Τι κοινό έχουν άραγε το μακελειό στα Βορίζια της Κρήτης, ο άγριος και θανατηφόρος ξυλοδαρμός οδηγού έπειτα από λογομαχία για την προτεραιότητα, η εμφάνιση μαθητή σε σχολείο της πρωτεύουσας με μπαλτά για λόγους προστασίας (κατά τα λεγόμενά του) και οι καθημερινές απειλές εις βάρος κατοίκων του κέντρου από καταστηματάρχες που λειτουργούν μη σεβόμενοι κανέναν νόμο; Μη μας πείτε ότι δεν το έχετε σκεφτεί, δεν θα σας πιστέψουμε! Ο κοινός παράγων είναι ένας, κάνει μπαμ και, δυστυχώς, δεν είναι άλλος από την παντελή παραμέληση της εφαρμογής των νόμων του κράτους. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, μιλώντας προ ολίγων ημερών στον ΣΚΑΪ, τόνισε ότι «διαφορές υπάρχουν χιλιάδες, πρέπει να βγάζουμε τα όπλα;
Κάτι κακό συμβαίνει και πρέπει να το δούμε συνολικότερα». Τι μας είπε δηλαδή; Οτι η κοινωνία είναι άρρωστη, ότι έχουμε πολλούς κακοποιούς και άρα συνολικά πάσχουμε από κάποια ψυχική διαταραχή που πρέπει να αντιμετωπιστεί με κάποιον αδιευκρίνιστο τρόπο. Μα, για μισό λεπτό, ποιο όργανο είναι επιφορτισμένο με την επιβολή των νόμων του κράτους; Πού είναι επιτέλους η αστυνομία; Γιατί δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της και απλώς αρκείται (προφανώς από αλαζονεία) να δηλώνει ότι «το περιπολικό δεν είναι ταξί»; Ποια είναι, τέλος πάντων, η δουλειά της, αν όχι να προλαμβάνει το κακό; Με την απουσία της ΕΛ.ΑΣ., της Τροχαίας και της Δημοτικής Αστυνομίας δημιουργείται ένα τεράστιο και επικίνδυνο κενό σε όλα τα επίπεδα της ζωής, δίνοντας χώρο στην αναρχία και τελικά στον νόμο της ζούγκλας, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Η μη εφαρμογή των νόμων είναι βαθιά αντιδημοκρατική πρακτική και απορίας άξιον είναι γιατί οι αναρχικοί φωνάζουν στη χώρα μας! Εδώ είναι ο παράδεισός τους. Σε αυτό το σημείο ανακύπτει και το ερώτημα: Ο νόμος δεν εφαρμόζεται από πολιτικό δόλο ή από ασχετοσύνη; Ζούμε στη χώρα όπου οι αστικοί μύθοι έλεγαν πως πίσω από τη 17Ν κρύβονταν μυστικές υπηρεσίες. Τελικά αποδείχθηκε ότι μεγαλύτερο ρόλο στην οργάνωση διαδραμάτιζαν η μελισσοκομική και η αγιογραφία. Ο πολιτικός δόλος, πάντως, υπάρχει. Ετσι βλέπουμε συνεχώς τις αντίπαλες παρατάξεις να επιρρίπτουν ευθύνες η μία στην άλλη με μοναδικό χαμένο και αδικημένο τον πολίτη.
Αχ, καημένη Ελλάδα. Σκίζεις στα ενεργειακά και πνίγεσαι στα πιο απλά κι εύκολα. Αυτό που μας απασχολεί, όμως, μας αναλώνει και μας εξαντλεί είναι η καθημερινότητα. Θα κάνει, επιτέλους, κάποιος κάτι γι’ αυτήν;
