Ηταν εν μέσω της εποχής του κορωνοϊού, όταν οι αθλητές έπαιζαν μπροστά σε άδειες, κρύες εξέδρες. Μόλις τέσσερις ημέρες πριν, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είχε χάσει μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες του και η Αργεντινή προσπαθούσε, αλλά βεβαίως δεν τα κατάφερνε, να διαχειριστεί την απώλεια του αγαπημένου παιδιού της.
Ο θάνατος του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είχε σοκάρει την ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) κοινότητα και, στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, ποδοσφαιριστές που μεγάλωσαν θαυμάζοντάς τον και κάνοντας όνειρα για να του μοιάσουν, έσπευδαν να του αφιερώσουν ένα γκολ, ένα καλάθι, ένα καρφί στο βόλεϊ, οτιδήποτε.
Στο αχανές και άδειο «Καμπ Νόου», οι παίκτες της Μπαρτσελόνα και της Οσασούνα μαζεύτηκαν γύρω από τη σέντρα και, αγκαλιασμένοι, κράτησαν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του «Πίμπε ντε Ορο», ενώ η εικόνα του προβαλλόταν από τα μάτριξ του γηπέδου. Δίπλα στον πάγκο και σε κάδρο υπήρχε μια φανέλα με το «10» από την εποχή που ο Μαραντόνα έπαιζε στην Μπάρτσα.
Ο Λιονέλ Μέσι, ο οποίος είχε προπονητή τον Μαραντόνα στην εθνική ομάδα και από τα μαθήματα του οποίου τελειοποίησε τις εκτελέσεις φάουλ, ήξερε (και ήθελε) να του κάνει ξεχωριστή αφιέρωση, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ό,τι έδωσε στον ίδιο αλλά και σε ολόκληρη την Αργεντινή.
Δεκαοκτώ λεπτά πριν από τη λήξη της αναμέτρησης κινήθηκε διαγώνια έξω από την περιοχή και με ένα ασύλληπτο σουτ με το αριστερό, το (πολύ) καλό πόδι του ιδίου αλλά και του Ντιέγκο, σημείωσε ακόμη ένα από τα εκατοντάδες γκολ της μυθικής καριέρας του.
Οχι, λάθος, δεν ήταν ακόμη ένα. Αυτό ήταν ξεχωριστό. Αφού αγκάλιασε τους συμπαίκτες του που έσπευσαν να τον συγχαρούν, κινήθηκε προς τη γωνία του γηπέδου, έβγαλε τη φανέλα της Μπαρτσελόνα και εμφάνισε μια της Νιούελς Ολντ Μπόις με το «10» στην πλάτη, από την εποχή που την είχε φορέσει για μόλις πέντε επίσημα παιχνίδια ο Μαραντόνα τη σεζόν 1993-94.
Εκείνη η ξεχωριστή αφιέρωση ήταν και η μοναδική στιγμή κατά την οποία ο Μέσι φόρεσε, ως ενήλικος, τη φανέλα της Νιούελς σε επίσημο παιχνίδι, αφού το είχε κάνει μόνο ως πιτσιρικάς, κατά σύμπτωση λίγο αφότου ο Ντιέγκο έφυγε από την πρώτη ομάδα (1995) και για μία πενταετία.
Στα τμήματα υποδομής της ομάδας του Ροσάριο, της γενέτειράς του, ο Λέο ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, με αποτέλεσμα να γίνει στόχος της Ρίβερ Πλέιτ, η οποία όμως δεν δεχόταν να αναλάβει το κόστος της θεραπείας με αυξητική ορμόνη που έπρεπε να κάνει ο θαυματουργός μικρούλης, γιατί κινδύνευε πολύ σοβαρά να μείνει αυτό ακριβώς: Μικρούλης.
Η Μπαρτσελόνα, χάρη στις ενέργειες του Τζουσέπ Μαρία Μινγκέγια, ο οποίος είχε μάθει από τους ανθρώπους του στην Αργεντινή για ένα παιδί-φαινόμενο, δέχθηκε να αναλάβει το κόστος της θεραπείας αλλά και της μετακίνησης της οικογένειας στη Βαρκελώνη.
Ο Μινγκέγια ήταν από τους πρώτους που δύο δεκαετίες νωρίτερα είχε θαυμάσει τον 16χρονο τότε Μαραντόνα στην Αρχεντίνος Τζούνιορς και κατάφερε, λίγα χρόνια αργότερα, να τον φέρει στην Ευρώπη για λογαριασμό της Μπάρτσα.
Ο «Ντιεγκίτο», λόγω τραυματισμών και πρώτης… γνωριμίας με τα ναρκωτικά, δεν έλαμψε στην καταλανική πρωτεύουσα όπως έκανε στη συνέχεια στη Νάπολι. Ο Μέσι, αντίθετα, έγινε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου, έστω και αν πάντα είχε μια επιθυμία που δεν είχε εκπληρώσει: να φορέσει τη φανέλα της Νιούελς Ολντ Μπόις.
