Το 2016, ο τότε 16χρονος Αντουάν Σεμένιο είχε αρκετές φιλοδοξίες, αλλά περισσότερες ανασφάλειες. Για την ακρίβεια, δεν ήταν ακριβώς ανασφάλειες, αλλά απογοητεύσεις που τον έκαναν να… μισήσει για λίγο εκείνο που αγαπούσε περισσότερο εκτός από τους γονείς του. Ο έφηβος που είχε γεννηθεί στις 7 Ιανουαρίου 2000 στο Τσέλσι του δυτικού Λονδίνου, από Γκανέζους γονείς, είχε χάσει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Χέρι χέρι σε αυτό το «μονοπάτι» είχε χαθεί και η αυτοπεποίθησή του, λόγω της απόρριψης από Αρσεναλ, Τότεναμ, Κρίσταλ Πάλας και Φούλαμ. Ξάφνου, η αγγλική πρωτεύουσα δεν έδειχνε και τόσο πολύ σαν στο σπίτι του.
Οι γονείς του δεν τον πίεσαν για τίποτα, ωστόσο ένας θείος του είχε διαφορετική άποψη. Τη στιγμή που ο μικρός ετοιμαζόταν να παρατήσει το όνειρό του, εκείνος ο θείος, έναν χρόνο μετά την τελευταία φορά που ο ανιψιός του είχε παίξει ποδόσφαιρο, τον ειδοποίησε για μια ανοιχτή δοκιμαστική προπόνηση στο Μπίσαμ Αμπεϊ, ένα αθλητικό συγκρότημα περίπου 35 μίλια δυτικά του Λονδίνου. «Μία τελευταία ευκαιρία», σκέφτηκε ο πιτσιρικάς από τις επίμονες συμβουλές του θείου. Ηταν απλώς η «επόμενη ευκαιρία», αν και ο Σεμένιο είχε βάλει βάρος στους μήνες που σταμάτησε να προπονείται και ανησυχούσε για το πώς θα εμφανιζόταν εκεί.
Δέκα χρόνια αργότερα και μερικές μέρες μετά τη μεταγραφή του από την Μπόρνμουθ στη Μάντσεστερ Σίτι αντί 72 εκατ. ευρώ και το ντεμπούτο του με γκολ και ασίστ στο εντυπωσιακό 10-1 επί της Εξετερ για το Κύπελλο Αγγλίας, ο 26χρονος μεσοεπιθετικός δεν ξεχνά τον άνθρωπο που του πρόσφερε κάτι παραπάνω από την πολυπόθητη ευκαιρία.
«Του χάρισα μία… βιτρίνα»
Η προτροπή του θείου του έπιασε τόπο και ο Σεμένιο πέρασε διστακτικά την πόρτα της ακαδημίας του Νότιου Γκλουστερσάιρ στο κολέγιο Στρουντ. Ηταν σαν μία νέα «πρώτη μέρα στο σχολείο». Ο Αντουάν δεν ήξερε κανέναν. Oταν ολοκληρώθηκε εκείνο το «παραμύθι», είχε μάθει κάτι παραπάνω, κάτι αρκετό για τον εαυτό του. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησε ήταν ο (τότε) 58χρονος Ντέιβ Χόκαντεϊ, παλαίμαχος μέσος, των Μπλάκπουλ, Σουίντον, Χαλ, ο οποίος μετά το τέλος της επαγγελματικής καριέρας του ως παίκτης, είχε βρει ένα μεγαλύτερο νόημα στο ποδόσφαιρο. Δεν είχε γίνει ανιχνευτής ταλέντων, αλλά δωρητής πίστης. Είχε βάλει σκοπό να βοηθήσει παιδιά που ενδεχομένως είχαν αδικηθεί.
Ο Αντουάν Σεμένιο «τσέκαρε» όλα αυτά τα «κουτάκια».
