Το Jannah (Τζανάχ) είναι ο Παράδεισος στο Ισλάμ. Στο Κοράνι περιγράφεται ως ένας αιώνιος κήπος απολαύσεων, ένας τόπος χωρίς πόνο, λύπη ή γήρας, με ποτάμια από νερό, γάλα και μέλι, προσφέροντας πνευματική και σωματική ευτυχία.
Ο Αϊμέν Χουσεΐν Γκαντχμπάν Αλ Μαφράτζε, μουσουλμάνος όπως το 90% των Ιρακινών, ξέρει ότι με τις αναποδιές που αντιμετώπισε στη ζωή του έχει κερδίσει δικαιωματικά μια θέση στο Τζανάχ, αδιαφορώντας αν ισχύει η αναφορά για τις 72 παρθένες (houri) ως (επιπλέον) ανταμοιβή για τους άνδρες.
Με το γκολ που έστειλε το Ιράκ σε Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά έπειτα από σαράντα ολόκληρα χρόνια, στο διηπειρωτικό μπαράζ με τη Βολιβία τα ξημερώματα της Τετάρτης (01/04), ο αρχηγός των «λιονταριών της Μεσοποταμίας» (το παρατσούκλι της εθνικής ομάδας) φρόντισε να «καπαρώσει» αυτή τη θέση, βγάζοντας στους δρόμους εκατομμύρια συμπατριώτες του για να πανηγυρίσουν τη μουντιαλική επιστροφή.
Ο «Ανθρωπος με το Τσεκούρι» (Abu Tubar), όπως είναι το παρατσούκλι του 30χρονου γκολτζή της Αλ Καρμά, ξέσπασε σε λυγμούς με το φινάλε του αγώνα και έσπευσε να αφιερώσει το «χρυσό», ιστορικό του γκολ στην οικογένειά του, η οποία τόσο έχει ταλαιπωρηθεί και ταλαιπωρείται ακόμα.
Iraq 🆚 Bolivia
Iraq return to the #FIFAWorldCup 40 years later. pic.twitter.com/fknt56hTJ1
— FIFA World Cup (@FIFAWorldCup) April 1, 2026
Μεγάλωσε στη Χαβίτζα, μία από τις περιοχές του Ιράκ που περισσότερο επλήγησαν από τον πόλεμο στη χώρα και τους βομβαρδισμούς από τους Αμερικανούς, τους οποίους ακολούθησαν μάχες μεταξύ διαδηλωτών σουνιτών και τον ιρακινό στρατό, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 200 μέσα σε λίγες ημέρες.
Ο πατέρας του, αξιωματικός του στρατού, δολοφονήθηκε από την Αλ Κάιντα το 2008, όταν ο Αϊμέν ήταν μόλις δώδεκα ετών, αλλά έκανε ήδη όνειρα για να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Λίγους μήνες αργότερα, άλλωστε, ενσωματώθηκε στο φυτώριο της Αλ Αλάμ, για να αρχίσει να χτίζει μια καριέρα που έχει εκτυλιχθεί σε Ιράκ, Τυνησία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Μαρόκο, αλλά όχι (και) Ευρώπη.
Οι τραγωδίες για την οικογένεια του Χουσεΐν, όμως, δεν σταμάτησαν στην τραγική απώλεια του πατέρα. Λίγα χρόνια αργότερα ο αδελφός του, αστυνομικός στο επάγγελμα, απήχθη από τον ISIS και έκτοτε η τύχη του αγνοείται. Οι δικοί του άνθρωποι, βεβαίως, τον θεωρούν νεκρό.
Το 2014, όταν ο Αϊμέν έγινε επαγγελματίας για λογαριασμό της Αλ Κορ, η οικογένειά του υποχρεώθηκε να φύγει από το σπίτι της στη Χαβίτζα και να γίνει εσωτερική πρόσφυγας λόγω της κατάστασης, μετακομίζοντας στο γειτονικό Κιρκούκ, όπου ξεκίνησε επί της ουσίας από το μηδέν, βυθισμένη στην αβεβαιότητα και την αστάθεια.
