Παραμονές του αγώνα της Ατλέτικο Μαδρίτης με την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νόου» της Βαρκελώνης για τα προημιτελικά του Champions League, ο Ντιέγκο Σιμεόνε παρέθεσε την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου έχοντας στο πλευρό του τον Αντουάν Γκριεζμάν ως εκπρόσωπο των ποδοσφαιριστών.
Σε μια σπάνια κίνηση από έναν προπονητή, ο Αργεντινός θέλησε να πλέξει δημοσίως το εγκώμιο του Γάλλου επιθετικού, ο οποίος το καλοκαίρι αποχωρεί με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ορλάντο Σίτι, όντας ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου και ένας από τους πιο επιδραστικούς ποδοσφαιριστές των Ροχιμπκάνκος στη σύγχρονη εποχή.
Με τρεμάμενη φωνή και σχεδόν βουρκωμένος, ο «Τσόλο» ευχαρίστησε τον Γκριεζμάν «για όλη την δουλειά που έχεις κάνει, την ταπεινότητά σου, γιατί είσαι ένας θαυμαστός άνθρωπος για τα νέα παιδιά σε μια κοινωνία που χρειάζεται ανθρώπους όπως εσύ. Σε ευχαριστώ για όλα όσα μας έδωσες, όσα μας δίνεις και όλα όσα θα σε υποχρεώσω να συνεχίσεις να μας δίνεις».
Με τον Γκριεζμάν να χαμογελάει αμήχανα, αλλά τρυφερά, ο Σιμεόνε τον ευχαρίστησε ακόμα γιατί ποτέ δεν ξεπέρασε τη νοητή, λεπτή γραμμή της σχέσης προπονητή-παίκτη με τη φιλική, επισημαίνοντας στο φινάλε της σύντομης ομιλίας του ότι «σε θεωρώ οικογένεια, σε θεωρώ φίλο».
Στα 15 χρόνια της παρουσίας του στην άκρη του πάγκου της Ατλέτικο, ο 55χρονος προπονητής αντιμετωπίζει τους ποδοσφαιριστές του πρωτίστως ως αυτό που είναι (ποδοσφαιριστές), αλλά δεν ξεχνάει ποτέ ότι είναι άνθρωποι και, κυρίως, ότι από την δική τους απόδοση και το πώς εφαρμόζουν τις ιδέες του εξαρτάται και η δική του η δουλειά.
«Οι γονείς μου με έμαθαν να παίζω ποδόσφαιρο σαν στρατιώτης. Και τον πόλεμο τον κερδίζει αυτός που καλύτερα χρησιμοποιεί τους στρατιώτες του», είναι το βασικό μότο της δουλειάς του, η οποία στην Ατλέτικο του έχει αποφέρει δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ Ισπανίας, δύο Europa League, ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και δύο τελικούς Champions League.
Δύο τελικούς, αμφότεροι όμως χαμένοι με αντίπαλο την άσπονδη συμπολίτισσα Ρεάλ και με τον πλέον οδυνηρό τρόπο: Ο πρώτος στην παράταση και αφού η Ατλέτικο δέχθηκε την ισοφάριση στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, ο δεύτερος στα πέναλτι και αφού στην κανονική διάρκεια οι «ροχιμπλάνκος» είχαν χάσει πέναλτι με τον… Γκριεζμάν.
Οταν ήταν πιτσιρικάς, του χάρισαν ένα οχυρό με στρατιωτάκια και αυτός, αντί να τα βάλει σε παράταξη για πόλεμο, έφτιαξε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο και παράταξε δύο ενδεκάδες, τη μια απέναντι στην άλλη!
Ο Σιμεόνε βλέπει τους παίκτες του έτσι ακριβώς: Σαν στρατιώτες. Και αυτοί, όμως, τα δίνουν όλα για τον στρατηγό τους. Το περασμένο Σάββατο (04/04), ξεκούρασε πολλούς βασικούς του και φρόντισε αυτοί που έπαιξαν να… βγάλουν το λάδι στην Μπαρτσελόνα, η οποία πήρε μια νίκη που της δίνει μισό πρωτάθλημα αλλά, επί της ουσίας, δεν πλήγωσε επουδενί την Ατλέτικο.
Και τέσσερις ημέρες αργότερα (08/04), η πολύ πιο φρέσκια ομάδα του έπαιξε όπως έπρεπε στο «Καμπ Νόου» και, με πρωταγωνιστές δύο δικά του παιδιά, το ένα 100%, αφού είναι ο γιος του Τζουλιάνο, και το άλλο το πουλέν του, Χουλιάν Αλβαρες, πήρε μια νίκη (2-0) που φέρνει την Ατλέτικο μια ανάσα από τα ημιτελικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.
Η πρώτη νίκη του «Τσόλο» ως προπονητή στο συγκεκριμένο γήπεδο, όπου πριν από δώδεκα χρόνια κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα με την Ατλέτικο χάρη σε μια ισοπαλία, μόνο τυχαία δεν ήρθε.
