Ανία, πλήξη, αδιαφορία, κούραση (συνήθως, άνευ λόγου και αιτίας). Αυτή είναι, επί το πλείστον, η μαθητική ζωή στην Ελλάδα. Θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Θα μπορούσαν. Αρκεί να υπήρχε η πίστη σ’ ένα διαφορετικό σχολείο. Αρκεί πρωτοβουλίες όπως το πρόγραμμα των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού «Πάμε σινεμά;» να αποτελούσαν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Ας αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, το 2ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών με τις 121 πεντάλεπτες παραγωγές από Λύκεια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Θράκης και της Κρήτης που αρχίζει αύριο στις πρωτεύουσες των αντίστοιχων γεωγραφικών διαμερισμάτων και ολοκληρώνεται την Κυριακή το βράδυ με τις απονομές των έξι βραβείων, σαν μία καλή αρχή. Το φεστιβάλ, «καρπός» του διυπουργικού προγράμματος που οργανώνει και εκτελεί το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Και πέρυσι και φέτος, μία επταμελής κριτική επιτροπή βλέπει και αξιολογεί τις ταινίες.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος συμμετείχε στην «πρώτη» επιτροπή του νέου θεσμού. Ενα χρόνο μετά, θυμάται: «Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν οι ίδιοι οι μαθητές που έμπαιναν μπουλούκια- μπουλούκια στο «Ολυμπιείον» σαν να πήγαιναν σε γλέντι ή σε εκδρομή. Κι έτσι ήταν το σωστό. Τα ταινιάκια ήταν ανάλογα? σαν να μη βλέπουμε ακόμα καθαρά τον κόσμο, αλλά σαν να τον βλέπουμε πάντως καινούργιο, όπως την πρώτη φορά». O Διονύσης Σαββόπουλος δεν απάντησε αμέσως στους ιθύνοντες του φεστιβάλ όταν του πρότειναν μία θέση στην κριτική επιτροπή. «Ημουν επιφυλακτικός. Φοβόμουν ότι θα επρόκειτο για κάτι «καπελωμένο». Αποφάσισα να ανέβω στη Θεσσαλονίκη, μόνο όταν μου έστειλαν τις κασέτες με τις ταινίες και είδα περί τίνος επρόκειτο». Οσο για την έσχατη καταστροφολαγνεία που συνοδεύει κάθε συζήτηση για τους νέους ανθρώπους, ο Διονύσης Σαββόπουλος σχεδόν θυμώνει: «Δεν συμμερίζομαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Οι μαθητές είναι η σκληρότερα εργαζόμενη τάξη στην Ελλάδα».
Για τον Ακη Σακελλαρίου η συμμετοχή του στη φετινή κριτική επιτροπή ήταν μία «μεγάλη ευκαιρία»: «Οχι ασφαλώς γιατί βρέθηκα στη θέση του κριτή», εξηγεί αμέσως, «αλλά γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να δω ταινίες που διαφορετικά δύσκολα θα έβλεπα». Οι εντυπώσεις: «Ηταν μία τεράστια ευχάριστη έκπληξη. Για πρώτη φορά είδα ταινίες φτιαγμένες από εφήβους. Και το πρώτο που διαπίστωσα ήταν πόσο διαφορετικά πράγματα απασχολούν τα σημερινά παιδιά, αν θυμηθώ τι απασχολούσε εμάς όταν ήμασταν 17 ή 18 χρόνων». Ποιες διαφορές εντοπίζει ο ίδιος; «Τότε ο μεγαλύτερος προβληματισμός ήταν η πολιτική, κάτι που έχει εκλείψει σήμερα. H πολιτική του χθες έχει παραχωρήσει τη θέση της σε θέματα που έχουν να κάνουν με τις ερωτικές σχέσεις, τη φιλία, την ανασφάλεια, τα ναρκωτικά».
Οι διαφορές δεν αφορούν μόνο στις γενιές. Επιμέρους, διαφορετικές αποχρώσεις ανακαλύπτει ο Ακης Σακελλαρίου και κατά γεωγραφική περιοχή: «Οι ταινίες των παιδιών από την Κρήτη ήταν λουσμένες στο φως. Στη Θράκη πολλά πλάνα ήταν χιονισμένα, με αποτέλεσμα η αίσθηση να είναι πιο εσωτερική και εσωστρεφής. Στη Θεσσαλονίκη οι ταινίες είχαν χιούμορ, ενώ οι αθηναϊκές παραγωγές ήταν πιο εγκεφαλικές και σίγουρα οι πιο ακραίες». Πιο ακραίες; «Ηταν εκπληκτικό να βλέπεις ανάμεσα σε σχολεία της ίδια πόλης αλλά διαφορετικών περιοχών, τόσο μεγάλες διαφορές στον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζονταν τα θέματά τους». H μοναδική ένσταση του Ακη Σακελλαρίου έχει να κάνει με τον διαγωνιστικό χαρακτήρα του φεστιβάλ: «Είναι δύσκολο και άδικο να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε ταινίες μαθητών. Μια καλή ιδέα θα ήταν αν από την επόμενη χρονιά στην κριτική επιτροπή είχαμε και μαθητές».
