Το πιο ωραίο με τα Χριστούγεννα, λέει ο κύριος Γκρι, είναι να περπατάς νύχτα στους δρόμους της πόλης και να παρατηρείς τα σπίτια: τα φώτα από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, στα μπαλκόνια, κρεμασμένα από φυτά.
Σε ένα άλσος της Καισαριανής, αποχωρώντας κατάκοπος από ένα ακόμα ματς ποδοσφαίρου 5×5, καθώς πλησιάζει προς την έξοδο, χαζεύει τις πολυκατοικίες με τα πολύχρωμα φώτα που αναβοσβήνουν και τα σκιερά περιγράμματα των δέντρων μέσα από τα παράθυρα. Η αίσθηση είναι αυτή της προοπτικής προς το μέλλον και της επιστροφής στη χαμένη παιδική ηλικία. Τα ίδια στολίδια με εκείνα που έφερε η μαμά μαζί της από μακριά, τα μικρά ασημί κουκουνάρια, όλα μοιάζουν να νικούν τον μεγάλο κοινό εχθρό: τον χρόνο.
Το ίδιο γίνεται με τη μουσική: στ’ ακουστικά ακούει ο κύριος Γκρι το νέο άλμπουμ του φημισμένου συνόλου εγχόρδων Miro Quartet με τον τίτλο «Hearth»: η εστία και η φλόγα της.
Σε έναν κομψό, λεπτό φάκελο από την εταιρεία Pentatone, με σκούρο μπλε χρώμα και ένα φωτισμένο σπίτι με φεγγάρι στον ουρανό, οι τέσσερις έγχορδοι μουσικοί του Miro Quartet ερμηνεύουν παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες μελωδίες, άλλες γνωστές και άλλες άγνωστες, «πειραγμένες» από σύγχρονους συνθέτες, προσαρμοσμένες στο κουαρτέτο εγχόρδων. Τι ζητούσαν οι τέσσερις βιρτουόζοι από τους συνθέτες; Μια αίσθηση Χριστουγέννων που να γεφυρώνει όλους τους χρόνους και όλους τους τόπους (μεταξύ αυτών, και ένα παραδοσιακό εβραϊκό μουσικό θέμα που παιζόταν στη Χάνουκα).
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένα σύνολο δεκαπέντε κομματιών. Ολα μαζί, και το κάθε ένα διαφορετικά, συνθέτουν μια υποβλητική, στοχαστική, ζεστή ατμόσφαιρα – όχι όμως χωρίς τις λύπες της και τις ανησυχαστικές σκιές της.
Φυσικό είναι: για όσους έχουν γνωρίσει την απώλεια και το τραύμα (για όλους μας, με άλλα λόγια), τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος περισυλλογής και μελαγχολίας, νοσταλγίας – και μιας κάποιας ιδιότυπης λύπης, που σαν να την έχεις ανάγκη πού και πού.
Είναι λίγο ένα μυστήριο, σκέφτεται ο κύριος Γκρι καθώς αφήνεται σε αυτά τα κομμάτια που το Miro Quartet ερμηνεύει εξαίσια. Κοιτάζει γύρω του απορημένος, αναλογιζόμενος πρόσωπα και μορφές που έχασε μέσα στον χρόνο. Δεν είναι μόνο το «Silent Night», που έχουμε όλοι ακούσει άπειρες φορές, αλλά και το εξαιρετικό «Mother’s Lullaby», το νανούρισμα της μητέρας, πρωτότυπη σύνθεση της Αννα Κλάιν.
Χρόνια πολλά σε όλες και όλους. Με μουσικές εξαίσιες.
