Avatar: Φωτιά και στάχτη
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2025), 195΄
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον
Ερμηνείες: Σαμ Γουόρθινγκτον, Ζόε Σαλντάνια
Ο μεγάλος Τζέιμς Κάμερον επιστρέφει για τρίτη φορά στη μαγευτική Πανδώρα, συνεχίζοντας να αναζητάει νέα όρια στην τεχνολογία του κινηματογράφου, αλλά και στο… box office. Σε αυτό το δεύτερο σίκουελ παρακολουθούμε ξανά την ιστορία της οικογένειας Σάλι, η οποία παλεύει να ορθοποδήσει έπειτα από μια τραγική απώλεια, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να εντάξει ένα νέο μέλος. Στην πορεία θα αφήσουν την υδρόβια περιοχή των υφάλων για να πραγματοποιήσουν ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι, το οποίο θα τους φέρει αντιμέτωπους με μια καινούργια αιμοσταγή φυλή, γνωστή ως «λαός της στάχτης», αλλά και με τους παλιούς (ανθρώπινους) εχθρούς τους που ανασυντάσσονται.
Παρακολουθώντας το καινούργιο «Avatar» σε συνθήκες 3D IMAX, είναι μάλλον αδύνατο να μην παρασυρθείς από το οπτικοακουστικό υπερθέαμα που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Πλέον δεν βλέπεις «απλώς» τρισδιάστατους χαρακτήρες και δράση που εκτυλίσσεται κάπου μπροστά ή στο απολύτως διακριτό πλαίσιο μιας οθόνης· αντιθέτως, σε αρκετές περιπτώσεις οι πρωταγωνιστές βρίσκονται ακριβώς δίπλα σου, απόλυτα ρεαλιστικοί και απτοί, προκαλώντας σχεδόν να τους αγγίξεις.
Ωσπου να συνηθίσει κανείς αυτή την ιδέα, έχει πρακτικά περάσει η μια από τις (παραπάνω από) τρεις ώρες της μαραθώνιας διάρκειας, δίχως μάλιστα η πλοκή να έχει προχωρήσει ιδιαίτερα. Αυτό γίνεται βασικά στο δεύτερο μέρος της ταινίας, όπου εισάγονται τα πιο ενδιαφέροντα διλήμματα, με τον συνταγματάρχη Κουάριτς, βασικό «κακό» των προηγούμενων κεφαλαίων, στο επίκεντρο.
Πολεμοχαρής φυλή
Επιτυχημένη –και από αισθητική άποψη– είναι επίσης η προσθήκη μιας νέας, φιλοπόλεμης φυλής στους κατά τα άλλα ειρηνικούς λαούς των Να’βι. Γενικώς η συνθήκη του πολέμου και ο αντίκτυπός της στην οικογενειακή γαλήνη έχει εδώ κεντρικό χαρακτήρα, δίχως πάντως να εξερευνάται σε ιδιαίτερο βάθος.
Επιπλέον, κάπου εκεί τελειώνουν τα «φρέσκα κουλούρια» και ξεκινούν οι επαναλήψεις. Αυτές περιλαμβάνουν φυσικά τα γνωστά οικολογικά μηνύματα, τα οποία, αν και (προφανώς) ορθά, δεν βρίσκουν νέους τρόπους έκφρασης, ενώ πιο πομπώδης από ποτέ μοιάζει και η πνευματική διάσταση του φιλμ, η οποία φέρνει πια περισσότερο σε εναλλακτική θρησκεία και λιγότερο στη γοητευτική και κάπως μυστηριώδη εκδοχή του πρώτου «Avatar». Τότε, 15 χρόνια πριν, ο Τζέιμς Κάμερον παρουσίασε στη σκοτεινή αίθουσα κάτι πραγματικά ρηξικέλευθο. Πλέον, αν και παραμένει οπτικά ασυναγώνιστο, το έργο ζωής του φέρνει στον νου μια πελώρια εισπρακτική μηχανή, παρόμοια με αυτές που έρχονται για να κατακτήσουν τον κόσμο της Πανδώρας· μήπως όμως στην πορεία χάνουμε το νόημα;
