Η Τασούλα Τσιλιμένη είναι ομότιμη καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Εκτός από το επιστημονικό έργο της γράφει και λογοτεχνία για παιδιά και ενηλίκους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων της «Το πάρκο της μνήμης» από τις εκδόσεις Αρμός.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Οι κανόνες του Μικάδο», Ερρι ντε Λούκα (μτφρ. Αννα Παπασταύρου, Κέλευθος), «Σας αφιερώνω τη σιωπή μου», Μάριο Βάργκας Λιόσα (μτφρ. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Καστανιώτης), «Φάλτσα κεφαλής» (Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Πατάκης).
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Το βάρος όλων των πραγμάτων βρίσκεται στο φτερό μιας πεταλούδας.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Μου συνέβη ένα περιστατικό που μου προκάλεσε αμηχανία. Κάποιο καλοκαίρι στην παραλία ενός νησιού διαβάζω ένα μυθιστόρημα. Δεν είναι βιβλίο του «καλοκαιριού», έχει ενδιαφέρον θέμα και πλοκή. Διαβάζω και γυρίζω κάποιες σελίδες, που μαρτυρεί αυτό που λέμε πλάγια ανάγνωση. Από την παραδιπλανή ξαπλώστρα με πλησιάζει ένας κύριος και μου λέει: «Φαίνεται να μη σας αρέσει και πολύ το βιβλίο, ε;». Του απαντώ: «Απεναντίας, απλά ο συγγραφέας κάποιες φορές γίνεται φλύαρος και δίνει πολλές ειδικές πληροφορίες που χαλαρώνουν τη δράση και μου είναι αδιάφορες». Μου αποκαλύπτει ότι είναι ο συγγραφέας του.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Εγώ και ο εαυτός μου. Η ανάγνωση, όπως και η γραφή, είναι μοναχική διαδρομή. Εσωτερική. Η απουσία ήχων με απασχολεί λιγότερο. Μ’ αρέσει να διαβάζω παντού. Κυρίως στα καφέ, όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Απομονώνω τους ήχους, αλλά νιώθω ότι όσα διαβάζω τα μοιράζομαι με έναν μαγικό τρόπο με τους γύρω μου.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Λατρεύω το διήγημα και γενικά τις μικρές ιστορίες. Αγάπησα το fantasy και δεν με συγκινούν τα βιβλία αστυνομικού περιεχομένου.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η δυνατότητα να με κάνει να αναπνέω βαθιά διαπιστώνοντας ότι κάποιος/α έχει καταφέρει να πει όσα δεν είχα σκεφτεί, όσα δεν θα τολμούσα η ίδια να θέσω. Γενικά ένα βιβλίο στο οποίο η αφηγηματική φωνή καταφέρνει να μετατρέπει τη μνήμη σε «σώμα» και που έχει τον τρόπο, λέξη τη λέξη, να με ξαφνιάζει.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
«Και με το φως του λύκου επανέρχονται», της Ζατέλη.
Σε ποια περιβάλλοντα και εμπειρίες οδηγούνται οι αναγνώστες μέσα από «Το πάρκο της μνήμης»;
Στη συλλογή, οι χαρακτήρες κινούνται σε χώρους οικείους, το σπίτι, το λεωφορείο, ένα καφέ, το πάρκο. Ξετυλίγονται ιστορίες καθημερινότητας που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, με όσα ονειρευτήκαμε, επιδιώκουμε και δεν έρχονται ή μας προσπερνούν. Στη συλλογή αναφέρομαι σε στιγμές και περιστατικά που έχουν συμβεί στους χαρακτήρες σε διάφορες ηλικιακές φάσεις, συχνά τραυματικές, που καθορίζουν τις επιλογές και τη διαδρομή τους.
Οι αναγνώστες θα συναντηθούν με χαρακτήρες απλούς, καθημερινούς και στις δικές τους ιστορίες θα προβάλουν πτυχές του εαυτού τους, δικές τους σκέψεις και προβληματισμούς, δικά τους τραύματα, ατολμίες ή αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία τους. Ο έρωτας και η απώλεια με τη γενική έννοια του όρου είναι κομβικά σημεία.
Η αναφορά στην παιδική ηλικία, στον μοναδικό τόπο και στη μόνη πατρίδα, από την οποία βιαζόμαστε να μεταναστεύσουμε, και στην οποία επανερχόμαστε στη συνέχεια αδιάλειπτα, συνειδητά ή ασυνείδητα, είναι συχνή. Η παιδικότητά μας και ό,τι αυτή σημαίνει για τον καθένα αποτελεί το θησαυροφυλάκιό μας.
Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος των 29 κειμένων στο βιβλίο σας;
Η μνήμη και η λειτουργία της είναι ο βασικός άξονας της συλλογής. Σαν αστραπή κυριαρχεί, φωτίζει τον ουρανό (μας) και μετά χάνεται.
