Τελευταία πνοή ★★★
ΔΡΑΜΑ (2024), 97΄
Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς
Ερμηνείες: Ντενί Πονταλιντές, Καντ Μεράντ
Στα 92 του πια, ο Κώστας Γαβράς υπογράφει άλλο ένα ουμανιστικό φιλμ, αυτή τη φορά με θέμα το τέλος της ζωής και την αξιοπρέπεια που κάθε άνθρωπος δικαιούται καθώς πλησιάζει προς τα εκεί. Ο διακεκριμένος συγγραφέας Φαμπρίς Τουσέν (Ντενί Πονταλιντές) βρίσκεται αντιμέτωπος με τον τρόμο του θανάτου, περιμένοντας μια κρίσιμη διάγνωση. Μπαινοβγαίνοντας στο νοσοκομείο, στον δρόμο του θα βρεθεί ο γιατρός Ογκουστίν, επικεφαλής του τμήματος παρηγορητικής ιατρικής, ο οποίος θα του συστήσει τους ασθενείς του, πυροδοτώντας μεταξύ τους έναν ενδιαφέροντα φιλοσοφικό διάλογο. Ο σπουδαίος Ελληνας κινηματογραφιστής εξερευνά το «δύσκολο» θέμα του, με ένα φιλμ το οποίο στη μεγαλύτερη διάρκεια παραμένει ανάλαφρο ή ακόμη και παιγνιώδες. Ο Γάλλος κωμικός Ντενί Πονταλιντές είναι εξαιρετικός στον ρόλο του υπερβολικά ανήσυχου συγγραφέα, ο οποίος θα κάνει ένα λυτρωτικό ταξίδι συνειδητοποίησης στο πλάι του γιατρού. Παράλληλα οι διάλογοι, τόσο μεταξύ τους όσο και με τους ασθενείς, πετυχαίνουν να αναδείξουν μύχιους φόβους, αλλά και δυνάμεις που οι περισσότεροι κρύβουμε μέσα μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι πλην των δύο πρωταγωνιστών, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι γιατροί, νοσηλευτές κ.ά. της ταινίας είναι οι πραγματικοί εργαζόμενοι μιας γαλλικής μονάδας παρηγορητικής ιατρικής.
Η νέα χρονιά που δεν ήρθε ποτέ ★★★½
ΔΡΑΜΑ (2024), 138΄
Σκηνοθεσία: Μπόγκταν Μουρεζάνου
Ερμηνείες: Αντριάν Βαντσίτσα, Νικολέτα Χάνκου
Βραβείο καλύτερης ταινίας και Ενωσης Κριτικών FIPRESCI στο τμήμα Orizzonti του Φεστιβάλ Βενετίας, για ένα φιλμ που μας στέλνει στη Ρουμανία του 1989, εκεί όπου το καθεστώς Τσαουσέσκου διάγει τις τελευταίες ημέρες του. Συγκεκριμένα, βρισκόμαστε παραμονές Χριστουγέννων, παρακολουθώντας ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων: ενός νεαρού που ετοιμάζεται να αποδράσει στη Δύση, ενός πελαγωμένου σκηνοθέτη, μιας ηθοποιού που βρίσκεται σε δίλημμα, ενός πατέρα που τρέμει τις συνέπειες μιας γκάφας του μικρού γιου του. Οι πορείες τους θα διασταυρωθούν με απροσδόκητους τρόπους, καθώς ολόκληρη η χώρα γυρίζει σελίδα.
Ο Μπόγκταν Μουρεζάνου σκιαγραφεί το προφίλ μιας κοινωνίας σε κατάσταση βρασμού. Καθώς οι διαδηλώσεις στην Τιμισοάρα καταστέλλονται βίαια, στο Βουκουρέστι οι κυβερνώντες ετοιμάζουν… εορταστικό πρόγραμμα. Ενα απρόοπτο, ωστόσο, θα φέρει στην επιφάνεια τον διάχυτο φόβο και τη σήψη ενός καθεστώτος που, εκτός των άλλων, έχει μετατρέψει τους μισούς πολίτες του σε σπιούνους. Η αρκετά μεγάλη διάρκεια της ταινίας καμουφλάρεται από τους γρήγορους ρυθμούς και το σασπένς, το οποίο, ειδικά από ένα σημείο και έπειτα, αγγίζει το όριο του θρίλερ· τα δε κωμικά-σατιρικά στοιχεία βοηθούν να αποσυμπιεστεί η ατμόσφαιρα και να αναδειχθεί η κωμικοτραγική πλευρά των γεγονότων.
