Δεν αποχωρίζεται ποτέ το κινητό, τα καλλυντικά, το ανθρακούχο νερό, το τσαντάκι τσέπης και, με εξαίρεση τα (πολλά) ταξίδια, τα σκυλιά της. Στο φόντο οθόνης κυριαρχεί η φωτογραφία της μητέρας της Μπόνι, την οποία έχασε το 2018 από καρκίνο στον εγκέφαλο.
Η μαμά της, τουλάχιστον, πρόλαβε να δει την Πάιπερ Γκίλις να αγωνίζεται στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Πιοντσάνγκ στη Νότια Κορέα. «Ως μαμά, ήταν πάντα εκεί για εμένα, στηρίζοντας τα όνειρα και την καριέρα μου», θυμάται με συγκίνηση η Αμερικανοκαναδή πατινέζ, η οποία τον χειμώνα του 2022 ήρθε και η ίδια αντιμέτωπη με τον φόβο του θανάτου, αφού διαγνώστηκε με καρκίνο στις ωοθήκες.
YOUR BRONZE MEDALLISTS PIPER GILLES AND PAUL POIRIER #MedalCelebrations presented by @BRPglobal #BRPHeartbeat pic.twitter.com/3eRPcaQFGf
— CBC Olympics (@CBCOlympics) February 11, 2026
Οι γιατροί εντόπισαν μια κύστη εννέα εκαστοστών στην αριστερή ωοθήκη της, στην οποία είχε προσκολληθεί ένας όγκος. Υποβλήθηκε σε επέμβαση που επιβεβαίωσε ότι ήταν καρκίνος στο πρώτο στάδιο, με τον γιατρό της να την διαβεβαιώνει ότι μόλις ανέρρωνε, θα μπορούσε να επιστρέψει στο πατινάζ, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες.
«Και πάλι, πέρασα τον επόμενο χρόνο μέσα στον φόβο μήπως ο όγκος επιστρέψει», εξηγεί η 34χρονη σήμερα Πάιπερ, η οποία επέστρεψε στις (σκληρές) προπονήσεις με τον παρτενέρ της στο καλλιτεχνικό πατινάζ, Πολ Πουαριέ, και, τρία χρόνια μετά τη μάχη της για τη ζωή, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονται αυτές τις ημέρες σε Μιλάνο και Κορτίνα.
Στο πλευρό της αυτή τη φορά δεν ήταν η μητέρα της, όπως είχε συμβεί τόσες φορές στο παρελθόν, όταν η Πάιπερ κατακτούσε μετάλλια και διακρίσεις, στον δρόμο προς την καθιέρωση σε ένα άθλημα που λατρεύει από μικρό παιδί και με το οποίο ασχολήθηκε σοβαρά από τα έντεκά της χρόνια και αφού είχε φορέσει πατίνια για πρώτη φορά στα… δύο της!
«Ηταν η πρώτη, η πιο φανατική μου οπαδός, και ξέρω τι θα ήθελε να κάνω, γι’ αυτό και συνέχισα να κάνω πατινάζ, έστω και αν είναι σκληρό να τελειώνω τον αγώνα και να μην την ακούω να φωνάζει από τον ενθουσιασμό της», εξηγεί για την απώλεια και την πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ.
Μαζί της, όμως, ήταν η δίδυμη αδελφή της Αλέξε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Τοντ, τα χνάρια του οποίου στο πατινάζ ακολούθησαν αμφότερες, έστω και αν η Πάιπερ εξελίχθηκε στην μεγάλη πρωταθλήτρια της οικογένειας. Τόσο πάνω στον πάγο, όσο και έξω από αυτόν.
«Η περιπέτεια που πέρασα, μου άλλαξε την οπτική μου γωνία για τη ζωή. Πλέον δίνω αξία στην κάθε στιγμή, γιατί η ζωή είναι μια κατάσταση “άνω – κάτω” και η αθλητική καριέρα είναι εφήμερη», εξηγεί η χάλκινη ολυμπιονίκης, η οποία γεννήθηκε στο Ρόκφορντ του Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά τον Δεκέμβριο του 2013 απέκτησε την καναδέζικη υπηκοότητα, χάρη στο γεγονός ότι η μητέρα και η γιαγιά της ήταν από τον Καναδά.
