Η Κάλλια Μανιώρου κατάγεται από τα δύο μεγάλα νησιά, Κρήτη και Κύπρο. Τι ένωσε αυτούς τους δύο τόπους; Η αγάπη για τη λογοτεχνία και ο έρωτας. Η ίδια από μικρή μισούσε το διάβασμα και το γράψιμο. Πολύ αργότερα, η μεγάλη της αγάπη για τις ιστορίες και ίσως η ανάγκη να ενώσει μέσα της τους δύο αυτούς διαφορετικούς τόπους οδήγησαν στην αναπόφευκτη ανακάλυψη ότι η λογοτεχνία και η γραφή θα μπορούσαν να είναι μια μαγική διέξοδος. Σήμερα ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης με τον σύζυγό της και τις τρεις τους κόρες και εργάζεται ως ψυχολόγος. Το βιβλίο της «Το παιχνίδι που μου χρωστάς» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Εκατό χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, «Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, «Τελειώνει με εμάς» της Κολίν Χούβερ, «Ασκήσεις ύφους» του Ρεμόν Κενό και το δικό μου!
Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Θα πω την Ελίζαμπεθ Μπένετ. Με ένα σύνθετο χαρακτήρα και χωρίς καθόλου προοπτικές. Τα ήθελε όλα και τα απέκτησε.
Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους ποιητές ή συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Τους: Μπερτ Χέλιγκερ, Ρίλκε, Οδυσσέα Ελύτη, Τζέιν Οστεν, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Αύγουστο Κορτώ και Φιλομήλα Λαπατά.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Αυτό που τριγυρίζει στο μυαλό μου είναι ο ορισμός του Μάρκες για τη λογοτεχνία: «Είναι το καλύτερο παιχνίδι που έχει εφευρεθεί για να κοροϊδεύεις τον κόσμο».
Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα για πρώτη φορά;
Το «Εκατό χρόνια μοναξιά».
Και ποιο είναι το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
Το «Ερωτόκριτος και Αρετούσα».
Σκιαγραφήστε κάποιες πτυχές του χαρακτήρα της ηρωίδας του βιβλίου.
Αγοροκόριτσο, ισχυρογνώμων, αντιδραστική, αθώα, μαχητική.
Ποιο είναι το επίκεντρο του έργου σας και τι ρόλο παίζει στην πλοκή του;
Το βασικό θέμα είναι ότι οι ιστορίες θα επαναλαμβάνονται μέσα στις οικογένειες από γενιά σε γενιά, μέχρι κάποιος να πάρει τα μαθήματα που αυτές εκπροσωπούν. Αυτό ακριβώς είναι και το ταξίδι της κεντρικής ηρωίδας.
Είναι μοιραίο το γεγονός ότι «συναντάμε τη μοίρα μας εκεί ακριβώς που πάμε να την αποφύγουμε»;
Πιστεύω ότι όταν κάποιος συντονίζει τις ενέργειές του, έτσι ώστε να αποφύγει κάτι συγκεκριμένο στη ζωή του, στην ουσία όχι μόνο το ελκύει αλλά υποσυνείδητα ίσως και να το επιθυμεί. Πιθανότατα, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ωριμάσει η ψυχή του και να κάνει ένα ολοκληρωμένο ταξίδι.
