Το ημερολόγιο έδειχνε 8 Φεβρουαρίου 2026. Για τον Ντέρικ Χολ, ωστόσο, όλες οι μέρες είναι ίδιες. Δεν είναι ρουτίνα, βαρεμάρα ή μοιρολατρία. Ποιος, άλλωστε, θα μπορούσε να ξεστομίσει το τελευταίο για τον Αμερικανό linebacker των νέων πρωταθλητών του NFL, Σιάτλ Σίχοκς. Απλώς, ο 25χρονος αθλητής του αμερικανικού φούτμπολ δεν τις ξεχωρίζει, ακόμη κι αν είναι η ημερομηνία του τελικού του Super Bowl, του σπουδαιότερου αθλητικού γεγονότος των ΗΠΑ. Του αγώνα που «γεννά» μύθους, που «χτίζει» υστεροφημίες και που, στην αντίθετη πλευρά, μπορεί να καταστρέψει αθλητικές υπολήψεις και ενδεχομένως και καριέρες.
Κι όμως, όλα τα παραπάνω, όσο σημαντικό και αν είναι το «λάφυρο» και το «παράσημο», είναι για τον Χολ δευτερεύοντα. Ο δικός του θρίαμβος είναι καθημερινός. Κάθε νέα μέρα είναι ένας ακόμη παλμός στην αδύναμη ως έμβρυο καρδιά του. Κάθε στιγμή είναι μία νίκη για εκείνο το μωρό που γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 2001 στο Γκόλφπορτ του Μισισίπι χωρίς να χτυπά η καρδιά του.
Τότε που οι γιατροί, σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών, αντίκρισαν ένα βρέφος που βγήκε από την κοιλιά της μαμάς του πρόωρα, μόλις στις 23 εβδομάδες και του έδιναν 1% πιθανότητα να ζήσει.
Meet Derick Hall. He was born premature at 23 weeks. Doctors said he only had a 1% chance of surviving.
This Sunday, he’s playing for the NFL’s Seattle Seahawks in the Super Bowl.
God can use anyone. pic.twitter.com/lX648NgrmX
— Anna Lulis (@annamlulis) February 7, 2026
Με πρώτο «βασίλειο» μία θερμοκοιτίδα
Τα γαλάζια μπαλόνια ήταν εκεί. Μονάχα που έμοιαζαν πια αόρατα. Οι γιατροί είχαν το δύσκολο καθήκον να πουν τα μαντάτα στη Στέισι Γκούντεν–Κραντλ. Η γυναίκα που περίμενε πώς και πώς το θαύμα της ζωής, που το κυοφορούσε για πέντε μήνες και κάτι, σοκαρίστηκε, όμως δεν τα παράτησε. Οταν ο γιος της ήρθε στη ζωή το 2001, με βάρος λιγότερο από 1.200 γραμμάρια και χωρίς καρδιακό παλμό, οι γιατροί τού έδιναν ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης. Πέρασε εβδομάδες σε θερμοκοιτίδα, με μηχανική υποστήριξη, η οποία μπορεί να τον συνόδευε για όλη τη ζωή του. Η Στέισι δεν το έβαλε κάτω. Θα πάλευε μαζί με τον κανακάρη της για τον επόμενο χτύπο της καρδιάς του, για το επόμενο λεπτό. Το απρόσμενο δεν την έκανε να πει «γιατί σε μένα;». Δεν θα το έλεγε ο «μαχητής» γιος της. Δεν μπορούσε να έχει τέτοιες απορίες.
Οι πνεύμονες του μωρού δοκιμάστηκαν εκείνο το πεντάμηνο. Το άσθμα δεν διευκόλυνε μελλοντικά την κατάσταση. «Στην πραγματικότητα γεννήθηκε νεκρός», είχε δηλώσει η μητέρα του στην ιστοσελίδα Auburn Undercover, εξηγώντας πως «οι γιατροί ήθελαν να αφήσω τη φύση να πάρει τον δρόμο της. Αποφασίσαμε ότι θέλαμε να αγωνιστούμε για τον γιο μας». Ο Ντέρικ είχε αιμορραγία στον εγκέφαλο. Ηταν αρκετά μικροσκοπικός ώστε η Στέισι να τον κρατά στην παλάμη του χεριού της. Ακόμη και όταν έλαβε εξιτήριο, ήταν ο μισός από το καθισματάκι που τον περίμενε στο αυτοκίνητο. «Είπαν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να περπατήσει ή να μιλήσει. Είπαν ότι, αν τα καταφέρει, θα έχει 85% νοητική υστέρηση. Δεν θα είχε καμία ποιότητα ζωής. Μας είπαν ότι “ίσως δεν πρέπει να προσπαθήσετε να σώσετε αυτό το μωρό”».
Οι γιατροί συμβούλευσαν τη Στέισι να επιτρέψει τη διακοπή της μηχανικής υποστήριξης, αλλά εκείνη ούτε καν το συζήτησε.