Ο Χόκαντεϊ περιγράφει τις ανοιχτές δοκιμαστικές προπονήσεις ως «ένα είδος λαχειοφόρου αγοράς, επειδή αν καταλήξεις στην καλύτερη ομάδα με τους καλύτερους παίκτες, τότε έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να επιλεγείς». Για αυτόν τον λόγο, όπως εξήγησε στην ιστοσελίδα The Athletic, δεν πιστεύει ότι είναι δίκαιο να κατονομάσει την ακαδημία του ή οποιονδήποτε άλλον εμπλεκόμενο όταν θυμίζει ότι αρχικά «κανένας δεν ανέφερε τον Αντουάν ως μεγάλο ταλέντο». Ο 68χρονος κόουτς, ο οποίος το 2014 κάθισε για λίγο στον πάγκο της Λιντς, θυμάται πως ο Σεμένιο «δεν φαινόταν σε καλή φυσική κατάσταση. Αλλά είχε τις στιγμές του. Κάτι είδα σε εκείνον και η παρουσία του έγινε αυτή η… φαγούρα στο κεφάλι που δεν μπορούσα να ξεφορτωθώ».
Εκτός από συμβουλές στο γήπεδο, μιλούσε με τον μικρό για τη ζωή και προσέγγισε τους γονείς του, Λάρι και Βίντα, οι οποίοι ζούσαν στο Γκρίνουιτς, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. «Τους είπα πως θα ήθελα πολύ να βοηθήσω τον γιο τους», εξηγεί. «Πολλοί λένε ότι του έδωσα ελπίδα μαζί με τη δυνατότητα να σπουδάσει. Στην πραγματικότητα τού πρόσφερα μία “βιτρίνα” να δείξει τι αξίζει στο χορτάρι. Αλλά, από την άλλη, μου έδωσε κι εκείνος την ελπίδα ότι αν επιμένεις, κανένας καλός δεν θα περάσει απαρατήρητος».
Η γεμάτη πίστη πορεία και το «γαλάζιο» Νο42
Στα 16 του, ο Σεμένιο μετακόμισε από το Λονδίνο στο Σουίντον, όπου σπούδασε αθλητική επιστήμη και έπαιξε για την ακαδημία του γειτονικού Μπρίστολ, με επικεφαλής τον Χόκαντεϊ. Ο μικρός προτιμούσε να παίζει στη μεσαία γραμμή, αλλά ταυτόχρονα εμπιστευόταν τη ματιά του Χόκαντεϊ, που θεώρησε πως είχε περισσότερες δυνατότητες ως επιθετικός. Τα γκολ ήρθαν άμεσα, όπως και η αυτοπεποίθηση του Σεμένιο. Σε ένα τουρνουά σκόραρε κατά της Μπρίστολ Σίτι και ο Χόκαντεϊ τον πρότεινε σε εκείνη. «Την πρώτη φορά δεν είχαν μάθει και τον απέρριψαν», θυμάται. «Δεν έκαναν το ίδιο λάθος δεύτερη φορά».
Τον Ιούλιο του 2017 ο Σεμένιο εντάχθηκε στην ακαδημία της Μπρίστολ Σίτι και την Κ23 της, όμως υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο το ’18 και αμέσως παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην Μπαθ Σίτι. Ενα χατ τρικ κόντρα στην Κ18 της Ιπσουιτς τον έβαλε στο «ραντάρ» της Τσέλσι.
Anyone know what happened to this fella? pic.twitter.com/fhuJ5X3dCL
— Bath City FC (@BathCity_FC) January 7, 2026
Τον αποκαλούσαν «The Brick» (=« Το Τούβλο»), επειδή ήταν ακλόνητος, όμως συνέχισε δανεικός σε Νιούπορτ Κάουντι και Σάντερλαντ έως το 2020, που βρήκε ευκαιρία στην πρώτη ομάδα της Μπρίστολ Σίτι, στην οποία καθιερώθηκε ως επιθετικός, μετρώντας 21 γκολ και 21 ασίστ σε 125 συμμετοχές.
