Ρεκόρ θεάσεων και νέα ύψη δημοφιλίας σημειώνει το Squid Game, η νοτιοκορεάτικη σειρά-φαινόμενο που έχει γίνει συνώνυμο της επιτυχίας στο Netflix. Σύμφωνα με την πλατφόρμα, η τρίτη και τελευταία σεζόν συγκέντρωσε 60,1 εκατομμύρια προβολές μέσα σε τρεις μέρες και «σκαρφάλωσε» στο top 10 όλων των εποχών για σειρές σε γλώσσα διαφορετική από την αγγλική.
Παρά τις ανάμεικτες κριτικές για τον τελευταίο κύκλο επεισοδίων, που κυκλοφόρησε στις 27 Ιουνίου, η σειρά διατηρεί το κοινωνικό της σχόλιο — αν και πλέον λιγότερα έντονο σε σχέση με τις προηγούμενες σεζόν. Στον πυρήνα του, όμως, το «Παιχνίδι του Καλαμαριού» δεν έχασε τον αλληγορικό του χαρακτήρα μέσα στη βίαιη δυστοπία όπου εκτυλίσσεται. Στο τηλεοπτικό θρίλερ επιβίωσης, εκατοντάδες παίκτες παγιδευμένοι από την οικονομική ανάγκη, δέχονται μια παράξενη πρόκληση: να συναγωνιστούν σε παιδικά παιχνίδια για ένα δελεαστικό έπαθλο. Τα παιχνίδια, όμως, κρύβουν κινδύνους που μπορεί να αποβούν μοιραίοι.
Η ιδέα κέρδισε το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών σε όλο τον κόσμο που, εν μέσω καραντίνας, παρακολούθησαν την εξέλιξη των παιχνιδιών της πρώτης σεζόν, με αμείωτο πάθος. Σε αυτό συνέβαλαν το σασπένς και οι απρόβλεπτες, σοκαριστικές ανατροπές. Ενα ακόμη στοιχείο είναι τα βαθιά κοινωνικά μηνύματα και οι συμβολισμοί της σειράς, μαζί με τα ερωτήματα που θέτει για τη ζωή. Ποια είναι αυτά;
Αρχικά, μας υπενθυμίζει τα αποτελέσματα ενός άδικου οικονομικού συστήματος, με πρωταγωνιστές ανθρώπους παγιδευμένους στα χρέη, που είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν ακόμα και τη ζωή τους για μια τελευταία ευκαιρία. Ωστόσο, εδώ η ελευθερία της επιλογής αποδεικνύεται ψευδαίσθηση καθώς η επιβίωση εξαρτάται από το χρήμα – και αυτό, αλλοιώνει συμπεριφορές χωρίς να αφανίζει τις μικρές πράξεις γενναιοδωρίας. Ιδιαίτερα η δεύτερη σεζόν, της οποίας περισσότερο από το ένα τρίτο της ιστορίας διαδραματίζεται εκτός του κόσμου των παιχνιδιών αλλά παρουσιάζει όλα όσα ώθησαν τους παίκτες να συμμετάσχουν στις δοκιμασίες, εμβάθυνε στο οικονομικό πλαίσιο. Μάλιστα, σατιρίζει τον άκρατο καπιταλισμό, που ενισχύει τις ανισότητες εστιάζοντας σε χαρακτήρες όπως οι φύλακες και οι VIPs που βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία. Τα «τέρατα», όπως αναφέρονται από το Vanity Fair, δεν τιμωρούνται, μια ακόμη αιχμή για την απουσία δικαιοσύνης στην εξουσία.
Οπως ανέφερε σε πρόσφατο ρεπορτάζ του ο ιστότοπος The Conversation, ο δεύτερος κύκλος επεισοδίων αφηγήθηκε με πολλούς τρόπους μια βαθιά κορεατική ιστορία. Συγκεκριμένα, η Νότια Κορέα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως όσον αφορά τα επίπεδα ιδιωτικού χρέους, γεγονός που συνδέεται με τις χρόνιες ανεπάρκειες του κοινωνικού της συστήματος. Και οι χαρακτήρες -ανάμεσά τους ένας υπάλληλος γραφείου, ένας μετανάστης εργάτης σε εργοστάσιο και ένας απατεώνας με κρυπτονομίσματα- βασίζονται σε φιγούρες με τις οποίες πολλοί Νοτιοκορεάτες θα ταυτίζονταν.
Η σειρά αποτελεί μέρος μιας δημοφιλούς κουλτούρας που αγαπήθηκε διεθνώς, μαζί με την κορεατική ποπ, τα K-dramas και τη βραβευμένη με Οσκαρ ταινία «Παράσιτα».
Ανάμεσα στα θέματα που θίγει το τηλεοπτικό φαινόμενο, ξεχωρίζει η έννοια της συμμαχίας και της εμπιστοσύνης, καθώς οι παίκτες καλούνται να επιλέξουν ποιον θα εμπιστευτούν υπό ακραίες και συχνά βίαιες καταστάσεις. Στο προσκήνιο των επεισοδίων κυριαρχούν η συμφιλίωση, η συνεργασία, η ανθρωπιά αλλά και η αναπόφευκτη προδοσία. Το «Squid Game» βάζει τους θεατές μπροστά σε ηθικά διλήμματα, προκαλώντας τους να σκεφτούν ποιον θα διάλεγαν δίπλα τους σε μια κρίσιμη στιγμή. Αυτό το ερώτημα αντανακλά και το βασικό μήνυμα της σειράς: πώς ο τρόπος που φερόμαστε στους άλλους καθορίζει την ανθρώπινή μας υπόσταση, ακόμα και όταν όλα μοιάζει να έχουν χαθεί.
Μας φέρνει στα όριά μας
Η ιστορία στο σύνολό της, ωστόσο, ίσως ενόχλησε, καθώς φέρνει στην επιφάνεια τραύματα όπως η εκμετάλλευση των μεταναστών, η μοναξιά των ηλικιωμένων, η απελπισία των χρεωμένων. Πέρα από δυσφορία, σε πολλούς προκάλεσε και φόβο. Αλλά το κυριότερο, σύμφωνα με αναλύσεις ειδικών σε μέσα όπως το Psychology Today, είναι η συναισθηματική εξάντληση. Η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία, εξουθενώνει. Η αγωνία κορυφώνεται, καθώς η σειρά -που πολλοί χαρακτήρισαν ως «ψυχολογικό πείραμα»- μας φέρνει στα όριά μας.
Οσο για τον τελευταίο κύκλο επεισοδίων, αυτός αναδεικνύει πιο έντονα τις αδυναμίες του κοινωνικού συστήματος. Λίγο πριν τους τίτλους τέλους, υπάρχει συναισθηματική κορύφωση με έντονο συμβολισμό ανθρωπιάς αφήνοντας το μέλλον ανοικτό. Το παιχνίδι συνεχίζεται, αυτή τη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο.
