Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν. Ποιος τον ξέρει; Μάλλον κάτι ημίτρελοι μουσικόφιλοι, λάτρεις του μπαρόκ και, βέβαια, μουσικοί. Σύγχρονος των Μπαχ, Χέντελ και Βιβάλντι – αλλά τους «έθαψε» όλους. Ο Τέλεμαν γεννήθηκε στο Μαγδεμβούργο το 1681. Ο Μπαχ και ο Χέντελ γεννήθηκαν αμφότεροι το 1685. Ο Βιβάλντι ήταν κατάτι μεγαλύτερος: γεννήθηκε το 1678. Πέθανε όμως πρώτος απ’ όλους, το 1741. Ο Μπαχ ακολούθησε το 1750 και ο Χέντελ το 1759. Ο Τέλεμαν άντεξε ώς το 1767.
Κι όχι μόνο αυτό: στην εποχή του, ο παραγωγικός Γερμανός συνθέτης υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής. Σήμερα, βέβαια, οι άλλοι τρεις μεσουρανούν σε αυτόν τον νοερό παράδεισο για λίγους της λεγόμενης κλασικής μουσικής. Ο Τέλεμαν υποβιβάστηκε κάπως ως ο συνθέτης που έγραφε «μουσική του τραπεζιού», αυτό που σήμερα αποκαλούμε background music: κάποιοι κάθονται στο τραπέζι και τρώνε και στο βάθος κάποιοι άλλοι παίζουν μουσική γι’ αυτούς.
Αίσχος, λέει ο κύριος Γκρι και, υπό αυτήν την έννοια, το νέο άλμπουμ που λάνσαρε η Harmonia Mundi με την εκπληκτική βιολονίστα Ιζαμπέλ Φάουστ να ερμηνεύει κοντσέρτα για βιολί και ορχήστρα και άλλα ορχηστρικά του Τέλεμαν, συνοδεία της Akademie fur Alte Musik Berlin υπό τη διεύθυνση του Μπέρνχαρντ Φορκ, αποκαθιστά μια μεγάλη αδικία.
Ο κύριος Γκρι κάνει μια στάση στη Σουίτα για δύο βιολιά σε ρε μείζονα που ο Τέλεμαν συνέθεσε το 1728, δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ» του Τζόναθαν Σουίφτ, το κλασικό μυθιστόρημα που τον ενέπνευσε για να γράψει αυτό το σύντομο έργο. Ο πυρήνας του άλμπουμ βέβαια είναι στα κοντσέρτα για βιολί στα οποία η Φάουστ δίνει τον καλύτερό της εαυτό.
Ενα ενδιαφέρον στοιχείο με τον Τέλεμαν είναι πως όταν γράφει έργα για έγχορδα εύκολα τον μπερδεύεις με τον Βιβάλντι και την ιταλική σχολή. Κι όταν στις συνθέσεις του πρωτοστατούν τα πνευστά, ο νους σου πάει στη γαλλική σχολή του μπαρόκ. Οταν, πάλι, γράφει Πάθη, ο νους πάει στη γερμανική σχολή. Ο απίθανος αυτός τύπος είχε έναν τρόπο να αφομοιώνει στυλ βγάζοντας έναν εντελώς δικό του ήχο.
Δεν θα φτάσει ποτέ στη βαθύτητα και τη μελωδικότητα των τριών άλλων συγχρόνων του, ωστόσο η χαρωπή του διάθεση και, άλλοτε, η μελαγχολία του, όλα είναι αυθεντικά. Το βιολί της Φάουστ ανταποκρίνεται στον μουσικό οίστρο του Τέλεμαν και αποδίδει δικαιοσύνη. Ο κύριος Γκρι υποκλίνεται.