Το 2023 η Μπόρνμουθ τον απέκτησε αντί 11,5 εκατ. ευρώ και σκόραρε 30 γκολ σε 110 παρουσίες στην Πρέμιερ Λιγκ. Οι ειδικοί έλεγαν πως οι λονδρέζικες ομάδες έκαναν λάθος που τον απέρριψαν στα εφηβικά χρόνια του. Τη φετινή σεζόν είχε δέκα γκολ σε 20 ματς, τελείωνε μ.ό. 6,7 φάσεις ανά δέκα ευκαιρίες και οι αναλυτές τόνιζαν την ικανότητά του να χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια. Το επιβεβαίωσε, καθώς είναι ένας από τους δύο παίκτες που έχουν σκοράρει οκτώ ή περισσότερα γκολ και με το αριστερό και με το δεξί πόδι, κάτι που κάνει και ο νέος συμπαίκτης του στη Σίτι, Ερλινγκ Χάλαντ.
Στο Μάντσεστερ επέλεξε το Νο 42 το οποίο φορούσε κάποτε στους «γαλάζιους» ο Γιάγια Τουρέ, ο οποίος πάντως είχε κατηγορήσει τον κόουτς Πεπ Γκουαρδιόλα ως «ρατσιστή».
Ο ίδιος ο Σεμένιο, ωστόσο, εξήγησε ότι διάλεξε τον συγκεκριμένο αριθμό γιατί «ήταν ο πρώτος αριθμός μου όταν υπέγραψα στην Μπρίστολ Σίτι. Εχει κολλήσει “μέσα” μου. Θα επέλεγα ή το 24 ή το 42, αλλά αφού το πρώτο ήταν πιασμένο, διάλεξα το δεύτερο».
🚨 𝗢𝗙𝗙𝗜𝗖𝗜𝗔𝗟: Antoine Semenyo will wear the number 42 shirt at Manchester City – the same number as Yaya Touré.
A symbol of African excellence. 🇬🇭🇨🇮
🗣️ Semenyo: “It was my first number at Bristol City when I first signed and that always stuck with me. It was either 42… pic.twitter.com/mjxJT5D70p
— Transfer News Live (@DeadlineDayLive) January 9, 2026
Ο Αντουάν Σεμένιο συνήθιζε πριν από κάθε ματς της Μπόρνμουθ, μετά την προθέρμανση, να προσεύχεται για λίγο με έναν πάστορα που έχει εισιτήριο διαρκείας. Πλέον, τονίζει ότι «δεν θα είχα φτάσει έως εδώ χωρίς τον Θεό. Είμαι ευγνώμων». Επέλεξε την Εθνική Γκάνας και επισημαίνει ότι εκτός από την πίστη του, «από τη στιγμή που βρέθηκα στην Μπρίστολ Σίτι, έπαψα να κοιτάζω το παρελθόν».
«Είναι ένας όμορφος άνθρωπος», λέει εκείνος που του χάρισε τη μεγάλη, δεύτερη ευκαιρία. «Την τελευταία φορά που τον είδα, μου είπε “θα είσαι πολύ περήφανος για μένα, αλλά όχι για το ποδόσφαιρο, γιατί τελειώνω το πτυχίο στις επιχειρηματικές σπουδές στο πανεπιστήμιο”», συμπλήρωσε ο Ντέιβ Χόκαντεϊ. Κατέληξε λέγοντας πως «το πρώτο που σκέφτηκα γι’ αυτό είναι ότι εκείνο το παιδί και την άξιζε και την άρπαξε τη δεύτερη ευκαιρία του. Στ’ αλήθεια είχε δίκιο. Είμαι περήφανος».
Welcome to Manchester, Antoine Semenyo 🇬🇭🩵
🎨 @Alexpeter_idoko pic.twitter.com/PK1cOD9ASE
— Manchester City (@ManCity) January 11, 2026
