«Ελιές σκιές, εικόνες, φαντάσματα, μια πυγολαμπίδα άστραψε μακριά. Σχήμα δαντέλας η ακρογιαλιά, κάποτε τη λέγαν Σκαρδαμούλα», έχει γράψει η καλλιτέχνις Στέλλα Χριστοφή, επιμελήτρια της ομαδικής έκθεσης σύγχρονης τέχνης «Η αναβίωση των λίθων», στο εισαγωγικό κείμενο του πλούσιου καταλόγου που τη συνοδεύει. Επαναλαμβάνει τη φράση στη συνομιλία μας, θέλοντας να μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία το συγκεκριμένο πρότζεκτ έχει ριζώσει.
«Τι σας οδήγησε μέχρι την Καρδαμύλη, την ιστορική Σκαρδαμούλα;», τη ρωτάμε. «Η επιθυμία της επιστροφής στη μεθόριο ως ένα σημείο όπου μπορούν να συναντηθούν καλλιτεχνικά και προσωπικά κίνητρα», σχολιάζει. «Η “αναβίωση”, όπως δηλώνει ο τίτλος, επιδιώκει να δώσει μέσω της σύγχρονης τέχνης μια νέα πνοή σε τόπους απολιθωμένους, και να βγάλει στο φως, πάνω στο πέτρινο έδαφος της Μάνης, παλιές ιστορίες που κινδυνεύουν να χαθούν».
Ο επισκέπτης θα κινηθεί σε ένα υβριδικό περιβάλλον με έργα 22 καλλιτεχνών.
Ετσι η έκθεση, την οποία διοργανώνει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας, συστήνει στο κοινό της περιφέρειας μια σημαντική ομάδα 22 σύγχρονων καλλιτεχνών. Aνάμεσά τους είναι οι Κωστής Βελώνης, Ηλίας Παπαηλιάκης, Ανδρέας Ράγκναρ Κασάπης, Alexandra Roussopoulos κ.ά. και τα έργα τους τοποθετούνται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο του Οχυρού Τρουπάκηδων – Μούρτζινων, στην Παλιά Καρδαμύλη. Ο επισκέπτης θα κινηθεί σε ένα υβριδικό περιβάλλον, το οποίο δημιουργούν έργα ζωγραφικής, site specific εγκαταστάσεις, έργα γλυπτικής, 3D τυπώματα, βίντεο και φωτογραφίες.
Αυτή η συνομιλία μεταξύ του παλιού και του καινούργιου αναπτύσσεται σε όλους τους χώρους του μεταβυζαντινού οχυρού συγκροτήματος, που συνιστά ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της μανιάτικης χερσονήσου και ένα από τα καλύτερα σωζόμενα του είδους του σε όλη τη Μάνη. Η ανέγερση των πρώτων κτιρίων ανάγεται στα τέλη του 17ου αιώνα και στην πορεία των χρόνων έγιναν συνεχείς ανακατασκευές και προσθήκες. Το συγκρότημα των Τρουπάκηδων, η πυργοκατοικία μίας από τις ισχυρότερες οικογένειες της Μάνης με ενεργό ρόλο στην Επανάσταση, υπήρξε το καταφύγιο του Κολοκοτρώνη. Το οχυρό αποκαταστάθηκε πλήρως το 2015.
«Το μέρος φέρει την ενέργεια του παρελθόντος μέσα από τα ιστορικά γεγονότα, την εθνική μνήμη, τη βιοπολιτική, αλλά και τη γεωλογία του τοπίου. Ολα αυτά έρχονται στο φως μέσα από τις διάφορες μορφές τέχνης, ένα πεδίο διάδρασης ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή, τον τόπο και την κοινότητα των ανθρώπων που τον κατοικεί», καταλήγει η επιμελήτρια.
