Οι διεθνείς κριτικές το κατατάσσουν κυρίως στο είδος του ταξιδιωτικού αφηγήματος, ωστόσο, επισημαίνουν και το πλήθος των αναφορών του στην Ιστορία και στη γεωπολιτική. Εξάλλου, ένα από τα βασικά επιχειρήματα του βιβλίου «The New Byzantines. The Rise of Greece and Return of the Near East» (εκδ. Hurst) είναι το εξής: «Η Ελλάδα ανήκει στην Εγγύς Ανατολή, λόγω πολιτισμού, ιστορίας και θρησκείας», υποστηρίζει ο συγγραφέας του, ο ελληνικής καταγωγής Σον Μάθιους, ο οποίος δημοσιογραφεί στον ιστότοπο Middle East Eye (middleeasteye.net).
Σε άρθρο του για το βιβλίο στους Financial Times, ο καθηγητής Παγκόσμιας Ιστορίας στην Οξφόρδη Πίτερ Φράνκοπαν ξεχωρίζει, μεταξύ άλλων, τις παρατηρήσεις του δημοσιογράφου για τη ζωή στην ίδια την Αθήνα: αν και η χώρα πέρασε μια πολύ σοβαρή οικονομική κρίση, τα περιζήτητα εστιατόρια της πρωτεύουσάς της είναι γεμάτα κρατήσεις από Τούρκους, Εμιρατινούς, Κινέζους, Ισραηλινούς, Λιβανέζους και Αιγύπτιους, οι οποίοι, μαζί με Ευρωπαίους και Αμερικανούς αγοράζουν εδώ ακίνητα με ταχείς ρυθμούς.
Ο Σον Μάθιους σημειώνει ότι μεγάλο μέρος των κεφαλαίων που εισρέουν στην Αθήνα και στην Ελλάδα προέρχεται από τα ανατολικά και ο Φράνκοπαν υπογραμμίζει το σχόλιο του δημοσιογράφου πως, όσο παράξενη και αν ακούγεται σήμερα μια τοποθέτηση της Ελλάδας σε μεσανατολικό συμφραζόμενο, αυτός ο προσανατολισμός συνδέεται στην «ελληνική συνείδηση» και με τα εδάφη της αλλοτινής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως η Κωνσταντινούπολη, η Αντιόχεια, η Ιερουσαλήμ και η Αλεξάνδρεια.
Ο ελληνικής καταγωγής συγγραφέας Σον Μάθιους σημειώνει ότι μεγάλο μέρος των κεφαλαίων που εισρέουν στη χώρα προέρχεται από τα ανατολικά.
Ειδικά στην Ιερουσαλήμ –υποστηρίζει ο Μάθιους και παραθέτει ο Φράνκοπαν– το 30% των ακινήτων της παλιάς πόλης ανήκει στην ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αποτελεί «τον δεύτερο ιδιοκτήτη γης στο Ισραήλ μετά την ισραηλινή κυβέρνηση». Και ενώ το Ισραήλ διαθέτει ήδη μια στρατηγική σχέση με την Ελλάδα, συνεργασίες μαζί της επιχειρούν να εδραιώσουν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδία και, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια, η Κίνα, της οποίας πάντως η παρουσία στο λιμάνι του Πειραιά δεν φαίνεται να της προσφέρει ισχυρό γεωπολιτικό έρεισμα. Ο Μάθιους αναφέρεται και στις σχέσεις της Ελλάδας με την Αίγυπτο, η οποία ανησυχεί επίσης για τον διεθνή ρόλο του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κάτι που οδηγεί την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή σε ένα ιδιότυπο «μεσογειακό σκάκι».
Ο δημοσιογράφος επισκέπτεται επίσης την Ηπειρο, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη, συμπεραίνοντας ότι το οθωμανικό και το ανατολίτικο στοιχείο είναι και εκεί έντονο. «Μια προκατάληψη για την αρχαία Ελλάδα και για το “λίκνο της δημοκρατίας”, η οποία εντοπίζεται στην πανεπιστημιακή κοινότητα, στην πολιτική και στην ποπ κουλτούρα, έχει επισκιάσει τη θέση της Ελλάδας στην Εγγύς Ανατολή, όμως η δεύτερη είναι πλέον ανερχόμενη», παρατηρεί ο Μάθιους, ενώ προσθέτει ότι αυτή η άνοδος ευνοείται και από τον περιορισμό της διεθνούς ισχύος των άλλοτε κραταιών ΗΠΑ, μια εξέλιξη που ανοίγει τον δρόμο σε περιφερειακές δυνάμεις, αλλά και στους μεταξύ τους μεσολαβητές.
Εναν ενισχυμένο μεσολαβητικό ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει και η Ελλάδα, χωρίς να απομακρυνθεί από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμά ο Μάθιους στο βιβλίο του, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Οπως τονίζει πάντως ο κριτικός Πίτερ Γκόρντον στο Asian Review of Books, η σύνδεση των παραπάνω επιχειρημάτων μέσα από το εννοιολογικό πλαίσιο των «New Byzantines» («Νέοι Βυζαντινοί») θα προβλημάτιζε τους ίδιους του Βυζαντινούς, οι οποίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Ρωμαίους» και κληρονόμους αυτού που ονομάζουμε «δυτική παράδοση».
