Από την Αυστραλία μάς έρχεται ένα φιλμ που θεωρητικά ανήκει στο υποείδος του ζόμπι horror, ωστόσο κρύβει μέσα του πολύ περισσότερα από τα συνηθισμένα ατελείωτα κυνηγητά με νεκροζώντανους. Επειτα από ένα ασύλληπτο στρατιωτικό λάθος ανοιχτά της Τασμανίας, ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού επί της ουσίας αφανίζεται.
Κάποιοι από τους νεκρούς, ωστόσο, στέκονται ξανά στα πόδια τους, με τον στρατό να αναλαμβάνει την (οριστική) εξολόθρευσή τους.
Κάπου εκεί η Εϊβα (Ντέιζι Ρίντλεϊ) θα εισέλθει κρυφά στη ζώνη της καραντίνας, αναζητώντας τον αγνοούμενο σύζυγό της, για να ανακαλύψει όμως ότι, καθώς οι ώρες περνούν, τα προηγουμένως σχετικά αδρανή ζόμπι γίνονται όλο και πιο επιθετικά.
Ο Αυστραλός κινηματογραφιστής Ζακ Χίλντιτς αξιοποιεί στο έπακρο το ιδιαίτερο τοπίο της πατρίδας του –γυρίζει σε Αυστραλία και Τασμανία– προκειμένου να μετατρέψει «την Αποκάλυψη των ζόμπι» σε αγωνιώδη ταινία δρόμου με φιλοσοφικές προεκτάσεις.
Πράγματι η Ντέιζι Ρίντλεϊ, η οποία υποδύεται με το απαραίτητο νεύρο την κεντρική ηρωίδα, δεν συναντά σχεδόν κανένα νεκροζώντανο τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του φιλμ. Αντιθέτως, παρέα με έναν αινιγματικό συνοδοιπόρο, παίρνει μέρος στο μακάβριο, αλλά και αλλόκοτα λυτρωτικό, έργο του εντοπισμού και της συγκέντρωσης όλων των ανθρώπων που έχουν φύγει ξαφνικά από τη ζωή, είτε έξω στους δρόμους είτε μέσα στα σπίτια τους.
Ταξίδι θρήνου
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα παρατεταμένο ταξίδι θρήνου, παρόλο που ύστερα από λίγο οι πρωταγωνιστές μοιάζουν εντελώς αποστασιοποιημένοι σε σχέση με όσα βλέπουν γύρω τους. Αυτό, βέβαια, θα αλλάξει στο τελευταίο κομμάτι, εκεί όπου το βάρος της απώλειας του αγαπημένου προσώπου θα έρθει στο προσκήνιο και μάλιστα με αναπάντεχο τρόπο.
Ταυτόχρονα, τα ζόμπι της… περιοχής κάνουν τη δική τους επίθεση, με αποτέλεσμα και μια κάποια σύγχυση στον θεατή ως προς το πού πρέπει να στρέψει την προσοχή του.
Ολα αυτά, πάντως, δεν διαρκούν πολύ· ούτως ή άλλως, η ταινία είναι οικονομική στην αφήγησή της, δίχως τους αχρείαστους πλατειασμούς, το μελόδραμα ή τη δίχως νόημα δράση που βλέπουμε σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Θα θέλαμε σίγουρα να εξερευνήσει περισσότερο το αντιπολεμικό του σχόλιο (όλα ξεκινούν από μια ολέθρια στρατιωτική δοκιμή), όμως ακόμη και έτσι πρόκειται για ένα καλοστημένο φιλμ που ποντάρει στις μετρημένες δυνατές στιγμές του, καθώς και στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί η ιδιαίτερη τοπιογραφία του.