Ο Σιμεόνε παράταξε ιδανικά την ομάδα του, ο μικρός Τζουλιάνο είχε την ικανότητα να κερδίσει την αποβολή του Πάου Κουμπαρσί και ο Αλβαρες, στη συνέχεια της φάσης, τη μαεστρία για να σκοράρει με μια καταπληκτική εκτέλεση φάουλ.
Στα 15 χρόνια παρουσίας του, όντας ο μακροβιότερος προπονητής που έχει καθίσει ποτέ σε πάγκο ισπανικής ομάδας, έχει δεχθεί επανειλημμένως κριτική για τον τρόπο που παίζει η ομάδα του, γιατί προτάσσει την άμυνα σε σχέση με την επίθεση και για το… ξύλο που κατά καιρούς μοιράζουν οι ποδοσφαιριστές του.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, εφόσον αυτά είναι εντός κανονισμών και δικαιώνουν μια ιδέα παιχνιδιού που χτίστηκε στη μελέτη προπονητών όπως ο Ζοσέ Μουρίνιο και ο Πεπ Γκουαρδιόλα (και όμως…), αλλά και την επιρροή που δέχθηκε ως ποδοσφαιριστής από τεχνικούς όπως ο Σβεν Γκόραν Ερικσον, ο Κάρλος Μπιλάρδο, ο Μαρσέλο Μπιέλσα ή ο Λουίς Αραγονές.
Κυρίως, όμως, χτίστηκε πάνω στις αξίες που του έμαθαν ο πατέρας του Κάρλος, πωλητής σωμάτων καλοριφέρ, και η μητέρα του Νίλντα, κομμώτρια. «Οι γονείς μου με δίδαξαν αξίες, σεβασμό, τάξη, όλα όσα με βοήθησαν στη ζωή. Αυτό περιλαμβάνει και τη σκληράδα μου μέσα στο γήπεδο. Είναι πολύ ευγενείς», έλεγε και λέει πάντα για τα σημεία αναφοράς της ζωής του.
Πριν από τέσσερα χρόνια και ύστερα από άνιση μάχη με ασθένεια, ο Κάρλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, με τον Ντιέγκο να υπόσχεται στην κηδεία του ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί το παράδειγμά του και να μεταδίδει τις αξίες στα πέντε παιδιά του (τρία αγόρια, όλα ποδοσφαιριστές, και δύο μικρότερα κορίτσια) από δύο διαφορετικές γυναίκες.
Σκληροτράχηλος μέσος στα νιάτα του, έκανε σπουδαία καριέρα σε ομάδες όπως η Βέλεζ Σάρσφιλντ, η Σεβίλλη, η Ιντερ και η Λάτσιο, αλλά η ομάδα που αναμφίβολα τον σημάδεψε, πέραν από την εθνική Αργεντινής (108 συμμετοχές παρακαλώ!), ήταν η Ατλέτικο, στην οποία έπαιξε πέντε χρόνια σε δύο διαφορετικές θητείες.
Οταν κρέμασε τα παπούτσια του στηνΡάσινγκ Κλουμπ, την ανέλαβε αμέσως ως προπονητής, εκκινώντας μια καριέρα που τον καθιέρωσε αρχικά στη χώρα του για να συνεχίσει στην Ιταλία (Κατάνια), να φλερτάρει με την Ελλάδα (ΑΕΚ) και να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της αγαπημένης του ομάδας, η οποία είχε αποκλειστεί πρόωρα από το Κύπελλο και βρισκόταν μόλις τέσσερις βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού της La Liga.
«Μπαμπά, αν τα πας καλά, δεν θα γυρίσεις», του είπε ο (μικρός τότε) Τζουλιάνο όταν δέχθηκε την πρόταση της Ατλέτικο και αποφάσιζε να ξενιτευτεί εκ νέου. Παρότι δίστασε για λίγο, είπε εντέλει το «ναι» που άλλαξε για πάντα τη ζωή του και την Ιστορία της Ατλέτικο, την οποία οδηγεί με σταθερά βήματα και λέξεις-κλειδιά όπως θυσία, προσπάθεια και ταπεινότητα.
Στο «Μετροπολιτάνο» του έχουν δώσει το ελευθέρας για να παραμείνει για όσο καιρό επιθυμεί (έχει συμβόλαιο έως το 2027, αλλά το ανανεώνει όποτε θέλει) και, αναγνωρίζοντας την τεράστια προσφορά του, τον έχουν κάνει έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους προπονητές στον κόσμο, με τις ετήσιες αποδοχές του να ξεπερνούν τα 25 εκατ. ευρώ μεικτά.
Ο ίδιος ξέρει ότι όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος και πως κάποια στιγμή ο κύκλος του θα κλείσει. Αλλά, πριν γίνει αυτό, νιώθει ότι έχει ένα ανεξόφλητο γραμμάτιο, το οποίο έχει τη μορφή της κούπας με τα μεγάλα αυτιά…
