είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο της (ΑΩ εκδόσεις).
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Αυτή την περίοδο προτιμώ να διαβάζω ποίηση, κυρίως σύγχρονη. Διαβάζω λίγο πριν κοιμηθώ, όταν οι λέξεις χαμηλώνουν τον τόνο τους και μπορούν να συνομιλήσουν με τη σιωπή γύρω μου.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Οσο περισσότερο διαβάζω άλλους ποιητές, τόσο συνειδητοποιώ ότι οι ανθρώπινες ανάγκες δεν διαφέρουν, αλλάζει μόνο ο τρόπος που τις προσεγγίζουμε. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ότι οι περισσότεροι συντονίζονται με αισιόδοξα μηνύματα ακόμα και μέσα στο πένθος, δίνοντας φως και δύναμη εκεί που θα περίμενες μόνο σιωπή ή θλίψη.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Σπάνια, αλλά έχει συμβεί να με συγκινήσει τόσο ένα βιβλίο ώστε να προκαλέσει έντονα συναισθήματα, συζητήσεις ή αμηχανία γύρω μου. Ομως αυτή είναι ακριβώς η δύναμη της λογοτεχνίας, να μας ταράζει, να μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και να ανοίγει νέους δρόμους σκέψης και συναίσθησης.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Η ιδανική αναγνωστική συνθήκη για εμένα είναι ήσυχη, σχεδόν απόκοσμη. Λίγο φως γύρω, ιδανικά δίπλα στο τζάκι ή κάτω από έναν καλοκαιρινό απογευματινό ήλιο, να κάθομαι με το βιβλίο στα χέρια χωρίς βιασύνη, αφήνοντας κάθε λέξη να με διαπεράσει, να σταθώ σε κάθε σημείο και να αναπνεύσω μαζί της.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Προτιμώ κυρίως ποίηση και λογοτεχνία που εστιάζει στη βαθιά ψυχολογική και συναισθηματική εμπειρία. Με συγκινούν τα έργα που αναδεικνύουν τον άνθρωπο, τις σχέσεις, την απώλεια και την ελπίδα μέσα από όμορφες λέξεις και εικόνες. Αποφεύγω κυρίως βιβλία που στηρίζονται αποκλειστικά στη δράση ή στην περιπέτεια χωρίς συναισθηματική ή πνευματική διάσταση, γιατί δεν με συγκινούν με τον ίδιο τρόπο.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Με συγκινεί όταν το συναίσθημα δεν εκμεταλλεύεται τον αναγνώστη, αλλά βιώνεται αληθινά μέσα από μια στοχαστική διαδικασία που σε αφήνει είτε να συμφωνήσεις είτε να διαφωνήσεις. Στο τέλος, όποιο κι αν είναι το συναίσθημα που ξύπνησε, πάντα μένει κάτι που ανήκει μόνο σε εσένα, μια αλήθεια που φωτίζει τον εσωτερικό σου κόσμο.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Το βιβλίο με τίτλο «Ο πόνος που γίνεται δύναμη» του Πέτρου Παπαδόπουλου. Είναι μια πραγματική γροθιά στο στομάχι γιατί μέσα από την προσωπική ιστορία του αναδεικνύεται η δύναμη της ζωής απέναντι στη δυσκολία, η επιμονή και η αξιοπρέπεια που συχνά ξεχνάμε στις βολές μας. Μια κινηματογραφική μεταφορά θα μπορούσε να αποδώσει αυτή την ένταση και να αφήσει τον θεατή με την αίσθηση ότι ακόμη και μέσα στον πόνο η ζωή βρίσκει τρόπους να ανθήσει.
Τι σημαίνουν οι «Σιωπές» του βιβλίου σας;
Οι «Σιωπές» δεν είναι απουσία, ούτε κενό. Είναι στιγμές που αναδύονται ανομολόγητα συναισθήματα, φόβοι, ελπίδες και μικρές αλήθειες που συχνά παραβλέπουμε. Μας επιτρέπουν να ακούσουμε τον άλλο και τον ίδιο μας τον εαυτό, να φωτίσουμε τα ρήγματα και τις απώλειες και μέσα από αυτά να βρούμε φως και αναπνοή.
Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά των ποιημάτων που διαβάζουμε στο βιβλίο;
Κοινά χαρακτηριστικά τους είναι ο στοχασμός και η αναζήτηση της εσωτερικής αλήθειας. Υπάρχει συνέχεια στη θεματική όπου η σιωπή, η αγάπη, η αναγέννηση και η εσωτερική αναζήτηση διαπλέκονται δημιουργώντας έναν κόσμο που φωτίζει τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ύπαρξης.
