Τον Νοέμβριο του (πολύ) μακρινού 1942, το Κόσοβο έπαιξε για πρώτη φορά στην ιστορία του ένα φιλικό παιχνίδι, στο πλαίσιο των εορτασμών για την 30ή επέτειο από την ανεξαρτητοποίηση της (γείτονος και αδελφικής) Αλβανίας. Το πάλεψε, αλλά ηττήθηκε με 2-0.
25 χρόνια αργότερα, πάλι μήνα Νοέμβριο, έδωσε έναν φιλικό αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία για πρώτη φορά ως αυτόνομη επαρχία, με μια μεικτή ενδεκάδα Αλβανών και Σέρβων παικτών. Το πάλεψε, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και πήρε απρόσμενο (και περήφανο) 3-3.
Τον Φεβρουάριο του 1993, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, έδωσε φιλικό με την Αλβανία, το πρώτο μετά τη διάλυση της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Το πάλεψε, αλλά και πάλι δεν κατάφερε να νικήσει, χάνοντας μάλιστα με 3-1.
Τον Σεπτέμβριο του 2002, στο πρώτο του ματς μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, έπαιξε φιλικό με την Αλβανία. Το πάλεψε, όπως έκανε πάντα, και έχασε (0-1), όπως έκανε σχεδόν πάντα μέχρι τότε.
Το Κόσοβο ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα και επίσημα στις 17 Φεβρουαρίου του 2008, αλλά χρειάστηκε να περιμένει οκτώ ολόκληρα χρόνια για να γίνει δεκτό και επίσημα ως μέλος από UEFA και FIFA, προκειμένου να μπορεί να παίρνει μέρος στις προκριματικές φάσεις Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων και Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Από τότε που έκανε την πρεμιέρα του έχουν περάσει δέκα χρόνια και, το βράδυ της Τρίτης (31/03) στην Πρίστινα, έχει κόντρα στην Τουρκία την ιστορική ευκαιρία να πανηγυρίσει την παρθενική του συμμετοχή σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Κάτι, βεβαίως, που φάνταζε αδύνατο όταν άρχισε να λειτουργεί ως κανονική εθνική ομάδα, κάνοντας φιλική πρεμιέρα τέτοια εποχή το 2014, σε ματς με την Αϊτή (για την ιστορία, 0-0). «Μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι δεν γνώριζα το 50% των ονομάτων των συμπαικτών μου», θυμάται ο Σαμίρ Ουικάνι, παλαίμαχος τερματοφύλακας με θητεία σε ομάδες όπως η Παλέρμο και η Τορίνο, ο οποίος έπαιξε είκοσι αγώνες με την εθνική ομάδα της Αλβανίας, προτού γίνει διεθνής με το Κόσοβο.
Στα 37 του χρόνια πλέον, είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και ο αθλητικός διευθυντής της εθνικής ομάδας της μικρής χώρας του, ο πληθυσμός της οποίας ξεπερνάει μετά βίας το 1,5 εκατομμύριο κατοίκους, αν και βεβαίως υπάρχουν Κοσοβάροι διάσπαρτοι σε όλο τον πλανήτη.
Είναι δεδομένο ότι απόψε οι καρδιές τους θα χτυπούν σαν μία, ελπίζοντας σε ένα ακόμα «μπαμ», μετά τη νίκη επί της Σλοβακίας στην Μπρατισλάβα (4-3), η οποία έφερε την ομάδα του Φράνκο Φόντα απέναντι στην ισχυρή Τουρκία που αποτελείται από παίκτες-σταρ όπως ο Αρντά Γκιουλέρ (Ρεάλ Μαδρίτης), ο Χακάν Τσαλχάνογλου (Iντερ) ή ο Κενάν Γιλντίζ (Γιουβέντους).
Ο Ουικάνι θυμάται ότι στο ξεκίνημα οι νεόκοποι διεθνείς, παιδιά του πολέμου στην πλειονότητά τους, έκαναν προπόνηση σε ένα γήπεδο κοντά σε ένα από τα εργοστάσια που περισσότερη μόλυνση προκαλεί στην Ευρώπη, ενώ έπρεπε να κάνουν ακόμα και ταξίδι (γιατί τέτοιο ήταν) τριών ωρών για να δώσουν έναν αγώνα.