Οταν έφυγε από την Μπαρτσελόνα, μετακόμισε στο Παρίσι για λογαριασμό της Παρί Σεν Ζερμέν, στη συνέχεια έγινε κάτοικος και πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών με την Iντερ Μαϊάμι, αλλά στα 38 χρόνια του ξέρει ότι το τέλος της καριέρας του πλησιάζει και ακόμη δεν έχει φορέσει την κοκκινόμαυρη φανέλα των Λεπρών (το παρατσούκλι των φίλων της Νιούελς).
«Προσωπικά πάντα υπήρχε αυτή η ιδέα. Και, από τη στιγμή που αναδείχθηκα παγκόσμιος πρωταθλητής με την Αργεντινή, σκέφτομαι ακόμη περισσότερο να παίξω μπάλα στη χώρα μου», έχει παραδεχθεί ο Μέσι, ο οποίος πιτσιρικάς πήγαινε στο γήπεδο με τον πατέρα του, τον θείο του και τα αδέλφια του.
«Από τότε που άρχισα να παίζω στη Νιούελς όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στο γήπεδο, το όνειρό μου ήταν να παίξω με την πρώτη ομάδα», προσθέτει ο Λέο, τα κατορθώματα του οποίου ξεπέρασαν κατά πολύ τα όνειρά του, αλλά παραμένει ανοικτός στην πραγματοποίηση (και) αυτού.
Η Νιούελς, η οποία μετά την αφιέρωση του Μέσι στον Μαραντόνα έβγαλε ξανά στην μπουτίκ τη ρετρό φανέλα του Ντιέγκο (χωρίς όνομα, αφού τότε δεν έμπαιναν ακόμη) και αυτή έγινε ανάρπαστη, θέλει όσο τίποτε άλλο να ευχαριστήσει το άλλοτε παιδί της.
Στις 24 Ιουνίου 2025, με αφορμή τα 38α γενέθλια του Μέσι, η Νιούελς έδωσε το όνομά του σε μια νέα κερκίδα στο γήπεδο «Μαρσέλο Μπιέλσα», το οποίο έχει ήδη άλλη μία κερκίδα ονόματι «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα».
Τώρα, ο σύλλογος του Ροσάριο θέλει να καμαρώσει τον Λέο με τη φανέλα της Νιούελς και επιχειρεί να συμφωνήσει με την Iντερ Μαϊάμι για δανεισμό του ποδοσφαιριστή για το πρώτο τρίμηνο του 2027, όταν ο Μέσι δεν θα έχει υποχρεώσεις με την ομάδα του, με την οποία έχει συμβόλαιο έως το 2028.
«Δουλεύουμε ώστε ο Λέο να παίξει στη Νιούελς το πρώτο τρίμηνο του 2027, αλλά προς το παρόν είναι μόνο αυτό», παραδέχθηκε ο αντιπρόεδρος Χουάν Μανουέλ Μεδίνα για ένα φιλόδοξο πρότζεκτ που έχει τη στήριξη της πόλης του Ροσάριο αλλά και της αργεντίνικης ομοσπονδίας, αφού μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε εμπορική «βόμβα» με πολλαπλά κέρδη.
Μια πιθανή επιστροφή του Μέσι στα πάτρια εδάφη για να παίξει, πρώτη φορά, σε συλλογικό επίπεδο απαιτεί ξεδίπλωμα πρωτοφανών μέτρων ασφαλείας και μια ριζική βελτίωση των υποδομών της πόλης, ώστε να παρέχουν στον ποδοσφαιριστή και στην οικογένειά του τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαμονής.
«Είναι ένα πρότζεκτ που ξεπερνάει τη Νιούελς. Είναι ένα πρότζεκτ της πόλης του Ροσάριο, της επαρχίας και του αργεντίνικου ποδοσφαίρου», επισήμανε ο Μεδίνα, με τον Μέσι να έχει ήδη λάβει μια πρώτη εικόνα του πώς θα ήταν αυτή η επιστροφή, η οποία δεν τον αφήνει καθόλου αδιάφορο. Κάθε άλλο μάλιστα.
Ο Αργεντινός σούπερ σταρ έκανε περήφανο το Ροσάριο σε όλο τον πλανήτη, αλλά η πόλη του δεν τον χάρηκε παρά ελάχιστα και όταν ήταν ακόμη ένας πολλά υποσχόμενος πιτσιρικάς. Στον προθάλαμο της απόσυρσης από τα γήπεδα, τόσο η Νιούελς Ολντ Μπόις όσο και ο Μέσι αξίζουν έναν τελευταίο, ξεχωριστό χορό…