Κυνήγι ★★★
ΔΡΑΜΑ (2024), 73΄
Σκηνοθεσία: Χρήστος Πυθαράς
Ερμηνείες: Γιάννης Μπελής, Βασίλης Αναστασίου
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Χρήστου Πυθαρά μας συστήνει έναν μελαγχολικό ήρωα, μοιράζοντας τον χρόνο της ανάμεσα στο αστικό και στο φυσικό τοπίο. Ο Γιάννης, ένας μοναχικός σιδεράς και κυνηγός, καταλαμβάνεται από τύψεις έπειτα από τον θάνατο της μητέρας του. Στην αϋπνία του συντελεί και το κλάμα του σκύλου από το διπλανό διαμέρισμα, που τον κακοποιεί το αφεντικό του. Βλέποντας τη μαυρίλα να τον κυκλώνει από παντού, αποφασίζει να δράσει… Ο Πυθαράς εμπιστεύεται τον κεντρικό ρόλο στον μη ηθοποιό Γιάννη Μπελή, επίσης σιδερά στο επάγγελμα, και δικαιώνεται. Ο τελευταίος δημιουργεί έναν βαρύθυμο, λιγομίλητο ήρωα, που μοιάζει να κρύβει πολύ περισσότερα πίσω από το κουρασμένο βλέμμα του. Τα ένστικτα του κυνηγού και του θηράματος, που κυριαρχούν στην καταπράσινη (κινηματογραφημένη αφηρημένα) εξοχή, εμφανίζονται επίσης μέσα στα στενά δωμάτια των εργατικών πολυκατοικιών, σε ένα σύντομης διάρκειας αλλά πυκνής δραματουργικής ύφανσης φιλμ.
Presence ★★½
ΘΡΙΛΕΡ (2024), 84΄
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ
Ερμηνείες: Λιούσι Λιου, Κρις Σάλιβαν
Ο διαρκώς «ανήσυχος» Στίβεν Σόντερμπεργκ επιστρέφει με ένα διαφορετικό θρίλερ, το οποίο είναι γυρισμένο από την οπτική του… φαντάσματος. Μια οικογένεια μετακομίζει σε ένα όμορφο, ευρύχωρο σπίτι, ελπίζοντας να κάνει μια νέα αρχή και να επουλώσει τραύματα του παρελθόντος. Σύντομα, όμως, η έφηβη κόρη θα αρχίσει να καταλαβαίνει πως μια αόρατη παρουσία ακολουθεί τα βήματά τους μέσα στο σπίτι, επεμβαίνοντας μάλιστα όταν το κρίνει απαραίτητο. Ο Σόντερμπεργκ ταυτίζει ουσιαστικά τον φακό της κάμεράς του με την παραπάνω «παρουσία», η οποία βρίσκεται ανάμεσα στους ενοίκους του σπιτιού, πότε απλώς παρατηρώντας από μια γωνία και πότε περιφερόμενη ταχύτατα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Το θέμα της απώλειας έχει φυσικά εδώ κεντρικό ρόλο, ωστόσο, μάλλον αποτελεί μονάχα την αφορμή, ώστε ο βετεράνος σκηνοθέτης να πειραματιστεί με την ασυνήθιστη χρήση της κάμερας, θυμίζοντας σε αρκετές περιπτώσεις και τα λεγόμενα «πρώτου προσώπου» βιντεοπαιχνίδια.
2073 ★★
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ (2024), 85΄
Σκηνοθεσία: Ασίφ Καπάντια
Ερμηνείες: Σαμάνθα Μόρτον, Ναόμι Ακι
Ο σπουδαίος και βραβευμένος βιο-γράφος ντοκιμαντερίστας Ασίφ Καπάντια («Amy», «Σέννα») καταθέτει τις ανησυχίες του πάνω στον σύγχρονο κόσμο με ένα υβριδικό φιλμ που παντρεύει το ντοκουμέντο με τη μυθοπλασία. Η ηρωίδα του ζει σε ένα δυστοπικό, κοντινό μέλλον, όπου κάθε ελευθερία μοιάζει να έχει καταργηθεί και οι πάντες παρακολουθούνται από ντρόουν. Στο ντοκιμαντέρ που συμμετέχει η Σαμάνθα Μόρτον γίνονται εύστοχες αναφορές στον Τραμπ, στον Ελον Μασκ, στην κλιματική κρίση, τα κοινωνικά δίκτυα, το Ισραήλ κ.ά. «πνίγονται» μέσα σε ένα χείμαρρο διδακτισμού και αφ’ υψηλού κριτικής, που μάλλον κουράζει τον θεατή.
