Υπαινικτικό χιούμορ, αξέχαστοι χαρακτήρες και σκοτεινό υπόστρωμα έκαναν διεθνές μπεστ σέλερ το βιβλίο της Μαρίνα Λεβίτσκα «Ερωτας και τρακτέρ από την Ουκρανία» (μετ. Μπελίκα Κουμπαρέλη, εκδ. Μοντέρνοι Καιροί – στην Ελλάδα έχει πουλήσει ήδη 8.000 αντίτυπα). Οταν ο 84χρονος πατέρας της Νάντιας, που αφηγείται την ιστορία, ερωτεύεται τη Βαλεντίνα, την 36χρονη χωρισμένη Ουκρανή που επιθυμεί διακαώς να εγκατασταθεί στη Βρετανία, η Λεβίτσκα απογειώνει το μυθιστόρημα σε μία σπαρταριστή καταβύθιση στον οικογενειακό ιστό.
«Μερικές φορές το χιούμορ σου επιτρέπει να χειριστείς θέματα που σε άλλη περίπτωση θα ήταν θλιβερά ή δυσάρεστα», λέει η ίδια. «Το γέλιο ως αντίδραση στη φρίκη είναι ένα από τα πράγματα που θυμίζουν ότι είμαστε άνθρωποι». Η Λεβίτσκα λατρεύει τα λογοπαίγνια και οι πολυπολιτισμικοί χαρακτήρες της έχουν τα δικά τους ιδιώματα.
Μεγάλωσε με τα ουκρανικά ως μητρική γλώσσα, αλλά έμαθε τα αγγλικά όταν πήγε σχολείο. «Είναι μια καταπληκτικά ευλύγιστη και ανεκτική γλώσσα – είναι απίθανο πώς μπορείς να τη μαλάξεις και να μη χάσεις τίποτε από την ουσία». Στο βιβλίο, ακούγεται η φωνή της αφήγησης. «Οταν άρχισα να γράφω τα «Τρακτέρ», ήξερα ότι είχα στα χέρια μια καλή ιστορία και ήθελα να ακούγεται εμπιστευτική και λίγο κακιασμένη – όπως ακούγομαι η ίδια όταν μιλάω με τις φίλες μου». Στο νέο της βιβλίο «Two Caravans» (στα ελληνικά θα βγει τον Φεβρουάριο) υπάρχει πάλι η φωνή των μεταναστών, η σκοτεινή ζωή μετριασμένη πάλι με χιούμορ. Και στα δύο βιβλία υπάρχει η αγάπη της Φύσης, ο κήπος της Λουντμίλα στα «Τρακτέρ», το κολατσιό των εξουθενωμένων εργατών που μαζεύουν φράουλες στο δεύτερο βιβλίο της. «Αγαπώ την εξοχή και τουλάχιστον μπορώ να προσποιηθώ ότι συλλέγω υλικό όταν κάνω περίπατο στους λόφους ή όταν ποτίζω τον κήπο μου». Και επιπλέον -εκτός από τους χαρακτήρες που ζωντανεύουν- υπάρχουν και τα θαυμαστά οχήματα, από τα τρακτέρ ώς τα «αρχαία» λεωφορεία. «Τα τροχοφόρα», λέει η Λεβίτσκα, «συμβολίζουν ταυτόχρονα το ανθρώπινο επίτευγμα και την ανθρώπινη αποτυχία. Εχει να κάνει με τον πατέρα μου. Λάτρευε τις μηχανές και μιλούσε με πάθος για τα τρακτέρ και τα φορτηγά σαν να είχαν ανθρώπινες ιδιότητες». Η Μαρίνα Λεβίτσκα πιστεύει ότι είναι ο λάθος άνθρωπος να δώσει συμβουλές σε επίδοξους συγγραφείς καθώς άρχισε να γράφει στα 4 και είχε τη χαρά να δει βιβλίο της τυπωμένο στα 58! «Οπότε το πιο σημαντικό που μπορώ να πω είναι να μη το βάζει κανείς κάτω και το πιο σημαντικό να στρωθεί στη δουλειά. Πολλοί ονειρεύονται να γίνουν συγγραφείς αλλά ποτέ δεν γράφουν ούτε μία λέξη». Την ενδιαφέρει να γράφει για το σήμερα, «αλλά φυσικά, το παρόν είναι αυτό που είναι επειδή κάτι προϋπήρξε».
Η Μαρίνα Λεβίτσκα συναντάει σήμερα το κοινό στο Βρετανικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης, 7.30 μ.μ.
