Το αριστερό μου χέρι
ΔΡΑΜΑ, 108΄
Σκηνοθεσία: Σι-Τσινγκ Τσου
Ερμηνείες: Τζανέλ Τσάι, Μπλερ Τσανγκ
Μια οικογενειακή ιστορία, η οποία διαδραματίζεται βασικά στους δρόμους και στις φτωχογειτονιές της Ταϊπέι, έχει πίσω της τον θριαμβευτή των περυσινών Οσκαρ με την «Anora», Σον Μπέικερ. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης συμβάλλει εδώ ως παραγωγός, συν-σεναριογράφος και μοντέρ στην ταινία τής επί χρόνια συνεργάτιδός του, Σι-Τσινγκ Τσου, η οποία επιστρέφει στη χώρα καταγωγής της (Ταϊβάν) για να δημιουργήσει ένα πολλαπλό γυναικείο/κοριτσίστικο πορτρέτο.
Πρωταγωνίστρια εδώ είναι η μικρούλα Ι-Τζίνγκ, η οποία μετακομίζει μαζί με τη μητέρα και τη μεγαλύτερη αδελφή της στην Ταϊπέι. Προσπαθώντας να προσαρμοστούν στον καινούργιο τρόπο ζωής και παράλληλα να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές δυσκολίες, οι τρεις τους θα δοκιμαστούν με διαφορετικούς τρόπους· παράλληλα, η μικρή θα μάθει ότι το αριστερό χέρι, που χρησιμοποιεί, είναι στην πραγματικότητα «διαβολικό». Η Σι-Τσινγκ Τσου δεν διστάζει να κινηματογραφήσει ολόκληρο το φιλμ με ένα iPhone, θυσιάζοντας έτσι κάτι από την καλλιτεχνική του αρτιότητα, κερδίζοντας ωστόσο σε αμεσότητα και αληθοφάνεια. Η πολύβουη, πολύκοσμη Ταϊπέι, με τη διαρκή κίνηση, τα φώτα και τις αγορές της, συμπρωταγωνιστεί ουσιαστικά με τρόπο που δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει σε μια συμβατικής λογικής μυθοπλασία.
Αντιθέτως, ο ντοκιμαντερίστικος χαρακτήρας αυξάνει τον δείκτη του ρεαλισμού, κάνοντας έτσι ακόμη πιο αισθητή την παιδική ματιά τής (υπέροχης και ερμηνευτικά) ηρωίδας, που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο κομμάτι του φιλμ.
Δεν είναι όμως μόνον αυτή. Η μητέρα της, μια νέα γυναίκα, η οποία εργάζεται σκληρά δίχως κάποια βοήθεια για να ζήσει την οικογένειά της, αποτελεί μια αφανή ηρωίδα της καθημερινότητας. Ταυτόχρονα η μεγάλη της κόρη, έξυπνη αλλά οργισμένη και δίχως φιλοδοξίες, αναζητά τον εαυτό της μέσα σε ένα σεξιστικό περιβάλλον.
Γενικώς εδώ η γυναικεία εμπειρία βρίσκεται στο επίκεντρο, σε μια χώρα μάλιστα όπου οι συντηρητικές αντιλήψεις –ακόμη και για τους…. αριστερόχειρες– δεν λείπουν και πρώτιστο καθήκον των γυναικών είναι η διαφύλαξη της «αξιοπρέπειας».
Συνολικά το ασιατικό φιλμ αποπνέει φρεσκάδα και αυθεντικότητα. Δίχως να πρωτοτυπεί ή να οξύνει ιδιαίτερα την κοινωνική του παρατήρηση, αποδίδει με τρυφερότητα το θέμα του και αναδεικνύει τους πρωταγωνιστές, όπως άλλωστε κάνουν και τα περισσότερα φιλμ του Σον Μπέικερ.
Ο τελευταίος, αν και από το κάθισμα του «συνοδηγού», αποδεικνύει ξανά το ταλέντο του, επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί και έναν από τους βασικούς δασκάλους του σύγχρονου κινηματογραφικού ρεαλισμού.
