Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι επέμενε ότι «τίποτα δεν ενισχύει τη δύναμη, την εσωτερική εξουσία σου όσο η σιωπή». Ο Ακίλε Πολονάρα δεν θυμάται να το είχε διαβάσει στα σχολικά χρόνια. Εκείνο, πάντως, που δεν μπορεί με τίποτα να θυμηθεί είναι ποιος του το ανέφερε πρόσφατα και τον υποχρέωσε να το σκεφτεί καλά. Για την ακρίβεια, όσο κι αν ταυτιζόταν με αυτό, ήθελε να πράξει το αντίθετο και να μιλήσει, με κάθε τρόπο. Για εβδομάδες, αναρωτιόταν για την κάθε δύναμη και την πραγματική ισχύ της. Τη δύναμη της σιωπής. Τη δύναμη των λόγων. Τη δύναμη των πράξεων. Αναλογίστηκε τι (του) ταιριάζει, πριν καταλάβει ότι ήταν μάταιο αυτό. Γιατί να μην ήταν ένας συνδυασμός όλων;
Τον περασμένο Ιούνιο, ο 34χρονος Ιταλός φόργουορντ (τότε) της Βίρτους Μπολόνια, αποκάλυψε ότι μετά την προ διετίας μάχη με τον καρκίνο, πρέπει να αντιμετωπίσει και τη μυελογενή λευχαιμία. Η «τράπουλα» της ζωής του έμοιαζε «σημαδεμένη». Η πρώτη «νίκη» του έδειχνε ανούσια. Δεν ήταν, ωστόσο, καθώς έστω και με μικρή καθυστέρηση και με μπόλικη θλίψη και απογοήτευση στο ενδιάμεσο, θα του έδειχνε και πάλι τον δρόμο. Ο Πολονάρα λίγο έλειψε να χάσει ολοκληρωτικά το μυαλό του. Το παραδέχθηκε, αλλά δεν το έκανε. Δεν τον άφησαν να το κάνει. Το βράδυ της Δευτέρας (30/3), ένα βίντεο της Σάσαρι, ομάδας η οποία αποφάσισε να του προσφέρει συμβόλαιο και να τον περιμένει όσο χρειαστεί, τον έδειξε και πάλι στο γήπεδο, να σουτάρει.
I video che fanno bene al cuore 🫀
Dopo la malattia e il trapianto di midollo Achi è tornato ad allenarsi e sta facendo allenamento individuale in palestra a Sassari 👏🏻💪🏻#Polonara pic.twitter.com/M8kc2fzIAR
— Eurosport IT (@Eurosport_IT) March 30, 2026
Το «δεύτερο ημίχρονό» του, όπως είναι ο τίτλος του βιβλίου («Il mio secondo tempo») που έγραψε, συνεχίζεται.
Το (ευτυχώς) κλειστό παράθυρο και η αλλαγή στάσης
Ενόσω διαρκούσαν η γενναία μάχη του με τη λευχαιμία, η μεταμόσχευση μυελού των οστών και το κώμα στο οποίο έπεσε για περίπου δέκα μέρες, οι σκοτεινές στιγμές και σκέψεις τον κατέκλυσαν. Αποφάσισε, ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο, να γράψει ένα βιβλίο με τη βοήθεια του Μάρκο Γκαραβάλια και στο οποίο ομολόγησε πως «σε κάποιο σημείο, δεν έτρωγα, δεν έπινα, δεν ήθελα να δω κανέναν. Μετά μου έκαναν ένα πάρτι και…». Ο Πολονάρα εξήγησε ότι δεν άντεχε και «σκέφτηκα “αρκετά, θα πηδήξω από το παράθυρο του νοσοκομείου και θα τελειώσουν όλα”». Η σύζυγός του, Ερικα, μόνιμα στο πλευρό του, τον ταρακούνησε και ο Ιταλός τονίζει πως «μου είπε ότι πρέπει να αντισταθώ για την οικογένειά μας, για τα παιδιά μας. Με έκανε να καταλάβω ότι “δεν είναι δίκαιο για τα παιδιά μου να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή να πιστεύουν ότι ο μπαμπάς τουλάχιστον δεν προσπάθησε”».
Ο Ακίλε Πολονάρα μετέφερε τον πόνο του στις σελίδες. Αυτό τον απελευθέρωσε. Αυτό στο οποίο επιμένει είναι πως «σε πολλούς ανθρώπους φαίνεται σαν να έχω κάνει… ποιος ξέρει τι; Στην πραγματικότητα έπεσα σε κώμα και ξύπνησα. Δεν βλέπω τίποτα ηρωικό σε αυτό». Σε συνέντευξή του στη «gazzetta.it», για την προσωρινή επιστροφή του στο παρκέ της Σάσαρι, επισήμανε ότι «το να ξαναπιάσω την μπάλα έπειτα από δέκα μήνες ήταν συναρπαστικό, όμορφο. Στην αρχή ένιωθα σαν να ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα μπάσκετ», και εξήγησε πως «ακόμη δεν σκέφτομαι το μπάσκετ, αλλά τη ζωή, γιατί το πραγματικό παιχνίδι είναι να παίζεις εκτός γηπέδου. Θα ήθελα να έχω περισσότερη τύχη στη ζωή, ή, τουλάχιστον, λιγότερη ατυχία».
