Από το 1929 έως το 1970 ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς συνέθεσε περίπου 35 μουσικά έργα για τον κινηματογράφο. Είναι μια αρκετά γνωστή πτυχή αυτή στους μουσικόφιλους, την ίδια στιγμή όμως και κάπως ξεχασμένη. Ο σπουδαίος Ρώσος συνθέτης είχε γεννηθεί το 1905 και πέθανε το 1975. Αυτό σημαίνει ότι από τα 24 του χρόνια έως και μόλις πέντε χρόνια πριν από τον θάνατό του, παράλληλα με τις συμφωνίες, τη μουσική δωματίου, τα κοντσέρτα και τις όπερες, ο Σοστακόβιτς έγραφε ακατάπαυστα μουσική για το σινεμά.
Η σχέση του Σοστακόβιτς με το σινεμά και ειδικά με την κινηματογραφική μουσική ξεκινά από πολύ νωρίς: όταν ήδη από έφηβος παίζει πιάνο ως συνοδεία σε προβολές βουβών ταινιών.
Ρώτησα τον κύριο Γκρι και μου είπε ότι είχε ακούσει μονάχα τη συμφωνική σουίτα βασισμένη στην πρωτότυπη μουσική που είχε γράψει για έναν κινηματογραφικό «Αμλετ» του 1964 (το σενάριο είχε βασιστεί σε μια μετάφραση του Μπόρις Πάστερνακ). Είχε εκτιμήσει πολλά σημεία της παρτιτούρας του Σοστακόβιτς, αλλά ο κύριος Γκρι έχει τις προτιμήσεις και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η μουσική δωματίου που άφησε ο Σοστακόβιτς, με αποκορύφωμα βέβαια τα αριστουργηματικά κουαρτέτα του εγχόρδων.
Μέσα στις γιορτές, πάντως, η Naxos κυκλοφόρησε ένα φροντισμένο box set με επτά cd, το οποίο περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες «κινηματογραφικές» στιγμές ενός συνθέτη που σε όλη του τη ζωή είχε έναν εντελώς δικό του τρόπο να συνδυάζει την ειρωνεία και το μαύρο χιούμορ με την απελπισία και την τραγωδία, την καρικατούρα και τον χορευτικό τόνο με την ελεγεία και αυτό το φυσικό είδος λύπης που συχνά έχουν ορισμένοι δημιουργοί. Αν η κινηματογραφική μουσική του έχει μια πιο στενή συγγένεια με κάποιο άλλο από τα μουσικά είδη με τα οποία ασχολήθηκε ο Σοστακόβιτς, είναι βέβαια με τις συμφωνίες του.
Στην παρούσα έκδοση συμμετέχουν πολλές σημαντικές συμφωνικές ορχήστρες και μουσικά σύνολα (Basel Sinfonietta, Frankfurt Radio Symphony, Moscow Symphony Orchestra, Russian Philarmonic Orchestra κ.ά.), που καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα έργων. Το «μουσικό κουτί» της Naxos περιλαμβάνει και βιβλιάριο με αρκετές λεπτομέρειες πάνω στις συνθέσεις και στην ιστορία τους – όπως ότι ορισμένες από αυτές είχαν ενοχλήσει το καθεστώς. Ο Σοστακόβιτς βρέθηκε αρκετές φορές στο στόχαστρο του σταλινικού ολοκληρωτισμού και είναι θαύμα ότι διασώθηκε. Πέρα από τεκμήριο της σπάνιας μουσικής του δύναμης, τα έργα αυτά αποτελούν και ιστορικά ντοκουμέντα μιας ολόκληρης εποχής και των μεταμορφώσεών της.