Δεν τους ενδιέφερε, δεν τους πείραζε, γιατί είχαν έναν σκοπό: Να υπερασπιστούν με περηφάνια την εθνική τους ομάδα, η οποία έκανε επίσημο ποδαρικό στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018, αντιμετωπίζοντας στο παγωμένο Τουρκού τη Φινλανδία.
Στο ξενοδοχείο όπου διέμενε η ομάδα, λίγες ώρες πριν από το ματς, η αποστολή έλαβε επίσημη ενημέρωση ότι οι ποδοσφαιριστές που είχαν αγωνιστεί ήδη με άλλες εθνικές ομάδες στο παρελθόν (όπως ο Ουικάνι) είχαν πλέον το δικαίωμα να το κάνουν με το Κόσοβο.
Τα δάκρυα χαράς και ανακούφισης πλημμύρισαν τα πρόσωπα και τις ψυχές των ποδοσφαιριστών. Και, με αυτή την ώθηση, έκαναν την έκπληξη, αποσπώντας έναν βαθμό με ισόπαλο 1-1. Αποδείχθηκε, βεβαίως, ο μοναδικός σε εκείνη την προκριματική φάση, αφού το Κόσοβο έχασε όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια που έδωσε σε έναν όμιλο με Κροατία, Φινλανδία, Ισλανδία, Ουκρανία και Τουρκία.
Με την τελευταία, την οποία είχε αντιμετωπίσει και δύο μήνες μετά το φιλικό με τη Αϊτή, χάνοντας με 6-1, ανταμώνει και πάλι απόψε, γνωρίζοντας πως είναι το απόλυτο αουτσάιντερ, αλλά ότι έχει πολύ λίγα να χάσει και πολλά, πάρα πολλά να κερδίσει, εφόσον τα καταφέρει.
Eκτοτε, άλλωστε, η ομοσπονδία δούλεψε σκληρά για να διαμορφώσει μια πλήρως ανταγωνιστική ομάδα, η οποία αποτελείται ως επί το πλείστον από ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται εκτός συνόρων.
Είναι χαρακτηριστικό πως στην αποστολή που συνέθεσε ο Φόντα γι’ αυτό το δίδυμο των αγώνων ούτε ένας από τους 23 ποδοσφαιριστές δεν αγωνίζεται στο Κόσοβο, αλλά σε ομάδες επιπέδου Γιουβέντους (Eντον Ζέγκροβα), Μπεσίκτας (Μίλοτ Ράσιτσα) ή Μαγιόρκα (Βεντάτ Μουρίτσι).
Το Κόσοβο έγινε δεκτό από τις ποδοσφαιρικές αρχές χάρη στον αγώνα που έδωσε ο Φαντίλ Βόκρι, άλλοτε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και παλαίμαχος, σπουδαίος επιθετικός που φόρεσε δώδεκα φορές τη φανέλα της εθνικής Γιουγκοσλαβίας.
Οταν ο Βόκρι διαπίστωσε ότι πήρε το «πράσινο φως» από την UEFA, ξέσπασε σε λυγμούς, αφού συνειδητοποίησε ότι, επιτέλους, ο αγώνας του δικαιώθηκε. Δυστυχώς, δεν έζησε για να δρέψει τους καρπούς αυτού. Πέθανε τον Ιούνιο του 2018, μόλις στα 57 του χρόνια, από καρδιακή ανακοπή.
Την ίδια ημέρα, το γήπεδο της Πρίστινα, ομάδα στην οποία ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά, πήρε το όνομά του. Και, σε αυτό το (πλήρως ανακαινισμένο πλέον) γήπεδο, το Κόσοβο θα προσπαθήσει απόψε με τη στήριξη 14.000 θεατών, αλλά και νοερά εκατομμυρίων Κοσοβάρων σε όλο τον πλανήτη, να γράψει ιστορία και να γίνει η πέμπτη πρωτάρα του επικείμενου Μουντιάλ, μετά την Ιορδανία, το Κουρασάο, το Ουζμπεκιστάν και το Πράσινο Ακρωτήρι.
