Η Δήμητρα Πήττα είναι απόφοιτος της Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης και αριστούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές της στην Ειδική Αγωγή και ολοκλήρωσε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ψυχική Υγεία στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι λάτρης των ξένων γλωσσών, της συνεχούς μάθησης και της αρθρογραφίας. Το πρώτο της βιβλίο, «Μια πόλη για γάτες», εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2025 από τις εκδόσεις Ηλιαχτίδα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Ενα σωρό αδιάβαστα που με περιμένουν να τα εξερευνήσω. Αυτό που δεν φεύγει ποτέ από δίπλα μου, όμως, είναι ο «Αλχημιστής» του Πάολο Κοέλιο. Το βιβλίο που αγαπώ περισσότερο απ’ όλα.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και έμαθα κάτι συγκλονιστικό: ότι οι μικρές καθημερινές συνήθειες μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Το πραγματικό σοκ όμως ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι… πρέπει όντως να τις κάνω καθημερινά. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορείς να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου απλώς διαβάζοντας για το πώς να γίνεις. Απογοήτευση! Παρ’ όλα αυτά, όντως άρχισα να εφαρμόζω μερικές μικρές συνήθειες – και ναι, δουλεύουν.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Ναι, αλλά όχι με δραματικό τρόπο. Μια φορά είχα απορροφηθεί τόσο με ένα βιβλίο –το «Αρωμα» του Πάτρικ Ζίσκιντ–, που είπα «ένα ακόμη κεφάλαιο» και ξαφνικά ήταν… ξημερώματα. Αποτέλεσμα; Σηκώθηκα το πρωί για τη δουλειά πιο κουρασμένη απ’ όταν έπεσα για ύπνο, ακριβώς επειδή «παγιδεύτηκα» σε μια πλοκή.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Μια άνετη πολυθρόνα, ένα ήσυχο απόγευμα και ένα ζεστό ρόφημα. Ή, στην πιο ρομαντική εκδοχή, μια βροχή έξω από το παράθυρο. Ομως, η αλήθεια είναι πως κάθε συνθήκη μπορεί να γίνει ιδανική όταν το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου είναι αξιόλογο.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Να είμαι ειλικρινής, δεν κάνω διακρίσεις. Κάθε βιβλίο που έρχεται στα χέρια μου είναι καλοδεχούμενο.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Οταν καταφέρνει να μου θυμίσει κάτι δικό μου χωρίς καν να το προσπαθεί· μια σκέψη, μια ανάμνηση, ένα συναίσθημα που νόμιζα ότι το είχα τακτοποιήσει σε κάποιο «συρτάρι» του μυαλού μου. Επίσης, όταν τελειώνει ωραία. Δεν αντέχω να δεθώ συναισθηματικά και στο τέλος να πάρω ένα «χτύπημα» χωρίς προειδοποίηση!
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Το δικό μου. (Αστειεύομαι!) Είναι συναρπαστική η ιδέα να βλέπεις στην οθόνη έναν κόσμο που πριν υπήρχε μόνο στη φαντασία σου. Θα ήθελα πολλά βιβλία να γίνονταν ταινίες, αρκεί να διατηρούσαν τη μαγεία του πρωτότυπου.
Πώς προέκυψε η ιστορία του βιβλίου σας «Μια πόλη για γάτες»;
Η ιδέα γεννήθηκε, αφενός, από τη μεγάλη μου αγάπη για τις γάτες, αφετέρου από την ίδια την καθημερινότητα: τις γάτες που συναντάμε στις γειτονιές, το πώς τρυπώνουν ανεπιτήδευτα στη ζωή μας, αλλά και το πώς κουβαλά η καθεμία μια δική της ιστορία. Ηθελα να γράψω για μια πόλη φτιαγμένη γι’ αυτές, όπου κάθε γωνιά θα είναι φιλόξενη. Μια πόλη όπου οι γάτες δεν είναι «κομπάρσοι», αλλά πρωταγωνίστριες – σύμβολα ανεξαρτησίας, επιβίωσης και τρυφερότητας.
Τι δείχνει για μια κοινωνία ο τρόπος που φροντίζει τις γάτες και τα ζώα της;
Πιστεύω ότι δείχνει τον βαθμό της ενσυναίσθησης και της ευγένειάς της. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πιο αδύναμα πλάσματα λέει πολλά για τις αξίες μας· αντικατοπτρίζει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τελικά και τους ίδιους τους ανθρώπους.
Πώς αναπτύσσεται η σχέση της Πέρσας και του Ορέστη;
Η σχέση του Ορέστη και της Πέρσας ξεκινάει από μια μικρή πράξη καλοσύνης: το παιδί είναι το πρώτο που τη βλέπει, δίνει αξία στην παρουσία της και πραγματικά την «ακούει». Από αυτή την πρώτη επαφή γεννιέται η εμπιστοσύνη· η Πέρσα ανοίγεται σταδιακά, ο Ορέστης μαθαίνει να νοιάζεται βαθύτερα και έτσι η γνωριμία τους εξελίσσεται σε μια φιλία που αλλάζει και τους δύο – και τελικά τον κόσμο γύρω τους.