Στο «βασίλειο» του Super Bowl και «προορισμένος να γίνει σπουδαίος»
Η μητέρα του δεν τα παράτησε ποτέ, όπως κι εκείνος. Του έλεγε πως είναι «προορισμένος να γίνει σπουδαίος». Το πίστευε. Τον πίστευε. Οπως δήλωσε προ εβδομάδων στους «Seattle Times», καμαρώνοντας τον Ντέρικ πια στο NFL, «μερικές φορές κάθομαι έκπληκτη στο γήπεδο και δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Απλώς να τον βλέπω στο γήπεδο και να ξέρω από πού προέρχεται, από όλες τις αντιξοότητες που αντιμετώπισε για να φτάσει σε αυτό το σημείο και το σθένος και τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση που χρειάστηκε, με κάνει να λέω ότι ο Θεός μάς ευλόγησε τόσο πολύ. Απλώς για να ζήσει στην αρχή ο Ντέρικ και, στη συνέχεια, να γίνει σπουδαίος».
Ο ίδιος ο Χολ, ο οποίος φοίτησε στο Γυμνάσιο Γκόλφπορτ, έπαιξε κολεγιακό φούτμπολ στο Πανεπιστήμιο Ομπερν και το 2023 επιλέχθηκε στο Νο 37 του ντραφτ του NFL από το Σιάτλ, νίκησε το άσθμα, δυνάμωσε τα πνευμόνια του και έμαθε να ζει με τους εισπνευστήρες. Στην ίδια συνέντευξη στους «Seattle Times», εκείνος τόνισε πως «η μαμά μου είναι η βασίλισσά μου. Είναι τα πάντα για μένα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σκληρά δούλεψε μεγαλώνοντας δύο παιδιά, μόνη της στην αρχή, δουλεύοντας δύο ή τρεις δουλειές. Ο Θεός με ευλόγησε και με έναν υπέροχο πατριό. Τον αποκαλώ πατέρα μου, όχι πατριό μου».
Πλέον, με μπόι 1,91 μ. και βάρος 115 κιλά, νιώθει ανίκητος. Βγάζει όλο το πάθος του στο χορτάρι και από τα ξημερώματα της 9ης Φεβρουαρίου είναι πρωταθλητής NFL.
Μετά το τέλος της νίκης των Σίχοκς επί των Νιου Ινγκλαντ Πέιτριοτς, δήλωσε ότι «πολλοί πια γνωρίζουν την ιστορία μου και τι μου κόστισε να φτάσω έως εδώ. Για την ακρίβεια, πόσο μου κόστισε απλώς να είμαι ζωντανός και να έχω αυτή την ευκαιρία να είμαι σε αυτό το γήπεδο και να κρατώ αυτό το τρόπαιο. Το γεγονός ότι μπορώ να παίζω αυτό το άθλημα και να βιώνω όσα έχει κάνει για μένα, για τη ζωή και την οικογένειά μου, είναι ασύγκριτο.
#Seahawks pass-rusher Derrick Hall strip sacks Drake Maye.
Utter domination. A juggernaut. pic.twitter.com/wD5NGF4src
— Ari Meirov (@MySportsUpdate) February 9, 2026
»Κάθε παιδί ονειρεύεται να είναι σε αυτή τη “σκηνή”, αλλά δεν είχα τέτοιες φιλοδοξίες. Ξεκίνησα το φούτμπολ μόνο για να βελτιώσω την αναπνοή μου, ωστόσο το ερωτεύτηκα επειδή, τελικά, μου επέτρεψε να είμαι ένα κανονικό παιδί. Στην αρχή έβλεπα τα άλλα παιδιά να τρέχουν κι εγώ δεν μπορούσα. Αυτό μεγάλωσε την αγάπη μου και όχι την απογοήτευσή μου». Καταλήγοντας τόνισε πως «το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε ετών και έπαθα κρίση άσθματος. Ημουν στο νοσοκομείο για τρεις εβδομάδες. Οσα πέρασα με έβαλαν σε θέση να μάθω πώς να αγωνίζομαι, να ανταγωνίζομαι και να αντιμετωπίζω τις αντιξοότητες».
Το βρέφος που πάλεψε για τη ζωή του, εξελίχθηκε σε πρότυπο και πηγή έμπνευσης, ως επιβεβαίωση ψυχικής και σωματικής αντοχής. Ως ένα ταξίδι του θα εμπνεύσει παιδιά που ξεκινούν τη ζωή τους αντιμετωπίζοντας απίστευτες αντιξοότητες. Κάθε βήμα της πορείας του Ντέρικ Χολ, κάθε χτύπος της καρδιάς του, κάθε βήμα, κάθε τρέξιμο στο γήπεδο και κάθε ανάσα του, έγιναν ένα μάθημα για το πώς αψηφάς το αδύνατο. Κάτι που στο δικό του λεξιλόγιο δεν υπάρχει.
