Εξω από το σπίτι μου

Δημοσιογράφος της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης, επ’ ευκαιρία εκπομπής με θέμα την κακή κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της Αθήνας, μου ζήτησε τις προάλλες να εκθέσω ποιο είναι κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο πρόβλημα των δημοτών. Δίχως δεύτερη σκέψη και με κεκτημένη ταχύτητα ανέφερα ότι είναι η ηχορρύπανση. Κυρίως αυτή που προκαλείται το βράδυ από δεκάδες υγειονομικά καταστήματα που προκλητικά αγνοούν νόμους και προδιαγραφές. Είναι το μοναδικό πρόβλημα, εξήγησα, που δεν μπορείς να αφήσεις έξω από την πόρτα σου, που σου στερεί ώρες από την απαραίτητη ξεκούραση και ηρεμία. Oλα τα υπόλοιπα μέσα στο σπίτι σου κάπως απομονώνονται και ξεχνιούνται. «Μα εμείς είμαστε δημόσια τηλεόραση», μου αντέτεινε, «δεν μπορούμε να δείξουμε ιδιωτικές επιχειρήσεις!». Μη θέλοντας να πιστέψω αυτό που άκουγαν τ’ αυτιά μου, συνέχισα να επιχειρηματολογώ. «Μπορείτε να αναδείξετε το θέμα χωρίς να κατονομάσετε συγκεκριμένες επιχειρήσεις», είπα με σχετικά έντονο τόνο, «δεν καταλαβαίνω τον περιορισμό σας ούτε τον φόβο σας». Aλλοι δημοσιογράφοι ταξιδεύουν στις εμπόλεμες ζώνες και ρισκάρουν τις ζωές τους, σκέφτηκα, εσείς δεν μπορείτε να θίξετε το θέμα της παράνομης ηχορρύπανσης; «Θα προσπαθήσω να πάρω έγκριση. Κατά τα άλλα;» ρώτησε. «Τα σπασμένα πεζοδρόμια, δεν αποτελούν πρόβλημα; Ξέρετε κάποιο σημείο της πόλης με σπασίματα ή με κάποια μεγάλη, τεράστια εννοώ, τρύπα;» «Με τρολάρετε;» της απάντησα. «Eχετε ποτέ περπατήσει στο κέντρο; Δεν υπάρχει πεζοδρόμιο που να μην έχει κακοτεχνίες, σπασίματα και επικίνδυνα φρεάτια». «Ζω στα βόρεια προάστια», είπε διστακτικά. «Δεν περπατώ συχνά, κινούμαι με αυτοκίνητο». «Μήπως θα ήταν προτιμότερο να αναλάμβανε κάποιος την εκπομπή που να γνωρίζει καλύτερα τα θέματα», σχολίασα κι εγώ, και έκοψα τη συζήτηση που θα κατέληγε σίγουρα σε σύγκρουση. Βέβαια, παρ’ όλη την αγανάκτηση και την απελπισία που μπορεί να νιώσει κανείς ακούγοντας αυτή την αντιπαράθεση, εισπράττει ταυτοχρόνως και μια μικρή ικανοποίηση: Επιτέλους, η δημόσια τηλεόραση ασχολείται, έστω και επιλεκτικά, με θέματα που δηλητηριάζουν και δυσχεραίνουν την καθημερινότητά μας. Σαν σε τίτλους τέλους περνάει από το μυαλό μου η νεανική έκφραση NIMBY. Πρόκειται για το ακρωνύμιο των λέξεων «Νot Ιn Μy Βack Υard», που στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί περίπου ως «όχι στην αυλή μου». Συνήθως περιγράφει ανθρώπους που στηρίζουν γενικά μια ιδέα, αλλά αντιδρούν αρνητικά όταν επηρεάζονται άμεσα. Στην Ελλάδα όμως, οποία πρωτοτυπία, το NIMBY αφορά περισσότερο αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται κάποιο πρόβλημα επειδή το λούζεται ένας τρίτος. Εξω από το σπίτι μου δηλαδή και ας είναι και του αδελφού μου.