Η «άλλη διάσταση», οι απορίες της κόρης του και οι πιθανότητες υποτροπής
Στην ίδια συνέντευξη, ο Ακίλε Πολονάρα πρόσθεσε πως «το να πω την ιστορία μου ήταν πάντα στο μυαλό μου, ίσως στο τέλος της καριέρας μου. Αλλά επέλεξα να το κάνω τώρα για να εκμεταλλευτώ αυτή την ευκαιρία. Είχα πολλές ελεύθερες μέρες και έναν καταιγισμό ιδεών». Στην ερώτηση για τις αναμνήσεις από το κώμα, αποκρίθηκε ότι «αισθανόμουν σαν να ταξίδευα σε μια άλλη διάσταση. Ενιωθα την παρουσία της γυναίκας μου και τίποτα άλλο γύρω μου». Δεν ήταν μόνο η δύναμη από την παρουσία και τη στήριξη της συντρόφου του. Ο Ιταλός αφηγήθηκε πως «για την ώρα, ο επόμενος αγώνας μου δεν είναι σε ένα γήπεδο» και εξιστόρησε συνομιλίες με την κόρη του:
Achille Polonara set a date for his comeback after a life-threatening illness 👏💪
A true warrior: https://t.co/IcohWWDqNk pic.twitter.com/MeQPE0ACr9
— BasketNews (@BasketNews_com) January 26, 2026
«Η Βιτόρια είναι πολύ έξυπνη και έχει καταλάβει κάτι. Με ρώτησε μάλιστα, “μπαμπά, τι είναι το κώμα;” Δεν είναι εύκολο να μιλάς για αυτά τα θέματα και προσπαθούσα να αλλάξω θέμα συζήτησης. Στο βιβλίο αναφέρω ότι “η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να σηκώνεις ένα τρόπαιο, αλλά να μπορείς να σηκώνεσαι μόνος σου, κάθε φορά που η ζωή σε ρίχνει κάτω”. Υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές που ξεπέρασα χάρη στη σύζυγό μου Ερικα, που μου έλεγε “πρέπει να αγωνιστείς για τα παιδιά μας, τη Βιτόρια και τον Ακίλε τζούνιορ. Αν δεν το κάνεις, δεν θα σε συγχωρήσουν που τα παράτησες”. Μου είχαν πει ότι υπάρχουν 90% πιθανότητες να πεθάνω».
Ο Πολονάρα μίλησε και για τη συνέχεια της αποθεραπείας του, επισημαίνοντας ότι «την περασμένη εβδομάδα ήμουν στη Βαλένθια και άρχισα να παίρνω πειραματικά χάπια που μειώνουν το ποσοστό υποτροπής. Αλλά είναι μια αρκετά μακρά διαδικασία. Θα χρειαστούν 2-3 χρόνια για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος».
Ο μαχητής Ακίλε δεν κρύβει πως «σε αυτή τη διαδικασία είχα αρκετά νοητικά μπλακ άουτ. Μετά την έξοδο από την εντατική και το κώμα, αρνιόμουν να φάω, να πιω νερό, έμενα με τα φώτα σβηστά και δεν μιλούσα σε κανέναν πλην της συζύγου μου. Ημουν θυμωμένος με τον κόσμο. Νομίζω ότι ήταν ένα είδος κατάθλιψης». Ωστόσο, αποκάλυψε ότι «όλα άλλαξαν όταν διοργάνωσαν ένα πάρτι γενεθλίων για μένα και πέρασα μια υπέροχη μέρα. Είχε έρθει και ο πρώην συμπαίκτης μου, Μάρκο Μπελινέλι. Εκτοτε άρχισα να αναρρώνω και να αφήνω στην άκρη τις κακές σκέψεις. Τώρα δεν αναρωτιέμαι πλέον “γιατί εγώ;”. Η κακή τύχη συμβαίνει ξαφνικά και δεν υπάρχει απάντηση». Κατέληξε λέγοντας ότι «ήμουν πολύ θρησκευόμενος άνθρωπος, αλλά τώρα δεν είμαι πια. Προσευχόμουν κάθε βράδυ. Τώρα, ειλικρινά, δεν μπορώ. Ακόμα κι αν οι φίλοι μου μου λένε “έλα, είσαι ευλογημένος, ίσως κάποιος εκεί πάνω σε βοήθησε”. Ομως εγώ σκεφτόμουν τότε ότι και “κάποιος ήταν που με… αρρώστησε”. Δεν τα σκέφτομαι τώρα πια. Σήμερα αισθάνομαι νικητής».
