Τη σύγχρονη εικαστική σκηνή θα έρθει ο καιρός που θα την αποτιμήσουν. Οι μελλοντικοί, οι επερχόμενοι που θα σταθμίσουν τη δημιουργία στην Ελλάδα τις γεμάτες ένταση δεκαετίες 2010 και 2020. Αναπόφευκτα σκέφτομαι το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιούνται νέα έργα, όπως αυτά του Θόδωρου Δασκαλάκη στην αίθουσα τέχνης «έκφραση» της Γιάννας Γραμματοπούλου. Και επισημαίνω, αυθαιρέτως, την περιρρέουσα κοινωνική πραγματικότητα, γιατί τα νέα έργα του Θόδωρου Δασκαλάκη, με αυτή τη διάχυτη εξπρεσιονιστική και ενίοτε υπερρεαλιστική διάθεση, μου δημιούργησαν συνειρμούς που παραπέμπουν στον Μεσοπόλεμο της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Θόδωρος Δασκαλάκης κατέθεσε ενότητα έργων εμβαπτισμένων σε ένα καθεστώς ονειρικών ψευδαισθήσεων, ερωτικών προβολών, σκοτεινών εμμονών, πολλαπλών εκδοχών ενός εαυτού κατακερματισμένου απέναντι σε είδωλα εξίσου ρευστά, φευγαλέα και έωλα.
Αλλά, αν αυτή η ενότητα νέας ζωγραφικής του Θόδωρου Δασκαλάκη είναι από μόνη της ψυχογράφημα σε ανάπτυγμα, σαν ενιαία, αρμολογημένη, εγκατάσταση, ως θεματική ζωφόρος, αποτελεί εξίσου ισχυρό πόλο συσπείρωσης αυτού που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει προσωπική ενδοχώρα. Η προσωπική γραφή του Θόδωρου Δασκαλάκη έχει ως πρώτη ύλη ένα καθεστώς ελευθερίας, ή καλύτερα αποδέσμευσης από συμβάσεις ή αναστολές. Μου γεννήθηκε η εντύπωση μιας υποθαλάσσιας πολιτείας με όλο το φυτικό βασίλειο του βυθού, τα πλάσματα του νερού, τις σειρήνες της φαντασίας σε διττό ρόλο, γυναίκας-τέρατος, γυναίκας-νεράιδας. Και παράλληλα, είναι ένας κόσμος του φωτός και του αιθέρα, όσο και ένας κόσμος του σκότους και της αβύσσου.
Γι’ αυτό, η νέα ζωγραφική του Θόδωρου Δασκαλάκη σχημάτισε αυτή την τροπαιούχο νησίδα προσωπικής γραφής σε έναν κοινωνικό περίγυρο θορυβώδη, απειλητικό, μετέωρο, σε τροχιά φθίνουσας λάμψης. Το εσωτερικό φως των έργων του, με γεωμετρία, ερωτισμό, φαντασία και πρασινωπό χρώμα αρχαίων ναυαγίων ή θρυμματισμένου γυαλιού, έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη εξωστρέφειας αυτής της προσωπικής ενδοχώρας. Ο κόσμος του Θόδωρου Δασκαλάκη άφησε ένα ίχνος.