Παρά τις συνεχείς αναποδιές, η οικογένεια Χουσεΐν κοίταξε μπροστά και το ίδιο κάνει ο προστάτης της πλέον, με το ποδόσφαιρο να αποτελεί πολύτιμο στήριγμά του σε αυτή τη γεμάτη δυσκολίες πορεία. «Αν αφήσω το ποδόσφαιρο, δεν θα άλλαζε τίποτα. Δεν θα έπαιρνα πίσω τίποτα απ’ όσα έχω χάσει,» λέει για τις οδυνηρές απώλειες, οι οποίες τον έκαναν πιο σκληρό, αλλά και πιο αποφασιστικό.
Το 2017, σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του, ο νεαρός τότε Χουσεΐν είχε πει ότι «στόχος μου είναι να οδηγήσω το Ιράκ στο Παγκόσμιο Κύπελλο». Χρειάστηκε να περιμένει εννέα χρόνια, αλλά τα κατάφερε και τώρα δρέπει τους καρπούς της επιτυχημένης προσπάθειάς του, ενόψει του μεγάλου ραντεβού του καλοκαιριού, στο οποίο το Ιράκ θα αντιμετωπίσει στη φάση ομίλων τη Γαλλία του Κιλιάν Εμπαπέ, τη Σενεγάλη του Σαντιό Μανέ και τη Νορβηγία του Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ.
Η υπομονή είναι μια από τις αρετές ενός ανθρώπου που βίωσε τόσες αναποδιές, αλλά παρέμεινε πάντα πιστός στη χώρα, στη θρησκεία και, κυρίως, στο άθλημά του. «Ενας γιος του Ιράκ, αν δώσει μια υπόσχεση, την κρατάει. Αν μιλάει, λέει την αλήθεια. Και αν σηκωθεί, σείει τη γη κάτω από τα πόδια της απελπισίας», ανέφερε σε ποστάρισμά του στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ανεβάζοντας το βίντεο με εκείνη την ατάκα αλλά και τα πανηγύρια μετά το ιστορικό του γκολ.
Αυτό που σημείωσε με εξαιρετικό σουτ στην κίνηση μέσα από την περιοχή μετά από σέντρα του Χουσεΐν Αλί, βγάζοντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού για να το κρατήσει σφιχτά στο χέρι του, σαν να κρατούσε νοερά όλη τη χώρα στην παλάμη του, για να της πει πως, παρότι τον έχει πληγώσει πολλές φορές, εκείνος την αγαπάει με πάθος και της προσφέρει μια αξέχαστη, αθλητική υπηρεσία.
Ο Χουσεΐν ζήτησε η ημέρα της πρόκρισης να χαρακτηριστεί εθνική αργία, ευχαρίστησε τον Αλλάχ για τη βοήθειά του και απέδωσε την επιτυχία στην ενότητα μιας ομάδας που χρειάστηκε να περιμένει τέσσερις δεκαετίες για να δώσει εκ νέου το «παρών» στην κορυφαία διοργάνωση παγκοσμίως σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Το 1986, στο Μεξικό, το Ιράκ πλήρωσε την απειρία του και η παρθενική εμπειρία ήταν μάλλον γλυκόπικρη, με τρεις ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια κόντρα σε Παραγουάη (0-1), Βέλγιο (1-2) και Μεξικό (0-1).
Πάλεψε και τα τρία παιχνίδια και το ίδιο φιλοδοξεί να κάνει και τον προσεχή Ιούνιο, αγωνιζόμενο στο Φόξμπορο της Μασαχουσέτης (με Νορβηγία), στη Φιλαδέλφεια (με Γαλλία) και στο Τορόντο (με Σενεγάλη).
Ξέρει ότι οι πιθανότητες δεν είναι μαζί του, αλλά αυτό ελάχιστα το απασχολεί, αφού δεδομένα θα παίξει με άγνοια κινδύνου. Και αν απορείτε γι’ αυτή τη στάση, ρωτήστε τον Αϊμέν Χουσεΐν να σας αφηγηθεί τι έχει περάσει στη ζωή του…