Παρότι δυσλεξική, ξεπέρασε τις όποιες δυσκολίες συνάντησε και σπούδασε σχέδιο εσωτερικής διακόσμησης στο Πανεπιστήμιο Ράιερσον του Τορόντο και, όταν κρεμάσει οριστικά τα πατίνια, θα ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό.
Τον Ιούνιο του 2022, λίγους μήνες προτού μάθει για τον καρκίνο, αρραβωνιάστηκε τον σύντροφό της Νέιθαν Κέλι και οι δυο τους παντρεύτηκαν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, δημοσιοποιώντας τον γάμο τους την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 2023.
Τρία χρόνια αργότερα, η Πάιπερ απολαμβάνει τον έγγαμο βίο, αλλά και την κοινή πορεία με τον παρτενέρ της Πολ Πουαριέ, ο οποίος της στάθηκε σε όλες τις δύσκολες στιγμές και μαζί πανηγύρισαν μια ιστορική, ανεπανάληπτη επιτυχία, ανεβαίνοντας στο ένδοξο ολυμπιακό βάθρο.
We are speechless. This is the Olympic moment they‘ve worked for ✨ #ISUShowtime #Olympics #MilanoCortina2026 #FigureSkating pic.twitter.com/JDGQVsMM6b
— ISU Figure Skating (@ISU_Figure) February 11, 2026
«Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα μου με τον καρκίνο, ο Πολ ήταν φοβερά υποστηρικτικός. Λένε ότι οι συνεργασίες στο πατινάζ είναι σαν ένα είδος γάμου και ο Πολ ήταν δίπλα μου και στην υγεία και στην αρρώστια», λέει με ειλικρινή περηφάνεια για τον επίσης 34χρονο Πουαριέ, με τον οποίο είναι (επαγγελματικό) ζευγάρι εδώ και 15 χρόνια.
Δεν του οφείλει μόνο τη στήριξη στα εύκολα και στα δύσκολα, αλλά και γιατί εκείνος την επανάφερε επί της ουσίας στους αγώνες. Κάποια στιγμή και επειδή με τον δεύτερο παρτενέρ της Ζάκαρι Ντόνοχιου (μετά τον Τίμοθι ΜακΚέρναν) δεν είχε χημεία, αποφάσισε στα 18 της να παρατήσει το καλλιτεχνικό πατινάζ.
Πήγε στο Λος Αντζελες και έκανε δοκιμαστικό για να συμμετάσχει στην εκπομπή Skating With the Stars. Είχε αποφασίσει ότι έχασε την αγάπη της για το καλλιτεχνικό πατινάζ, αλλά, μετά από έναν χρόνο στο Λος Αντζελες, ο Πουαριέ της ζήτησε να προπονηθούν μαζί και, μέσω αυτής της διαδικασίας, φούντωσε και πάλι η φλόγα μέσα της.
Στο λυκόφως της σπουδαίας καριέρας της, η Γκίλις έμελλε να γευτεί τη μεγαλύτερή της επιτυχία, η οποία βεβαίως δεν ήρθε τυχαία, αφού καθημερινά προπονούνταν πέντε ώρες στον πάγο, ενώ άλλες δύο έκανε φυσιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.
Εφτασε στην Ιταλία πιο δυνατή από ποτέ, ψυχικά και σωματικά, με μια στολή εμπνευσμένη από τη μαγευτική «Εναστρη νύχτα» του Βίνσεντ βαν Γκογκ και ξεπερνώντας ακόμα και τις δυσκολίες που προέκυψαν στη διάρκεια του προγράμματός τους, όταν ένα από τα βραχιόλια του Πολ μπλέχτηκε στο κορμάκι της Πάιπερ, η οποία κατάφερε να το αρπάξει προτού πέσει στον πάγο και τους αφαιρεθούν πολύτιμοι βαθμοί.
Τα δάκρυα πάνω στο βάθρο ήταν ένας συνδυασμός έντονων συναισθημάτων: Θλίψης για την Μπόνι που δεν ήταν (σωματικά) εκεί για να την καμαρώσει, αλλά κυρίως χαράς και ευγνωμοσύνης γιατί κέρδισε τη δεύτερη ευκαιρία που της έδωσε η ζωή και κλείνει τη διαδρομή της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. «Κάθε φορά που κάνω ένα βήμα στον πάγο, το νιώθω σαν ένα δώρο», εξηγεί. Και ποιος μπορεί να την αδικήσει γι’ αυτό;
