Στο Μέγαρο Μουσικής της Λειψίας (Leipzig Gewandhaus), στην πρόσοψη του εκκλησιαστικού οργάνου υπάρχει μια επιγραφή στα λατινικά: Res severa verum gaudium. Που σημαίνει: «Η αληθινή χαρά είναι ένα σοβαρό ζήτημα». Οπως γράφει ο πιανίστας Φραντσέσκο Πιεμοντέζι, ο αφορισμός αυτός εκφράζει απολύτως την ουσία της μουσικής του Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897). «Δεν είναι περιστασιακή μουσική, δεν είναι μουσική συνοδευτική», γράφει στο βιβλιάριο που συνοδεύει τη νέα ηχογράφηση της Pentatone με τον Πιεμοντέζι να ερμηνεύει το 2ο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα Εργο 83 του Μπραμς, καθώς επίσης τρία από τα εμβληματικότερα έργα του για σόλο πιάνο, τα Τρία Ιντερμέτζι Εργο 117, του μεγάλου Γερμανού μουσουργού.
Στο κοντσέρτο για πιάνο, τον Ιταλό πιανίστα συνοδεύει η περιώνυμη Ορχήστρα του Μεγάρου Μουσικής της Λειψίας (Gewandausorcherster Leipzig) με τον αρχιμουσικό Μάνφρεντ Χόνεκ στο πόντιουμ. Σημαντικό: η ηχογράφηση είναι ζωντανή, πραγματοποιήθηκε τη χρονιά που μόλις μας άφησε και κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα σε ένα cd, που διαρκεί κάτι περισσότερο από μία ώρα.
Ο κύριος Γκρι επιμένει πως προτιμά τον Μπραμς του «Γερμανικού Ρέκβιεμ», κυρίως της μουσικής δωματίου και των έργων του για σόλο πιάνο, από τον συμφωνικό Μπραμς. Ο συνθέτης με τα διαπεραστικά γαλανά μάτια που δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και παθιάστηκε απεγνωσμένα με τη χήρα του μέντορά του, Ρόμπερτ Σούμαν, την Κλάρα («εξαιρετική συνθέτρια και η ίδια», λέει με έμφαση ο κύριος Γκρι· «τώρα τελευταία ανακαλύπτουμε το έργο της»), άργησε πολύ να γράψει συμφωνίες (τέσσερις στο σύνολο). Τον κατέτρεχε το φάντασμα του Μπετόβεν, η σκιά ενός τιτάνα.
Κάπως ανάλογα, δεν έγραψε πολλά κοντσέρτα για κάποιο όργανο και ορχήστρα. Για πιάνο έγραψε μόλις δύο, τα οποία απέχουν το ένα από το άλλο είκοσι ολόκληρα χρόνια. Το δεύτερο, που μας απασχολεί εδώ, είναι έργο ωριμότητας (γραμμένο το 1881) και έχει την εξής ιδιοτυπία: δεν είναι τριμερές αλλά τετραμερές (σαν συμφωνία) και, επιπλέον, θυμίζει έντονα συμφωνία, με το πιάνο να υπάρχει ισοδύναμα με την ορχήστρα. Οι Χόνεκ και Πιεμοντέζι αναδεικνύουν τη μελωδική δεινότητα του Μπραμς σε συνδυασμό με τη στιβαρή συμφωνική του φόρμα. Ο ογκόλιθος που έγραψε έξοχα δυναμικά συμφωνικά έργα όπως η 2η Συμφωνία, είναι παρών και στο 2ο Κοντσέρτο: οι εντάσεις διαδέχονται τις παύσεις, οι σιγανές του στιγμές εναλλάσσονται με τις δραματικές κορυφώσεις, η δε Gewandausorcherster Leipzig αποδίδει όλους αυτούς τους κυματισμούς εξαιρετικά.
Ο Πιεμοντέζι απογειώνεται στα τρία στοχαστικά, εσωστρεφή, μελαγχολικά ιντερμέτζι για σόλο πιάνο. Εκεί εκφράζει με ακόμα πιο δραστική αμεσότητα τη μουσική υπερδύναμη που άκουγε στο όνομα Γιοχάνες Μπραμς.
