Ο Πάνος Αμυράς γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ και είναι δημοσιογράφος. Το τελευταίο του βιβλίο «Το φιλί του Δεκέμβρη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, όπως και τα πρώτα δύο («Ο λιμός» και «Τα λύτρα»).
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Περιπλανιέμαι στους βυζαντινούς χρόνους με το «Περί της εαυτού ψυχής» του Ισίδωρου Ζουργού, περπατώ στους δρόμους του βομβαρδισμένου Λονδίνου με τις «Μέρες που έχτισαν την Ιστορία» του Ερικ Λάρσον, βυθίζομαι στο αριστουργηματικό «Τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας.
Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Ο Μαξ Ρεάλ, στην «Παράξενη Διαθήκη» του Ιουλίου Βερν. Αντιμετώπιζε τα σκαμπανεβάσματα της ζωής χωρίς να χάσει την ψυχή του συμμετέχοντας σε ένα «επιτραπέζιο παιχνίδι», στο οποίο «πιόνια» ήταν άνθρωποι.
Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Ονειρεύομαι ένα μυθικό δείπνο με την Αγκαθα Κρίστι, τον Αρθουρ Κόναν Ντόιλ στην κορυφή του τραπεζιού και τον Φρέντυ Γερμανό να συντονίζει τη συζήτηση.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Οτι το πιο άχρηστο συναίσθημα είναι η ζήλια. Δεν προσφέρει το παραμικρό, δεν λύνει προβλήματα, γεμίζει τοξικότητα το πνεύμα και την καρδιά. Κάπου το διάβασα, προσπαθώ να το ακολουθώ πιστά.
Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα πρώτη φορά;
Τα «Στρατιωτικά ενθυμήματα» του Νικόλαου Κασομούλη. Οι περιγραφές για την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Μεσολόγγι λίγο πριν από την ηρωική έξοδο του 1826 είναι συγκλονιστικές.
Και ποιο είναι το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
Ο «Χορός των ρόδων» του αξέχαστου Αντώνη Σουρούνη πάντα με συγκινεί, σε δύσκολες στιγμές παραμένει σταθερό καταφύγιο.
«Το φιλί του Δεκέμβρη» ήρθε να συμπληρώσει μια τριλογία. Ηταν εξαρχής στόχος σας κάτι τέτοιο;
Οχι και είμαι πολύ ευτυχής που συμπλήρωσα την «Τριλογία της Κατοχής». Στόχος μου ήταν να γράψω βιβλία που θα ταξιδεύουν τον αναγνώστη στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από αστυνομικές ιστορίες που συμπλέκονται με ιστορικά γεγονότα.
Με τον ήρωά σας, τον αστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη, έχετε κοινά στοιχεία;
Εχει τη δική του προσωπικότητα, ορισμένες φορές με καθοδηγεί στη γραφή και το απολαμβάνω. Δεν θα μπορούσα να είμαι αστυνόμος, αλλά το αίσθημα της ευθύνης είναι ένα στοιχείο που θέλω να με χαρακτηρίζει.
Εμφύλιος: Γιατί αποφασίσατε να καταπιαστείτε μυθοπλαστικά με ένα τόσο καυτό, ακόμη, θέμα;
Ο Εμφύλιος ήταν μια πραγματικότητα, δεν ήθελα να παρακάμψω αυτή τη φορτισμένη μέχρι και σήμερα περίοδο. Ο ήρωάς μου στέκεται απέναντι στα πάθη του διχασμού, θέλει να στείλει το δικό του μήνυμα, που νομίζω ότι παραμένει επίκαιρο.
