Θεαματικό φινάλε επιχειρεί η «Πολιτιστική Ολυμπιάδα» με τους κατά Κλοντ Κρεσπέν «Ορνιθες», την τελευταία της παραγωγή που θα παρουσιαστεί στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Βύρωνα. Οι «Ορνιθες» του Μάνου Χατζιδάκι γίνονται στα χέρια του Κρεσπέν εντυπωσιακό πολυθέαμα όπου υπάρχει χώρος για… τα πάντα: μουσική, χορό, ακροβατικά.
«Περιπέτεια»
«Είναι σημαντική περιπέτεια να αντιμετωπίζεις ένα βουνό σαν τον Χατζιδάκι κι ένα μνημείο σαν τον Αριστοφάνη», είπε χθες ο Κλοντ Κρεσπέν, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου. Επισήμανε το γεγονός ότι οι «Ορνιθες» εντάχθηκαν στο πρόγραμμα της «Πολιτιστικής Ολυμπιάδας» γιατί «έτσι αποκαθίσταται η περιθωριοποιημένη τέχνη του τσίρκου». Και συνέχισε: «Βρίσκομαι ανάμεσα στον Αριστοφάνη και στον Χατζιδάκι χωρίς να ξεχωρίζω τον ένα από τον άλλο κι αυτό που στήθηκε σε οκτώ διαφορετικούς τόπους πριν τον Βύρωνα είναι ένα θέμα σύγχρονο και πρωτοποριακό». Ως προς τη μουσική της παράστασης, ο καθ’ ύλην αρμόδιος Νίκος Κυπουργός, τόνισε ότι «στηρίζεται στους Ορνιθες και όχι στον Αριστοφάνη. H μουσική δεν είναι αυτή που συνοδεύει ένα θεατρικό έργο, είναι αυτόνομη».
Στους «Ορνιθες» συμμετέχουν καλλιτέχνες από τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ελλάδα, με υπεύθυνο τον Κλοντ Κρεσπέν, γνωστό από τη συνεργασία του με το «Τσίρκο του Ηλιου», αλλά και από μια σειρά πολυθεαμάτων που έχει σκηνοθετήσει ανά τον κόσμο. Την παράσταση πλαισιώνουν ακροβάτες, ισορροπιστές και χορευτές από τη Γαλλία, μαζί με 30 ηθοποιούς που επιλέχθηκαν από την Ελλάδα. Συμμετέχει Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, Μικτή Χορωδία υπό τη διεύθυνση του Αντώνη Κοντογεωργίου και η 40μελής Νεανική Χορωδία του Λεοντείου Λυκείου N. Σμύρνης υπό τη διεύθυνση της Κατερίνας Βασιλικού. Τα τραγούδια του έργου ερμηνεύουν ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, η Σόνια Θεοδωρίδου, ο Δώρος Δημοσθένους και η Σαβίνα Γιαννάτου Στο ρόλο του Πεισθέταιρου ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
Στη δεκαετία του ’50
O Μάνος Χατζιδάκις καταπιάστηκε με τους «Ορνιθες» το 1959, για τη θρυλική παράσταση του «Θεάτρου Τέχνης». Το έργο όμως, πήρε την οριστική του μορφή το 1964, όταν ο συνθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειές του και να το ενορχηστρώσει για μεγάλη ορχήστρα. O Κρεσπέν μεταφέρει τη δράση του έργου στη δεκαετία του ’50 σ’ ένα ελληνικό χωριό. H στενή συνεργάτις του Γάλλου καλλιτέχνη και συνδημιουργός του σεναρίου Φλοριάν Γκαμπέρ είχε αποκαλύψει στον Βασίλη Αγγελικόπουλο για λογαριασμό της «Καθημερινής της Κυριακής» τους λόγους που τους οδήγησαν στο νέο σεναριακό πλαίσιο του έργου: «O Χατζιδάκις συνέθεσε το έργο του μεταξύ 1959 και 1964. H επιλογή του ιστορικού πλαισίου αποτελεί, απλώς, τιμή στην εποχή της σύνθεσης. Ολόκληρη η Ευρώπη αντιμετώπιζε ακόμη τις συνέπειες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. H ανάγκη της ανόρθωσης και ανοικοδόμησης ήταν παντού η ίδια. H πόλη που ο Πεισθέταιρος προτείνει να ανεγερθεί «κολλάει» σ’ αυτό το πλαίσιο. Ωστόσο, και δυστυχώς, το θέμα ανταποκρίνεται και σήμερα σε μια σκληρή πραγματικότητα του κόσμου ολόκληρου. Σήμερα, όπως στην εποχή της κλασικής Ελλάδας, οι πόλεμοι κατακρεουργούν τους λαούς και η διάθεση να είχες φτερούγες, να δραπετεύσεις ή να είσαι ερωτευμένος είναι κοινή σε όλους. Το ιστορικό πλαίσιο είναι λοιπόν ένα σημείο εκκίνησης που μας επιτρέπει, καθώς κοιτάμε από μακριά, να αποδώσουμε τη διεθνή εμβέλεια του σχεδίου».
